ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਗ੍ਨਯੋ ਨੈਵ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਨ ਚ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਾਰਕਾਃ

ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਭਗਵਾਨ੍ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਭਦ੍ਰਯਾ

ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਲੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਭਲੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਯੱਗ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਭੀਤੋ ऽਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦृਢ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਵਦ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖ ਵੀ ਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮੇਘਸਂਭੀਰਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਃ

ਦੱਖ ਦੇ ਇਹ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਗੂੰਜੀ।

ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਅਰ੍ਥਗਰ੍ਭਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵੋਚਦੁਚਿਤਂ ਵਚਃ

ਉਹ ਦੱਖ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੱਜਮਾਨਾਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਵਯਂ ਹ੍ਯਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਭਾਗਾਭਿਲਿਪ੍ਸਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਗੋ ਨਸ੍ਸਂਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍

'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'

ਅਥ ਚੇਦਧ੍ਵਰੇ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਭਾਗਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਵਾ ਮਯਾਮਰੈਃ

'ਜੇ ਇਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜੰਗ ਹੋਵੇ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਗਣੇਂਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗਮਾਃ ਊਚੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨੋ ਨ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭਵਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੱਖਣੁ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਹੀ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।"

ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਊਚੁਸ੍ਸੁਰਾ ਯੂਯਂ ਮੋਹੋਪਹਤਚੇਤਸਃ ਯੇਨ ਪ੍ਰਥਮਭਾਗਾਰ੍ਹਂ ਨ ਯਜਧ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਮੰਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।"

ਮਂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਅਪਿ ਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਮੂਢਚੇਤਸਃ ਭਦ੍ਰਾਯ ਨ ਦਦੁਰ੍ਭਾਗਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਹਾਣਮਭੀਪ੍ਸਵਃ

ਮੰਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।

ਯਦਾ ਤਥ੍ਯਂ ਚ ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਸ੍ਵਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵृਥਾ ऽਭਵਤ੍ ਤਦਾ ਤਤੋ ਯਯੁਰ੍ਮਂਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਸਨਾਤਨਮ੍

ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਠੀਕ ਬੋਲ ਵੀ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਖ ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਥੋਵਾਚ ਗਣਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨ ਕृਤਾ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਬਲਗਰ੍ਵਿਤੈਃ

ਫਿਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।"

ਯਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਖੇ ਦੇਵੈਰਿਤ੍ਥਂ ਵਯਮਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੋ ਜੀਵਿਤੈਸ੍ਸਾਰ੍ਧਮਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਗਰ੍ਵਿਤਮ੍

ਇਸ ਯਜਨ ਵਿਚ ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਦਹਨ੍ਨੇਤ੍ਰਵਹ੍ਨਿਨਾ ਯਕ੍ਸ਼ਵਾਟਂ ਮਹਾਕੂਟਂ ਯਥਾਤਿਸ੍ਰਃ ਪੁਰੋ ਹਰਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵੇਦਿਕ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਤਤੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪਰ੍ਵਤੋਦਗ੍ਰਵਿਗ੍ਰਹਾਃ ਯੂਪਾਨੁਤ੍ਪਾਟ੍ਯ ਹੋਤ੍ਃਣਾਂ ਕਂਠੇष੍ਵਾਬਧ੍ਯ ਰਜ੍ਜੁਭਿਃ

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਗਲਾਂ ਵਿਚ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਯਜ੍ਞਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਚੂਰ੍ਣ੍ਯ ਵਾਰਿਣਿ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਯਜ੍ਞਾਂਗਂ ਗਂਗਾਸ੍ਰੋਤਸਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਯਜਨ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਤੋੜ ਕੇ, ਕੁੱਟ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਚੁੱਕ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ।

ਤਤ੍ਰ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਨਪਾਨਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਯਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਨਦ੍ਯੋ ऽਮृਤਸ੍ਰਾਵਾਃ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਦਧਿਕਰ੍ਦਮਾਃ

ਉਥੇ ਰੱਬੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਢੇਰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹੋ ਗਏ, ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦੀਆਂ, ਤੇ ਮੱਖਣ ਵਾਲੀ ਦਹੀਂ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣ ਗਏ।

ਉਚ੍ਚਾਵਚਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਰਸਵਨ੍ਤਿ ਚ ਪਾਨਾਨਿ ਲੇਹ੍ਯਚੋष੍ਯਾਣਿ ਤਾਨਿ ਵੈ

ਉਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਮਾਸ, ਰੁਖਾ ਤੇ ਨਰਮ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ, ਰਸ ਭਰੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਚਟਣ ਤੇ ਚੱਬਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸਨ।

ਵੀਰਾਸ੍ਤਦ੍ਭੁਜਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਲੁਂਪਂਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪਂਤਿ ਚ ਵਜ੍ਰੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪਾਸ਼ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ

ਵੀਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੁੱਟਦੇ ਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਵਜਰ, ਚੱਕਰ, ਵੱਡੇ ਭਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਫਾਹੇ ਤੇ ਗੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਮੁਸਲੈਰਸਿਭਿष੍ਟਂਕੈਰ੍ਭਿਧਿਪਾਲੈਃ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ ਉਦ੍ਧਤਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਪਾਲਪੁਰਸ੍ਸਰਾਨ੍

ਉਹ ਮੋਟੀਆਂ ਸੱਟੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲੰਮੇ ਕੰਡਿਆਂ, ਚੀਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਬਲਿਨੋ ਵੀਰਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾਂਗਸਂਭਵਾਃ ਛਿਂਧਿ ਭਿਂਧਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਾਰ੍ਯਤਾਂ ਦਾਰ੍ਯਤਾਮਿਤਿ

ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਤਾਕਤਵਰ ਵੀਰ, ਵੱਡੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ, ਤੋੜਦੇ, ਸੁੱਟਦੇ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਚੀਕਦੇ, "ਕੱਟੋ! ਤੋੜੋ! ਸੁੱਟੋ! ਫਾੜੋ! ਚੀਰੋ!"

ਹਰਸ੍ਵ ਪ੍ਰਹਰਸ੍ਵੇਤਿ ਪਾਟਯੋਤ੍ਪਾਟਯੇਤਿ ਚ ਸਂਰਂਭਪ੍ਰਭਵਾਃ ਕ੍ਰੂਰਾਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਾਃ ਸ਼੍ਰਵਣਸ਼ਂਕਵਃ

"ਵੱਜੋ! ਹਮਲਾ ਕਰੋ! ਚੀਰੋ! ਉਖਾੜੋ!"—ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ ਉਠੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਕੰਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਡਰ ਜਾਣ।

ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਗਣੇਸ਼ਾਨਾਂ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸਮਰੋਚਿਤਾਃ ਵਿਵृਤ੍ਤਨਯਨਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਦष੍ਟਦਂष੍ਟ੍ਰੋष੍ਠਤਾਲਵਃ

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਜੰਗ ਲਈ ਆਏ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਾਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦ, ਹੋਠ ਤੇ ਜੀਭ ਚੱਬ ਲਈ।

ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਸਮਾਕृष੍ਯ ਮਾਰਯਨ੍ਤਿ ਤਪੋਧਨਾਤ੍ ਸ੍ਰੁਵਾਨਪਹਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤੋਗ੍ਨਿਂ ਜਲੇषੁ ਚ

ਉਹ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ, ਤਪੱਸਵੀ ਮਾਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਮਚੇ ਖੋਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ।

ਕਲਸ਼ਾਨਪਿ ਭਿਨ੍ਦਂਤਸ਼੍ਛਿਂਦਂਤੋ ਮਣਿਵੇਦਿਕਾਃ ਗਾਯਂਤਸ਼੍ਚ ਨਦਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਹਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ

ਉਹ ਘੜੇ ਤੋੜਦੇ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੇਦੀਆਂ ਚੀਰਦੇ, ਗਾਂਦੇ, ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੱਸਦੇ।

ਰਕ੍ਤਾਸਵਂ ਪਿਬਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਨृਤੁਰ੍ਗਣਪੁਂਗਵਾਃ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯ ਸੇਂਦ੍ਰਾਨਮਰਾਨ੍ ਗਣੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਵृषੇਨ੍ਦ੍ਰਨਾਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਾਃ

ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਜੋ ਅਗਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗ ਖੂਨ ਪੀ ਕੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸਾਂਡਾਂ, ਨਾਗਾਂ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਬਹੂਨ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਭਾਵਾਃ ਸਹਰ੍षਰੋਮਾਣਿ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਨਿ ਨਨ੍ਦਂਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਧਾਵਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਲਪਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬਕਬਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵਿਹਸਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਦ੍ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਮਥਾ ਬਲੇਨ

ਕੁਝ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਉੱਚੀ ਹੰਸੀ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਉੱਤਲੇ ਹੋ ਕੇ ਉਛਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਕੇਚਿਜ੍ਜਿਘृਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਘਨਾਨ੍ਸ ਤੋਯਾਨ੍ਕੇਚਿਦ੍ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਰਵਿਮੁਤ੍ਪਤਂਤਿ ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਰ੍ਤੁਂ ਪਵਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮਿਚ੍ਛਂਤਿ ਭੀਮਾਃ ਪ੍ਰਮਥਾ ਵਿਯਤ੍ਸ੍ਥਾਃ

ਕੁਝ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਲਈ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੌੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਮਥਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਸਨ।