ਰੇਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕੋ ऽਂਬਿਕਯਾ ਸਹ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੁਨੂਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵੀਰੋ ਗਣਕੁਞ੍ਜਰਃ ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨੁਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਹਥੀ, ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸਾਰਥੌ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਵਧੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਂਖਵਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਵਦਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਨੁਕਂਪੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਭਾਨੁਕੰਪਾ ਨੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਖਸ੍ਯ ਤਂ ਨਾਦਂ ਭਿਨ੍ਨਸਾਰਸਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਜ੍ਵਾਲ ਜਠਰਾਨਲਃ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿਬਡੀਭੂਤਾਃ ਸਾਕਾਸ਼ਵਿਵਰਾ ਦਿਸ਼ਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੇਣ ਚਾਪਾਙ੍ਕਾਤ੍ਸ ਨਾਰਾਯਣਨੀਰਦਃ ਮਹਤਾ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਤੁਤੋਦ ਗਣਗੋਵृषਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂਤਂ ਸ਼ਤਧਾ ਬਾਣਵਰ੍षਿਣਮ੍ ਸ ਚਾਦਦੇ ਧਨੁਰ੍ਜੈਤ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰੋ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਮੁਕ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਦਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਸਮਰਭੈਰਵਮ੍ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮੇਰੁਂ ਧਨੁਰਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ਤੇਨ ਸ੍ਵਨੇਨ ਮਹਤਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਮਕਂਪਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਵਰਂ ਘੋਰਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਣਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮੁਗ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬਾਣੋਦ੍ਧਾਰੇ ਭੁਜੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤੂਣੀਵਦਨਸਂਗਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਵਿਵੇਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਐਂਟੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਧृਤਃ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰੁਰੁਚੇ ਸ਼ਰੇਃ ਮਹਾਭੁਜਂਗਸਂਦष੍ਟੋ ਯਥਾ ਬਾਲਭੁਜਙ੍ਗਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੇਣ ਘਨਤੀਵ੍ਰੇਣ ਭਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕੁਪਿਤੋ ਗਾਢਂ ਲਲਾਟੇ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਘਣੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਤੀਰ ਵਜਾਇਆ।
ਲਲਾਟੇ ऽਭਿਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਵਮਾਨਿਤਃ ਚੁਕੋਪ ਗਣਪੇਂਦ੍ਰਾਯ ਮृਗੇਂਦ੍ਰਾਯੇਵ ਗੋਵृषਃ
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਗਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਨਿਕਲ੍ਪੇਨ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਯੇਨ ਮਹੇषੁਣਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਣਰਾਜਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਭੁਜਗਸਨ੍ਨਿਭੇ
ਫਿਰ, ਕੜੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਛੇਦਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਭੂਯਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਂ ਵੇਗਾਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ, ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰ੍ਭਦ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ ਸ ਚ ਤਂ ਸ ਚ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਾਵਨੁਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਭਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਭਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵੇਗਾਚ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੁ ਵਿਮੁਂਚਤੋਃ ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰੇਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ੇ ਖੇਚਰੇਰਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਨਲਤੁਂਡੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸੁਦृਢਂ ਭਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਮਹਤਿ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ
ਫਿਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਤੀਵ੍ਰਪ੍ਰਪਾਤੇਨ ਸ਼ਰੇਣ ਦृਢਮਾਹਤਃ ਮਹਤੀਂ ਰੁਜਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਪਪਾਤ ਵਿਮੋਹਿਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਦ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਵੋਤ੍ਥਾਯ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਦਾ ਹਰਿਃ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਪਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਥੈਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਾਸृਜਤ੍
ਪਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ ਹਰੀ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਛਰ੍ਵਚਮੂਪਤਿਃ ਸਹਸਾ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਘੋਰੈਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਵਾਪਸੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਸ੍ਵਨਾਮਾਂਕਂ ਬਾਣਮਵ੍ਯਾਹਤਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਤਂ ਬਾਣਂ ਬਾਣਵਰ੍ਯੇਣ ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਾਹ੍ਵਯੇਣ ਤੁ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵੱਲ ਛੱਡਿਆ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਦ੍ਰਾਭਵਯਾ ਨਾਂ ਦਾ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮੇਵ ਭਗਵਾਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ਼ਤਧਾ ਪਥਿ ਅਥੈਕੇਨੇषੁਣਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਰੁਤ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਤੀਰ ਮੰਜ਼ਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤੇ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੰਖ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਨਿਮੇषਾਦੇਵ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍ ਤਤੋ ਯੋਗਬਲਾਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਹਾਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਲੱਗਾ; ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਹਸ੍ਤਾਨ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰੈਪੁਰਾਨਿਵ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਭੇਜੇ; ਪਰ ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਸੀ।
ਨਿਰ੍ਦਦਾਹ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨੇਤ੍ਰਸृष੍ਟੇਨ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਤਰੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਚਲਦੇ ਚਕਰ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰੋ ਸਮੁਤ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਦਾਨੀਮੁਦ੍ਯਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਰੋਧੀ ਵੀਰ ਚਕਰ ਸੁੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਹਮਣੇ ਚਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ—