ਵਿਭ੍ਰਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਜਿਨਂ ਵਾਸੋ ਹੇਮਪ੍ਰਵਰਤਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਭਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਕਕ੍ਸ਼ਗਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵੇਗਾਚ੍ਚਰਂਤਂ ਸ਼ੂਲਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗੁ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਤਮੇਕਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਮੇਨਿਰੇ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਵृਦ੍ਧਮਦੋਦ੍ਧਤਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਮੁਕ੍ਤਜ੍ਵਾਲੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਸ ਤਯਾ ਰੁਰੁਚੇ ਭਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਭਦਰ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਯੇਵ ਯੁਗਾਂਤਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਯਾ ਧੂਮਧੂਮ੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਤਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਦ੍ਰੁਤਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਬਭੌ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਐਸੇ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਕਲ੍ਪੇ ਸ਼ੇषਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਦਗ੍ਧਾਵਿਸ਼੍ਵਜਗਦ੍ਯਥਾ ਤਦਾ ਸਵਾਜਿਨਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਲੀਲਯਾ ਅਸਿਭਿਃ ਪਾਵਕਂ ਭਦ੍ਰਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਯਮਂ ਯਮੀ
ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਯਮ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਦृਢੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਵਰੁਣਂ ਦृਢੈਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਨਿਰृਤਿਂ ਵਾਯੁਂ ਟਂਕੈष੍ਟਂਕਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਲੀਲਯੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਨੀਞ੍ਛਂਭੋਰ੍ਵਿਰੋਧਿਨਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਦੇਵਮਾਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਢੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਕੁਠਾਰੇਣ ਬਾਹੁਦਂਡਂ ਵਿਭਾਵਸੋਃ ਅਗ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਮਾਤੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਲੁਲਾਵ ਚ
ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬਾਈ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਾਸਿਕਾਪੁਟਮ੍ ਚਕਰ੍ਤ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਵਾਮਂ ਚ ਸ੍ਤਨਚੂਚੁਕਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਾਹਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੱਜੀ ਨੱਕ ਦਾ ਛੇਕ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਸਤਨ ਦਾ ਚੂਚਾ ਵੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੇ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਭਦ੍ਰਃ ਪਰਮਵੇਗਵਾਨ੍
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਗਾ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਪੂष੍ਣੋ ਦਸ਼ਨਰੇਖਾਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀਮਿਵ ਜਘਾਨ ਧਨੁषਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਸ ਤੇਨਾਸ੍ਪष੍ਟਵਾਗਭੂਤ੍
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਮਸਂ ਦੇਵਃ ਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਮਿਵਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਘਰ੍षਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਕੀਂਹ ਵਾਂਗ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਃ ਪਰਮਕੋਪਤਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤ੍ਯਾਮੇਵ ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯੈ ਦਦੌ ਚ ਤਤ੍
ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੈਰੀਣੀ ਦੇ ਰੋਣ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਿਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਾਲਫਲੋਪਮਮ੍ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕਂਡੁਕਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਸਮਰਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕੰਦਕ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਰ੍ਯਥਾ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨ-ਪਤਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ੀਲਾ ਹੋਵੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਨੇ ਸੋਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਂਗਿਰਸਂ ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਥਾ
ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਸੋਮ, ਧਰਮ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ, ਆਂਗੀਰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਵੀ—
ਗਲੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਗਣਪਾਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਗਣ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਧਰ੍षਿਤਾ ਭੂਤਵੇਤਾਲੈਰ੍ਦਾਰਾਸ੍ਸੁਤਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ ਯਥਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਜਾਰੈਰ੍ਬਲੇਨ ਕੁਲਯੋषਿਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਬੱਚੇ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਵੇਤਾਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰਦਸਤੀ ਫੜੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿਚ ਪਰਾਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਜਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਕਲਸ਼ਂ ਭਗ੍ਨਯੂਪਂ ਗਤੋਤ੍ਸਵਮ੍ ਪ੍ਰਦੀਪਿਤਮਹਾਸ਼ਾਲਂ ਪ੍ਰਭਿਨ੍ਨਦ੍ਵਾਰਤੋਰਣਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਉਜਾੜ ਹੋ ਗਿਆ: ਕਲਸ਼ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਯੂਪ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਉਤਸਵ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਹਾਂਸ਼ਾਲਾ ਸੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਤੋरण ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਉਤ੍ਪਾਟਿਤਸੁਰਾਨੀਕਂ ਹਨ੍ਯਮਾਨਂ ਤਪੋਧਨਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਜਨਸਂਚਯਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਪਸਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਜਪ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਤੁਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਹਤਾਸ਼ੇषਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਰਣ੍ਯਨਿਭਂ ਜਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤਦਾਰ੍ਦਿਤਮ੍
ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਫਤ ਆਈ, ਉਹ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼ੂਲਵੇਗਪ੍ਰਰੁਗ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਭਿਨ੍ਨਬਾਹੂਰੁਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤੋਤ੍ਤਮਾਂਗਾਸ਼੍ਚ ਪੇਤੁਰੁਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ, ਰਾਣਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।
ਹਤੇषੁ ਤੇषੁ ਦੇਵੇषੁ ਪਤਿਤੇषੁਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗਣੇਸ਼ਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਾਹਵਨੀਯਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਯਜਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਥ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਂਨਿਭਮ੍ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਰਣਾਦ੍ਭੀਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਮृਗਵਪੁਰ੍ਧਰਃ
ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਜਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਿਰਨ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਸ ਵਿਸ੍ਫਾਰ੍ਯ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਦृਢਜ੍ਯਾਘੋषਣਭੀषਣਮ੍ ਭਦ੍ਰਸ੍ਤਮਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨੇਵ ਸਾਯਕਾਨ੍
ਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਣਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਰ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ।
ਆਕਰ੍ਣਪੂਰ੍ਣਮਾਕृष੍ਟਂ ਧਨੁਰਮ੍ਬੁਦਸਂਨਿਭਮ੍ ਨਾਦਯਾਮਾਸ ਚ ਜ੍ਯਾਂ ਦ੍ਯਾਂ ਖਂ ਚ ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਗਨ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਨੇ ਆਸਮਾਨ, ਖ਼ਲ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧੁਨ ਪਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤਮੁਪਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਨ੍ਨਾਦਂ ਹਤੋ ऽਸ੍ਮੀਤ੍ਯੇਵ ਵਿਹ੍ਵਲਮ੍ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਧੇਨ ਵਕ੍ਰੇਣ ਸ ਵੀਰੋ ऽਧ੍ਵਰਪੂਰੁषਮ੍
ਉਸ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਪਦਾਰਥ ਹੱਕਾ-ਬੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ 'ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ!' ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿਰ ਨੇ ਵਕਰੀ ਅੱਧੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।