ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਕੁਠਾਰੇਣ ਬਾਹੁਦਂਡਂ ਵਿਭਾਵਸੋਃ ਅਗ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਮਾਤੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਲੁਲਾਵ ਚ
ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬਾਈ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਾਸਿਕਾਪੁਟਮ੍ ਚਕਰ੍ਤ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਵਾਮਂ ਚ ਸ੍ਤਨਚੂਚੁਕਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਾਹਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੱਜੀ ਨੱਕ ਦਾ ਛੇਕ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਸਤਨ ਦਾ ਚੂਚਾ ਵੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੇ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਭਦ੍ਰਃ ਪਰਮਵੇਗਵਾਨ੍
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਗਾ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਪੂष੍ਣੋ ਦਸ਼ਨਰੇਖਾਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀਮਿਵ ਜਘਾਨ ਧਨੁषਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਸ ਤੇਨਾਸ੍ਪष੍ਟਵਾਗਭੂਤ੍
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਮਸਂ ਦੇਵਃ ਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਮਿਵਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਘਰ੍षਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਕੀਂਹ ਵਾਂਗ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਃ ਪਰਮਕੋਪਤਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤ੍ਯਾਮੇਵ ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯੈ ਦਦੌ ਚ ਤਤ੍
ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੈਰੀਣੀ ਦੇ ਰੋਣ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਿਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਾਲਫਲੋਪਮਮ੍ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕਂਡੁਕਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਸਮਰਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕੰਦਕ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਰ੍ਯਥਾ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨ-ਪਤਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ੀਲਾ ਹੋਵੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਨੇ ਸੋਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਂਗਿਰਸਂ ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਥਾ
ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਸੋਮ, ਧਰਮ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ, ਆਂਗੀਰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਵੀ—
ਗਲੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਗਣਪਾਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਗਣ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਧਰ੍षਿਤਾ ਭੂਤਵੇਤਾਲੈਰ੍ਦਾਰਾਸ੍ਸੁਤਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ਯਥਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਜਾਰੈਰ੍ਬਲੇਨ ਕੁਲਯੋषਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚੇ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਵੇਤਾਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲਸ਼ਂ ਭਗ੍ਨਯੂਪਂ ਗਤੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਮਹਾਸ਼ਾਲਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਉਜਾੜ ਹੋ ਗਿਆ: ਕਲਸ਼ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਯੂਪ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਤਸਵ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਂਸ਼ਾਲਾ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਤੋरण ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਾਟਿਤਸੁਰਾਨੀਕਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਤਪੋਧਨਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਜਨਸਂਚਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਪਸਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜਪ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਤੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਹਤਾਸ਼ੇषਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਰਣ੍ਯਨਿਭਂ ਜਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤਦਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਫਤ ਆਈ, ਉਹ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼ੂਲਵੇਗਪ੍ਰਰੁਗ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਬਾਹੂਰੁਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤੋਤ੍ਤਮਾਂਗਾਸ਼੍ਚ ਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਪਤਿਤੇषੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗਣੇਸ਼ਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਹਵਨੀਯਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਰਣਾਦ੍ਭੀਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮृਗਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਜਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਦृਢਜ੍ਯਾਘੋषਣਭੀषਣਮ੍ ਭਦ੍ਰਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨੇਵ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਮਾਕृष੍ਟਂ ਧਨੁਰਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭਮ੍ ਨਾਦਯਾਮਾਸ ਚ ਜ੍ਯਾਂ ਦ੍ਯਾਂ ਖਂ ਚ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਗਨ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਨੇ ਆਸਮਾਨ, ਖ਼ਲ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੁਨ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮੁਪਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਨ੍ਨਾਦਂ ਹਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਧੇਨ ਵਕ੍ਰੇਣ ਸ ਵੀਰੋ ऽਧ੍ਵਰਪੂਰੁषਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਪਦਾਰਥ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ 'ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੇ ਵਕਰੀ ਅੱਧੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਭਯਸ੍ਖਲਤ੍ਪਾਦਂ ਵੇਪਨ੍ਤਂ ਵਿਗਤਤ੍ਵਿषਮ੍ ਮृਗਰੂਪੇਣ ਧਾਵਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਿਰਸ੍ਕਂ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਵੱਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲੜਖੜਾਏ, ਉਹ ਕੰਪਦਾ ਤੇ ਚਮਕ ਖੋ ਬੈਠਾ, ਹਿਰਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ, ਦੌੜਦਾ ਗਿਆ।
ਤਮੀਦृਸ਼ਮਵਜ੍ਞਾਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈ ਸੂਰ੍ਯਸਂਭਵਮ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਰਮਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯਾਭਵਦੁਦ੍ਯਤਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਉਹ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਉਠਿਆ।
ਤਮੁਵਾਹ ਮਹਾਵੇਗਾਤ੍ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਨਤਸਂਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਯਸਾਂ ਰਾਜਾ ਗਰੁਡਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇ ਝੁਕੀਆਂ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਹਤਸ਼ਿष੍ਟਾ ਯੇ ਦੇਵਰਾਜਪੁਰੋਗਮਾਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਿਵੋਦ੍ਯਤਾਃ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਬਚ ਗਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋष੍ਟੁਕਾਨਿਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਭੂਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵ ਵਿਵ੍ਯਥਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੱਸਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਜੱਕਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨ ਡਰਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਸਰੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸਮਾਵਿਰਭਵਦ੍ਰਥਃ ਸਹਸ੍ਰਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਰੁਚੀਰਵृषਧ੍ਵਜਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤੇ ਵੱਛ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਦ੍ਵਯੋਦਾਰੋ ਰਥਚਕ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਃ ਸਞ੍ਚਿਤਾਨੇਕਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਰਥ ਦੋ ਦਿਵਿਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਾਰ ਪਹੀਏ ਸਨ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਅਸਮਾਨੀ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਥਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ ਏਵ ਹਿ ਸਾਰਥਿਃ ਯਥਾ ਚ ਤ੍ਰੈਪੁਰੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਵਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਰਥ ਲਈ, ਉਹੀ ਰਥੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਾਸਨਾਦੇਵ ਸ਼ੂਲਿਨਃ ਹਰੇਸ੍ਸਮੀਪਮਾਨੀਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਭਾषਤ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਭਦ੍ਰ ਭਦ੍ਰਾਂਗ ਭਗਵਾਨਿਨ੍ਦੁਭੂषਣਃ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਥਮਾਰੋਢੁਮਵ੍ਯਯਃ
ਹੇ ਭਦ੍ਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੰਦਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।