ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤਾ ਤਵੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਿਭੂषਣਾਂਬਰਸ੍ਰਗੁਤ੍ਤਰੀਯਾਮਲਕੇਸ਼ਸਂਹਤਿਃ ਪ੍ਰਵਾਤਰਂਭੇਵ ਲਤੇਵ ਚਂਚਲਃ ਪਪਾਤ ਵੈ ਭੈਰਵਪਾਦਪਂਕਜੇ

ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ, ਉੱਤਰੀਆਂ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਦੇ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਡੋਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

ਤਾਵਦ੍ਵਿਧਿਂ ਤਾਤ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਚ੍ਯੁਤਃ ਕृਪਾਲੁਰਸ੍ਮਤ੍ਪਤਿਪਾਦਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਨਿषਿਚ੍ਯ ਬਾष੍ਪੈਰਵਦਤ੍ਕृਤਾਂਜਲਿਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪਿਤਰਂ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਗਿਆ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆਲੁ ਅਚੁਤ ਨੇ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ। ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੁਰਾ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਨਨਮੀਸ਼ਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਹਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵਿਧਯੇ ਹ੍ਯਮੁष੍ਮੈ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਆਗਿਆ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤੇਨੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸੁਰਗਣਾਂਗਣੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭੈਰਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਂਡਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੁਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।

ਅਥਾਹ ਦੇਵਃ ਕਿਤਵਂ ਵਿਧਿਂ ਵਿਗਤਕਂਧਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਣਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਠਮੀਸ਼ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈ।'

ਨਾਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਭੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨੋਤ੍ਸਵਾਦਿਕਮ੍ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦਾਦ੍ਯ ਮਹਾਵਿਭੂਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਵਰਂ ਵਰਦ ਮੇ ਸ਼ਿਰਸਃ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍

ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੁੜ ਕਦੇ ਇਜ਼ਤ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਥਾਨ ਨਾ ਹੋਣ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਹੈ।

ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਬਂਧਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਯੇ ਸਹਿष੍ਣਵੇ ਸਰ੍ਵਦੋषਾਣਾਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਸ਼ੈਲਧਨ੍ਵਨੇ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਹੇ ਸੱਜਣ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੇ ਪਹਾੜੀ ਧਨੁਧਾਰੀ!

ਅਰਾਜਭਯਮੇਤਦ੍ਵੈ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਦਂਡਾਰ੍ਹਂ ਵਹ ਲੋਕਧੁਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ੋ

ਰਾਜਾ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਡਰ ਕਰਕੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਅਤੇ ਹੇ ਬੱਚੇ, ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾ।

ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗृਹਾਣ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮ੍ ਵੈਤਾਨਿਕੇषੁ ਗृਹ੍ਯੇषੁ ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਭਵਾਨ੍ ਗੁਰੁਃ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਲੈ: ਵੈਤਾਨਕ ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਨਿष੍ਫਲਸ੍ਤ੍ਵਦृਤੇ ਯਜ੍ਞਃ ਸਾਂਗਸ਼੍ਚ ਸਹਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਅਥਾਹ ਦੇਵਃ ਕਿਤਵਂ ਕੇਤਕਂ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਯਜਨ—even ਜੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੇ ਦਾਨ ਹੋਣ—ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਕੇਤਕਾ, ਝੂਠਾ ਗਵਾਹ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਰੇ ਰੇ ਕੇਤਕ ਦੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਠ ਦੂਰਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਪੁष੍ਪੇ ਮਾ ਭੂਤ੍ਪੂਜਾਸ੍ਵਿਤਃ ਪਰਮ੍

ਕੇਤਕਾ, ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ—ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ! ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਸਥਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਨ ਕੇਤਕਂ ਦੇਵਜਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨਿ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਦਨ੍ਯਤਸ੍ਤਦਾ

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੇਤਕਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਾਥ ਮੇ ਜਨ੍ਮਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਸਫਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍

ਹੇ ਨਾਥ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਕਰ।

ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਤਾਦृਸ਼ੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਮੇ ਮਿਥ੍ਯਾਦੋषਃ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍

ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਕਰਿਆ ਪਾਪ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਐਸਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਤਥਾ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਤਕੇਨ ਸਭਾਤਲੇ ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਦ੍ਧਾਰਣਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਗਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਸਭਾ ਵਿਚ ਕੇਤਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਢੋਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'

ਮਦੀਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰਿष੍ਯਂਇ ਜਨ੍ਮ ਤੇ ਸਫਲਂ ਤਤਃ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵਿਤਾਨਵ੍ਯਾਜੇਨ ਮਮੋਪਰਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਢੋਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਛਤਰੀ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਇਤ੍ਯਨੁਗृਹ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਤਕਂ ਵਿਧਿਮਾਧਵੌ ਵਿਰਰਾਜ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਤਕਾ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਧੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਤੌ ਚ ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਮਾਧਵੌ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੌ ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਵਾਮਗੌ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।

ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵਂ ਸਕੁਟੁਂਬਂ ਵਰਾਸਨੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁषਵਸ੍ਤੁਭਿਃ

ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਡੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।

ਪੌਰੁषਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਂ ਵਸ੍ਤੁਜ੍ਞੇਯਂ ਦੀਰ੍ਘਾਲ੍ਪਕਾਲਿਕਮ੍ ਹਾਰਨੂਪੁਰਕੇਯੂਰਕਿਰੀਟਮਣਿਕੁਂਡਲੈਃ

ਮਰਦਾਨਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਪਦਾਰਥ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਜਾਂ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਲਿਆਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਜੇਬਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਕੜੇ, ਤਾਜ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਕੰਨ ਫੁੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰੋਤ੍ਤਰੀਯਸ੍ਰਕ੍ਕ੍ਸ਼ੌਮਮਾਲ੍ਯਾਂਗੁਲੀਯਕੈਃ ਪੁष੍ਪਤਾਂਬੂਲਕਰ੍ਪੂਰਚਂਦਨਾਗੁਰੁਲੇਪਨੈਃ

ਯਜਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਡੋਰੀ, ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੇ ਛਲਿਆਂ, ਫੁੱਲ, ਪਾਨ, ਕਪੂਰ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਲੇਪ ਨਾਲ।

ਧੂਪਦੀਪਸਿਤਚ੍ਛਤ੍ਰਵ੍ਯਜਨਧ੍ਵਜਚਾਮਰੈਃ ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੋਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਵਾਙ੍ਮਨੋਤੀਤਵੈਭਵੈਃ

ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ, ਪੱਖੇ, ਝੰਡੇ, ਚਮਰੇ ਵਾਲਾ ਚਮਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦਿਵਿਆ ਭੇਟਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਤੋਂ ਉੱਤਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪਤਿਯੋਗ੍ਯੈਃ ਪਸ਼੍ਵਲਭ੍ਯੈਸ੍ਤੌ ਸਮਰ੍ਚਯਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ ਯਦ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਤਮਂ ਵਸ੍ਤੁ ਪਤਿਯੋਗ੍ਯਂ ਹਿਤਦ੍ਧ੍ਵਜੇ

ਜੋ ਕੁਝ ਪਤੀ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ।

ਤਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਖਿਲਮੀਸ਼ੋਪਿ ਪਾਰਂ ਪਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ਸਭ੍ਯਾਨਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਹृष੍ਟਃ ਪृਥਕ੍ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍

ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਦਾਰਥ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਵੰਡੇ।

ਕੋਲਾਹਲੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਵਸ੍ਤੁ ਗृਹ੍ਣਤਾਮ੍ ਤਤ੍ਰੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਭ੍ਯਾਂ ਚਾਰ੍ਚਿਤਃ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪੁਰਾ

ਉਹਨਾਂ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲੈਣ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਥੇ ਹੀ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤੌ ਨਮ੍ਰੌ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਭਕ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਃ ਤੁष੍ਟੋ ऽਹਮਦ੍ਯ ਵਾਂ ਵਤ੍ਸੌ ਪੂਜਯਾ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਦਿਨੇ

ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਨੂੰ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹਾਸੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪਿਆਰੇਓ, ਇਸ ਵੱਡੇ ਦਿਨ ਤੇ।'

ਦਿਨਮੇਤਤ੍ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍ ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਿਰਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਤਿਥਿਰੇषਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਦਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਹ ਤਿਥੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।

ਏਤਤ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਂ ਮਲ੍ਲਿਂਗਬੇਰਯੋਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤੁ ਜਗਤਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਥਿਤਿਸਰ੍ਗਾਦਿਕਂ ਪੁਮਾਨ੍

ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਾਲਾ ਵਾਲੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮ—ਰੱਖ-ਰਖਾਵ, ਸਿਰਜਣ ਤੇ ਹੋਰ—ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਰਾਤ੍ਰਾਵਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਅਰ੍ਚਯੇਦ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਯਥਾਬਲਮਵਂਚਕਃ

ਸ਼ਿਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਜੋ ਕੋਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—