ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਵਰਾਯੁਧਾਨਿ ਮਹਾ ਭੁਜਂਗਾਨਿਵ ਵੈਨਤੇਯਾਃ ਭ੍ਰਮਂਤਿ ਦੇਵਾਨਪਿ ਵਿਦ੍ਰਵਂਤਃ ਖਮਂਡਲੇ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਕਲ੍ਪਾਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਤੋਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਹਿਲਦੇ ਰਹੇ।
ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯਗृਹਾਣਿ ਕੇਚਿਤ੍ਸਜਾਲਵਾਤਾਯਨਵੇਦਿਕਾਨਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਕਾਲਾਂਬੁਦਾਭਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨਿਨੇਦੁਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੂਰੇ ਘਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਰੇਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ। ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।
ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕੁਡ੍ਯਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਾਲਾਵਲਭੀਗਵਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਹੋ ਬਤਾਭਜ੍ਯਤ ਯਜ੍ਞਵਾਟਮਨਾਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਵਾਯਥਾਰ੍ਥਮ੍
ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜੇ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਛੱਜੇ ਉਲਟ ਗਏ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦਾ ਆਵਾਸ ਵੀ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੇਮਤਲਬ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਰਖਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਹਾ ਨਾਥ ਤਾਤੇਤਿ ਪਿਤੁਃ ਸੁਤੇਤਿ ਭ੍ਰਤਰ੍ਮਮਾਮ੍ਬੇਤਿ ਚ ਮਾਤੁਲੇਤਿ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਨਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਾਨਾਥਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ
ਜਦ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਹਾਏ ਪਿਓ! ਹਾਏ ਪੁੱਤ! ਹਾਏ ਭਰਾ! ਹਾਏ ਮਾਂ!' ਆਖ ਕੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ
ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਨਿਜੈਰਦੂषਿਤੈਰਂਗੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨੁਪਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ ਦਂਡ੍ਯਾਨਦਂਡਿਤਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਗਣਪੁਂਗਵਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗੂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਦृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮੁਖਾਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਅਮਰਾਨਪਿ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦ੍ਵਿਰਦਾਨਿਵ ਕੇਸਰੀ ਤਾਨਭਿਦ੍ਰਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯੇਵ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਾਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਮਹਤ੍ਸੁਰਬਲਂ ਬਲੀ
ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਸਰੋਵਰਂ ਯਦ੍ਵਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਾਰਣਯੂਥਪਃ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਹੁਧਾਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨੀਲਪਾਂਡੁਰਲੋਹਿਤਾਨ੍
ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨੀਲੇ, ਫਿੱਕੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਵਿਭ੍ਰਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਜਿਨਂ ਵਾਸੋ ਹੇਮਪ੍ਰਵਰਤਾਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਭਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਕਕ੍ਸ਼ਗਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵੇਗਾਚ੍ਚਰਂਤਂ ਸ਼ੂਲਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗੁ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਤਮੇਕਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਮੇਨਿਰੇ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਵृਦ੍ਧਮਦੋਦ੍ਧਤਾ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ।
ਮੁਕ੍ਤਜ੍ਵਾਲੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਸ ਤਯਾ ਰੁਰੁਚੇ ਭਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਸਮੁਦ੍ਭਵਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਭਦਰ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਭਯੇਵ ਯੁਗਾਂਤਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਯਾ ਧੂਮਧੂਮ੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਤਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਦ੍ਰੁਤਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਬਭੌ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਐਸੇ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਕਲ੍ਪੇ ਸ਼ੇषਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਦਗ੍ਧਾਵਿਸ਼੍ਵਜਗਦ੍ਯਥਾ ਤਦਾ ਸਵਾਜਿਨਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ
ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਲੀਲਯਾ ਅਸਿਭਿਃ ਪਾਵਕਂ ਭਦ੍ਰਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਯਮਂ ਯਮੀ
ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਯਮ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਦृਢੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਵਰੁਣਂ ਦृਢੈਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਨਿਰृਤਿਂ ਵਾਯੁਂ ਟਂਕੈष੍ਟਂਕਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਲੀਲਯੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਨੀਞ੍ਛਂਭੋਰ੍ਵਿਰੋਧਿਨਃ
ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ।
ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਦੇਵਮਾਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਢੀ।
ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਕੁਠਾਰੇਣ ਬਾਹੁਦਂਡਂ ਵਿਭਾਵਸੋਃ ਅਗ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵ੍ਯਂਗੁਲਾਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਮਾਤੁਰ੍ਦੇਵ੍ਯਾ ਲੁਲਾਵ ਚ
ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਜੀਭ ਦੇ ਦੋ ਉਂਗਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਲੰਬਾਈ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਾਹਾਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਨਾਸਿਕਾਪੁਟਮ੍ ਚਕਰ੍ਤ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਵਾਮਂ ਚ ਸ੍ਤਨਚੂਚੁਕਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਾਹਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੱਜੀ ਨੱਕ ਦਾ ਛੇਕ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ, ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਸਤਨ ਦਾ ਚੂਚਾ ਵੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਭਗਸ੍ਯ ਵਿਪੁਲੇ ਨੇਤ੍ਰੇ ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭੇ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋਤ੍ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਭਦ੍ਰਃ ਪਰਮਵੇਗਵਾਨ੍
ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਗਾ ਦੀ ਵੱਡੀ, ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਉਖਾੜ ਲਿਆ।
ਪੂष੍ਣੋ ਦਸ਼ਨਰੇਖਾਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀਮਿਵ ਜਘਾਨ ਧਨੁषਃ ਕੋਟ੍ਯਾ ਸ ਤੇਨਾਸ੍ਪष੍ਟਵਾਗਭੂਤ੍
ਧਨੁਸ਼ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਜ ਕੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਸ਼੍ਚਂਦ੍ਰਮਸਂ ਦੇਵਃ ਪਾਦਾਂਗੁष੍ਠੇਨ ਲੀਲਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕृਮਿਵਦਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਘਰ੍षਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਦੇਵ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਕੀਂਹ ਵਾਂਗ ਦਬਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਰਗੜਿਆ।
ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਭਦ੍ਰਃ ਪਰਮਕੋਪਤਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂਤ੍ਯਾਮੇਵ ਵੈਰਿਣ੍ਯਾਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯੈ ਦਦੌ ਚ ਤਤ੍
ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦਕਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੈਰੀਣੀ ਦੇ ਰੋਣ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਿਰ ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਸਮਾਦਾਯ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਾਲਫਲੋਪਮਮ੍ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕਂਡੁਕਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚਕਾਰ ਸਮਰਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਕੰਦਕ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।
ਤਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਰੀ ਕੁਸ਼ੀਲਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਰ੍ਯਥਾ ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਹਨ੍ਯਤੇ ਸ੍ਮ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਫਿਰ ਦਕਸ਼ ਦੀ ਯਜਨ-ਪਤਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ੀਲਾ ਹੋਵੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੀ ਗਈ।
ਅਰਿष੍ਟਨੇਮਿਨੇ ਸੋਮਂ ਧਰ੍ਮਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਂਗਿਰਸਂ ਕृਸ਼ਾਸ਼੍ਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਤਥਾ
ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਸੋਮ, ਧਰਮ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਬਹੁਪੁਤ੍ਰ, ਆਂਗੀਰਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾਸ਼ਵ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਵੀ—
ਗਲੇ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਬਲਿਨੋ ਗਣਪਾਃ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਮਾਃ ਭਰ੍ਤ੍ਸਯਂਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਨਿਰ੍ਜਘ੍ਨੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮੁष੍ਟਿਭਿਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਗਣ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਡਾਂਟਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।