ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਬਲਿਨੋ ਵੀਰਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਂਗਸਂਭਵਾਃ ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਯਤਾਂ ਦਾਰ੍ਯਤਾਮਿਤਿ

ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਤੋੜਦੇ, ਸੁੱਟਦੇ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਚੀਕਦੇ, "ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਸੁੱਟੋ! ਫਾੜੋ! ਚੀਰੋ!"

ਹਰਸ੍ਵ ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵੇਤਿ ਪਾਟਯੋਤ੍ਪਾਟਯੇਤਿ ਚ ਸਂਰਂਭਪ੍ਰਭਵਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਸ਼ਂਕਵਃ

"ਵੱਜੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਚੀਰੋ! ਉਖਾੜੋ!"—ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਉਠੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੰਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਡਰ ਜਾਣ।

ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਣੇਸ਼ਾਨਾਂ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸਮਰੋਚਿਤਾਃ ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦष੍ਟਦਂष੍ਟ੍ਰੋष੍ਠਤਾਲਵਃ

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਾਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਚੱਬ ਲਈ।

ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਕृष੍ਯ ਮਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨਾਤ੍ ਸ੍ਰੁਵਾਨਪਹਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੋਗ੍ਨਿਂ ਜਲੇषੁ ਚ

ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ, ਤਪੱਸਵੀ ਮਾਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਚੇ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ।

ਕਲਸ਼ਾਨਪਿ ਭਿਨ੍ਦਂਤਸ਼੍ਛਿਂਦਂਤੋ ਮਣਿਵੇਦਿਕਾਃ ਗਾਯਂਤਸ਼੍ਚ ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਹਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਘੜੇ ਤੋੜਦੇ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਚੀਰਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ।

ਰਕ੍ਤਾਸਵਂ ਪਿਬਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਰ੍ਗਣਪੁਂਗਵਾਃ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਸੇਂਦ੍ਰਾਨਮਰਾਨ੍ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਾਃ

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਜੋ ਅਗਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬਹੂਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਭਾਵਾਃ ਸਹਰ੍षਰੋਮਾਣਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਨਿ ਨਨ੍ਦਂਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਕਬਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਹਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮਥਾ ਬਲੇਨ

ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਉੱਚੀ ਹੰਸੀ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਉੱਤਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕੇਚਿਜ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਘਨਾਨ੍ਸ ਤੋਯਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਰਵਿਮੁਤ੍ਪਤਂਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਰ੍ਤੁਂ ਪਵਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਭੀਮਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਾਃ

ਕੁਝ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੌੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਮਥਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ।

ਆਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਵਰਾਯੁਧਾਨਿ ਮਹਾ ਭੁਜਂਗਾਨਿਵ ਵੈਨਤੇਯਾਃ ਭ੍ਰਮਂਤਿ ਦੇਵਾਨਪਿ ਵਿਦ੍ਰਵਂਤਃ ਖਮਂਡਲੇ ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਕਲ੍ਪਾਃ

ਕੁਝ ਲੋਕ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਤੋਂ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਹਿਲਦੇ ਰਹੇ।

ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਚੋਤ੍ਪਾਟ੍ਯਗृਹਾਣਿ ਕੇਚਿਤ੍ਸਜਾਲਵਾਤਾਯਨਵੇਦਿਕਾਨਿ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਜਲਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਕਾਲਾਂਬੁਦਾਭਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਨਿਨੇਦੁਃ

ਕੁਝ ਲੋਕ ਪੂਰੇ ਘਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਲੀਦਾਰ ਖਿੜਕੀਆਂ ਤੇ ਰੇਲੀਆਂ ਸਨ, ਉਖਾੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ। ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਮਥ ਗੂੰਜ ਉਠੇ।

ਉਦ੍ਵਰ੍ਤਿਤਦ੍ਵਾਰਕਪਾਟਕੁਡ੍ਯਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਸ਼ਾਲਾਵਲਭੀਗਵਾਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਹੋ ਬਤਾਭਜ੍ਯਤ ਯਜ੍ਞਵਾਟਮਨਾਥਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਿਵਾਯਥਾਰ੍ਥਮ੍

ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜੇ, ਕੰਧਾਂ ਤੇ ਛੱਜੇ ਉਲਟ ਗਏ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਯਜਨ ਦਾ ਆਵਾਸ ਵੀ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੇਮਤਲਬ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਰਖਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।

ਹਾ ਨਾਥ ਤਾਤੇਤਿ ਪਿਤੁਃ ਸੁਤੇਤਿ ਭ੍ਰਤਰ੍ਮਮਾਮ੍ਬੇਤਿ ਚ ਮਾਤੁਲੇਤਿ ਉਤ੍ਪਾਟ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਗृਹੇषੁ ਨਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਾਨਾਥਸ਼ਬ੍ਦਾਨ੍ਬਹੁਸ਼ਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰੁਃ

ਜਦ ਘਰ ਉਖਾੜੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਵਾਰ ਵਾਰ 'ਹਾਏ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਹਾਏ ਪਿਓ! ਹਾਏ ਪੁੱਤ! ਹਾਏ ਭਰਾ! ਹਾਏ ਮਾਂ!' ਆਖ ਕੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਪਰਿਤ੍ਰਸ੍ਤਾਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾਃ

ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਭੱਜ ਪਏ।

ਨਿਜੈਰਦੂषਿਤੈਰਂਗੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਨੁਪਦ੍ਰੁਤਾਨ੍ ਦਂਡ੍ਯਾਨਦਂਡਿਤਾਨ੍ਮਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਗਣਪੁਂਗਵਃ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਅਗੂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਮਾਦਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਦृष੍ਟਿਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮੁਖਾਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਃ ਸਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।

ਅਮਰਾਨਪਿ ਦੁਦ੍ਰਾਵ ਦ੍ਵਿਰਦਾਨਿਵ ਕੇਸਰੀ ਤਾਨਭਿਦ੍ਰਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍

ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ।

ਵਾਰਾਣਸ੍ਯੇਵ ਮਤ੍ਤਸ੍ਯ ਜਗਾਮ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਤਾਮ੍ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਮਹਤ੍ਸੁਰਬਲਂ ਬਲੀ

ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।

ਮਹਾਸਰੋਵਰਂ ਯਦ੍ਵਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਵਾਰਣਯੂਥਪਃ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬਹੁਧਾਵਰ੍ਣਾਨ੍ਨੀਲਪਾਂਡੁਰਲੋਹਿਤਾਨ੍

ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲੀ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨੀਲੇ, ਫਿੱਕੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਖਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਵਿਭ੍ਰਦ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਜਿਨਂ ਵਾਸੋ ਹੇਮਪ੍ਰਵਰਤਾਰਕਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਤਾਰੇ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਵ੍ਯਚਰਦ੍ਦੇਵਸਂਘੇषੁ ਭਦ੍ਰੋ ऽਗ੍ਨਿਰਿਵ ਕਕ੍ਸ਼ਗਃ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਵੇਗਾਚ੍ਚਰਂਤਂ ਸ਼ੂਲਧਾਰਿਣਮ੍

ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗੁ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।

ਤਮੇਕਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰਮਿਵ ਮੇਨਿਰੇ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਯੁਦ੍ਧਵृਦ੍ਧਮਦੋਦ੍ਧਤਾ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਦਰਕਾਲੀ, ਜੋ ਜੰਗ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੀ।

ਮੁਕ੍ਤਜ੍ਵਾਲੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਸ ਤਯਾ ਰੁਰੁਚੇ ਭਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਕੋਪਸਮੁਦ੍ਭਵਃ

ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਭਦਰ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਪ੍ਰਭਯੇਵ ਯੁਗਾਂਤਾਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚਲਯਾ ਧੂਮਧੂਮ੍ਰਯਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਤਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਵਿਦ੍ਰੁਤਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਬਭੌ

ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਐਸੇ ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਕਲ੍ਪੇ ਸ਼ੇषਾਨਲਜ੍ਵਾਲਾਦਗ੍ਧਾਵਿਸ਼੍ਵਜਗਦ੍ਯਥਾ ਤਦਾ ਸਵਾਜਿਨਂ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਗਣਾਗ੍ਰਣੀਃ

ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਦਰਕਾਲੀ, ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੂਰਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਭਦ੍ਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਾਮਪਾਦੇਨ ਲੀਲਯਾ ਅਸਿਭਿਃ ਪਾਵਕਂ ਭਦ੍ਰਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਯਮਂ ਯਮੀ

ਭਦਰਕਾਲੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਬਰਛਿਆਂ ਨਾਲ ਯਮ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।

ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ਦृਢੇਨ ਸ਼ੂਲੇਨ ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਵਰੁਣਂ ਦृਢੈਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਨਿਰृਤਿਂ ਵਾਯੁਂ ਟਂਕੈष੍ਟਂਕਧਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।

ਨਿਰ੍ਬਿਭੇਦ ਰਣੇ ਵੀਰੋ ਲੀਲਯੈਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਸਦ੍ਯੋ ਮੁਨੀਞ੍ਛਂਭੋਰ੍ਵਿਰੋਧਿਨਃ

ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ।

ਤਤੋ ਦੇਵਃ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾ ਨਾਸਿਕਾਗ੍ਰਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਰਜਾਗ੍ਰੇਣ ਦੇਵਮਾਤੁਸ੍ਤਥੈਵ ਚ

ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੱਕ ਵੀ ਉਵੇਂ ਹੀ ਵੱਢੀ।