ਧਰ੍षਿਤਾ ਭੂਤਵੇਤਾਲੈਰ੍ਦਾਰਾਸ੍ਸੁਤਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ਯਥਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਜਾਰੈਰ੍ਬਲੇਨ ਕੁਲਯੋषਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚੇ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਵੇਤਾਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲਸ਼ਂ ਭਗ੍ਨਯੂਪਂ ਗਤੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਮਹਾਸ਼ਾਲਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਉਜਾੜ ਹੋ ਗਿਆ: ਕਲਸ਼ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਯੂਪ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਤਸਵ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਂਸ਼ਾਲਾ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਤੋरण ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਾਟਿਤਸੁਰਾਨੀਕਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਤਪੋਧਨਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਜਨਸਂਚਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਪਸਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜਪ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਤੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਹਤਾਸ਼ੇषਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਰਣ੍ਯਨਿਭਂ ਜਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤਦਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਫਤ ਆਈ, ਉਹ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼ੂਲਵੇਗਪ੍ਰਰੁਗ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਬਾਹੂਰੁਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤੋਤ੍ਤਮਾਂਗਾਸ਼੍ਚ ਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਪਤਿਤੇषੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗਣੇਸ਼ਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਹਵਨੀਯਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਰਣਾਦ੍ਭੀਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮृਗਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਜਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਦृਢਜ੍ਯਾਘੋषਣਭੀषਣਮ੍ ਭਦ੍ਰਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨੇਵ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਮਾਕृष੍ਟਂ ਧਨੁਰਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭਮ੍ ਨਾਦਯਾਮਾਸ ਚ ਜ੍ਯਾਂ ਦ੍ਯਾਂ ਖਂ ਚ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਗਨ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਨੇ ਆਸਮਾਨ, ਖ਼ਲ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੁਨ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮੁਪਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਨ੍ਨਾਦਂ ਹਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਧੇਨ ਵਕ੍ਰੇਣ ਸ ਵੀਰੋ ऽਧ੍ਵਰਪੂਰੁषਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਪਦਾਰਥ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ 'ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੇ ਵਕਰੀ ਅੱਧੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਭਯਸ੍ਖਲਤ੍ਪਾਦਂ ਵੇਪਨ੍ਤਂ ਵਿਗਤਤ੍ਵਿषਮ੍ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਂ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲੜਖੜਾਏ, ਉਹ ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ, ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮੀਦृਸ਼ਮਵਜ੍ਞਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯਸਂਭਵਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਵਦੁਦ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਹ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉਠਿਆ।
ਤਮੁਵਾਹ ਮਹਾਵੇਗਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਨਤਸਂਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਯਸਾਂ ਰਾਜਾ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਦੇਵਰਾਜਪੁਰੋਗਮਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਵੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਬਚ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕਾਨਿਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਿਵ੍ਯਥਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਜੱਕਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨ ਡਰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਮਾਵਿਰਭਵਦ੍ਰਥਃ ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਰੁਚੀਰਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਛ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਦ੍ਵਯੋਦਾਰੋ ਰਥਚਕ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਃ ਸਞ੍ਚਿਤਾਨੇਕਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਰਥ ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਹੀਏ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਥਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ ਏਵ ਹਿ ਸਾਰਥਿਃ ਯਥਾ ਚ ਤ੍ਰੈਪੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲਈ, ਉਹੀ ਰਥੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਾਸਨਾਦੇਵ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਹਰੇਸ੍ਸਮੀਪਮਾਨੀਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਭਦ੍ਰ ਭਦ੍ਰਾਂਗ ਭਗਵਾਨਿਨ੍ਦੁਭੂषਣਃ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਥਮਾਰੋਢੁਮਵ੍ਯਯਃ
ਹੇ ਭਦ੍ਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਰੇਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਮੀਪਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕੋ ऽਂਬਿਕਯਾ ਸਹ ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੁਸ੍ਸਹਂ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੁਨੂਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ।
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਵੀਰੋ ਗਣਕੁਞ੍ਜਰਃ ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਦਿਵ੍ਯਮਨੁਗृਹ੍ਯ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਹਥੀ, ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਥਾ ਰਥਵਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਿਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸਾਰਥੌ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਵृਧੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪੁਰਦ੍ਵਿषਃ
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਰੁਦ੍ਰਾ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਵਧੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਂਖਵਰਂ ਦੀਪ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਚਂਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ ਪ੍ਰਦਧ੍ਮੌ ਵਦਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਨੁਕਂਪੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਬਲੀ ਭਾਨੁਕੰਪਾ ਨੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ, ਵਧੀਆ ਸ਼ੰਖ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਵਜਾਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਂਖਸ੍ਯ ਤਂ ਨਾਦਂ ਭਿਨ੍ਨਸਾਰਸਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਜ੍ਵਾਲ ਜਠਰਾਨਲਃ
ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਪੇਟ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਿਬਡੀਭੂਤਾਃ ਸਾਕਾਸ਼ਵਿਵਰਾ ਦਿਸ਼ਾਃ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਕਸ਼, ਵਿਦਿਆਧਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਸਿੱਧ, ਜੰਗ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਚ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗੇਣ ਚਾਪਾਙ੍ਕਾਤ੍ਸ ਨਾਰਾਯਣਨੀਰਦਃ ਮਹਤਾ ਬਾਣਵਰ੍षੇਣ ਤੁਤੋਦ ਗਣਗੋਵृषਮ੍
ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ, ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਮਾਯਾਂਤਂ ਸ਼ਤਧਾ ਬਾਣਵਰ੍षਿਣਮ੍ ਸ ਚਾਦਦੇ ਧਨੁਰ੍ਜੈਤ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰੋ ਬਾਣਸਹਸ੍ਰਮੁਕ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਵਜਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਦਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਸਮਾਦਾਯ ਚ ਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਸ੍ਸਮਰਭੈਰਵਮ੍ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵਿਸ੍ਫਾਰਯਾਮਾਸ ਮੇਰੁਂ ਧਨੁਰਿਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਈਸ਼ਵਰ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਖਿੱਚਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਿੱਚਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਯ ਧਨੁषੋ ऽਭੂਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ ਤੇਨ ਸ੍ਵਨੇਨ ਮਹਤਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਮਕਂਪਯਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਉਠੀ, ਤੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ।