ਮਹਾਭਯਸ੍ਖਲਤ੍ਪਾਦਂ ਵੇਪਨ੍ਤਂ ਵਿਗਤਤ੍ਵਿषਮ੍ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਂ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲੜਖੜਾਏ, ਉਹ ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ, ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮੀਦृਸ਼ਮਵਜ੍ਞਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯਸਂਭਵਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਵਦੁਦ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਹ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉਠਿਆ।
ਤਮੁਵਾਹ ਮਹਾਵੇਗਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਨਤਸਂਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਯਸਾਂ ਰਾਜਾ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਦੇਵਰਾਜਪੁਰੋਗਮਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਵੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਬਚ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕਾਨਿਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਿਵ੍ਯਥਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਜੱਕਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨ ਡਰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਮਾਵਿਰਭਵਦ੍ਰਥਃ ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਰੁਚੀਰਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਛ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਦ੍ਵਯੋਦਾਰੋ ਰਥਚਕ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਃ ਸਞ੍ਚਿਤਾਨੇਕਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਰਥ ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਹੀਏ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਥਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ ਏਵ ਹਿ ਸਾਰਥਿਃ ਯਥਾ ਚ ਤ੍ਰੈਪੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲਈ, ਉਹੀ ਰਥੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਾਸਨਾਦੇਵ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਹਰੇਸ੍ਸਮੀਪਮਾਨੀਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਭਦ੍ਰ ਭਦ੍ਰਾਂਗ ਭਗਵਾਨਿਨ੍ਦੁਭੂषਣਃ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਥਮਾਰੋਢੁਮਵ੍ਯਯਃ
ਹੇ ਭਦ੍ਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਰੇਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕੋ ऽਂਬਿਕਯਾ ਸਹ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੁਨੂਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵੀਰੋ ਗਣਕੁਞ੍ਜਰਃ ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨੁਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਹਥੀ, ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸਾਰਥੌ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਵਧੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਂਖਵਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਵਦਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਨੁਕਂਪੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਭਾਨੁਕੰਪਾ ਨੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਖਸ੍ਯ ਤਂ ਨਾਦਂ ਭਿਨ੍ਨਸਾਰਸਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਜ੍ਵਾਲ ਜਠਰਾਨਲਃ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿਬਡੀਭੂਤਾਃ ਸਾਕਾਸ਼ਵਿਵਰਾ ਦਿਸ਼ਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੇਣ ਚਾਪਾਙ੍ਕਾਤ੍ਸ ਨਾਰਾਯਣਨੀਰਦਃ ਮਹਤਾ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਤੁਤੋਦ ਗਣਗੋਵृषਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂਤਂ ਸ਼ਤਧਾ ਬਾਣਵਰ੍षਿਣਮ੍ ਸ ਚਾਦਦੇ ਧਨੁਰ੍ਜੈਤ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰੋ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਮੁਕ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਦਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਸਮਰਭੈਰਵਮ੍ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮੇਰੁਂ ਧਨੁਰਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ਤੇਨ ਸ੍ਵਨੇਨ ਮਹਤਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਮਕਂਪਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਵਰਂ ਘੋਰਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਮ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਗਣਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮੁਗ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ, ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਬਾਣੋਦ੍ਧਾਰੇ ਭੁਜੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਤੂਣੀਵਦਨਸਂਗਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ ਵਲ੍ਮੀਕਂ ਵਿਵੇਕ੍ਸ਼ੁਰਿਵ ਪਨ੍ਨਗਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਤੂਣੀ ਤੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਐਂਟੀ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਧृਤਃ ਕਰੇ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰੁਰੁਚੇ ਸ਼ਰੇਃ ਮਹਾਭੁਜਂਗਸਂਦष੍ਟੋ ਯਥਾ ਬਾਲਭੁਜਙ੍ਗਮਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੀਰ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਨੌਜਵਾਨ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਰੇਣ ਘਨਤੀਵ੍ਰੇਣ ਭਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਕੁਪਿਤੋ ਗਾਢਂ ਲਲਾਟੇ ਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਘਣੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਭਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮੱਥੇ 'ਚ ਤੀਰ ਵਜਾਇਆ।
ਲਲਾਟੇ ऽਭਿਹਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵਾਵਮਾਨਿਤਃ ਚੁਕੋਪ ਗਣਪੇਂਦ੍ਰਾਯ ਮृਗੇਂਦ੍ਰਾਯੇਵ ਗੋਵृषਃ
ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਗਾਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਸ਼ਨਿਕਲ੍ਪੇਨ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਯੇਨ ਮਹੇषੁਣਾ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਗਣਰਾਜਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਭੁਜਗਸਨ੍ਨਿਭੇ
ਫਿਰ, ਕੜੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਛੇਦਿਆ।
ਸੋ ऽਪਿ ਤਸ੍ਯ ਭੁਜੇ ਭੂਯਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯੁਤਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਸ਼ਰਂ ਵੇਗਾਦ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ, ਵਿਰਭਦਰ ਨੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਜਾਇਆ।
ਸ ਚ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੁਨਰ੍ਭਦ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ ਸ ਚ ਤਂ ਸ ਚ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਾਵਨੁਜਘ੍ਨਤੁਃ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਭਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਭਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵੇਗਾਚ੍ਛਰਾਨਾਸ਼ੁ ਵਿਮੁਂਚਤੋਃ ਦ੍ਵਯੋਸ੍ਸਮਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਰੇਵ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ੇ ਖੇਚਰੇਰਿਤਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ 'ਹਾਏ!' ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।