ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵृषਭਮਾਰੂਢੇ ਭਦ੍ਰੇ ਤੁ ਭਸਿਤਪ੍ਰਭਃ ਬਭਾਰ ਮੌਕ੍ਤਿਕਂ ਛਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤਸਿਤਚਾਮਰਃ

ਜਦੋਂ ਭਦਰ, ਭਸਮ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਸਫੈਦ ਚਾਮਰ ਵੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸ ਤਦਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਸਿਤਪ੍ਰਭਃ ਭਗਵਾਨਿਵ ਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਜਗਦ੍ਗੁਰੋਃ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਦਰ ਦੇ ਪਾਸ, ਭਸਮ ਵਰਗਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪਾਸ ਹੋਵੇ।

ਸੋ ऽਪਿ ਤੇਨ ਬਭੌ ਭਦ੍ਰਃ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਪਾਣਿਨਾ ਬਾਲਸੋਮੇਨ ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਯਥਾ ਸ਼ੂਲਵਰਾਯੁਧਃ

ਉਹ ਭਦਰ ਵੀ, ਚਿੱਟਾ ਚਾਮਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ।

ਦਧ੍ਮੌ ਸ਼ਂਖਂ ਸਿਤਂ ਭਦ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਭਾਨੁਕਂਪੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਹੇਮਰਤ੍ਨੈਰਲਂਕृਤਃ

ਭਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਨੂ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਸਂਕੁਲਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ ਵਵृषੁਸ਼੍ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਬਲਾਹਕਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜ ਪਏ, ਅਕਾਸ਼ ਰੱਬੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।

ਫੁਲ੍ਲਾਨਾਂ ਮਧੁਗਰ੍ਭਾਣਾਂ ਪੁष੍ਪਾਣਾਂ ਗਂਧਬਂਧਵਃ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਕੂਲਸਂਵਾਹਾ ਵਬੁਸ਼੍ਚ ਪਥਿ ਮਾਰੁਤਾਃ

ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜਿਹੜੇ ਮਹਿ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਹਵਾ ਰਾਹੀਂ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਗਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਸੀ।

ਤਤੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਤ੍ਤਾ ਯੁਦ੍ਧਬਲੋਦ੍ਧਤਾਃ

ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀ, ਜੰਗੀ ਜੋਸ਼ ਵਿਚ ਮਸਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।

ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਗਣਾਂਤਃਸ੍ਥੋ ਬਭੌ ਭਦ੍ਰਃ ਸ ਭਦ੍ਰਯਾ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਗਣਾਂਤਃ ਸ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੋਂਬਿਕਯਾ ਸਹ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਭਦਰ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਖੜਾ, ਭਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਆਪਣੇ ਰੁਦਰ ਗਣਾਂ ਵਿਚ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।

ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਰਣ੍ਮਯਮ੍ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਨੁਗਃ

ਉਸੇ ਪਲ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੱਖ ਦੇ ਯਗ ਸ਼ਾਲਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਤੁਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਗਣਪ੍ਰਧਾਨਃ ਪ੍ਰਯੋਗਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਭਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯਥਾਂਤੇ ਭੁਵਨਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਃ

ਫਿਰ ਭਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ, ਜੋ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ, ਦੱਖ ਵਲੋਂ ਰਚੀ ਹੋਈ ਯੱਗ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਨੀਤ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਧਾਨਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਮਮਿਤੌਜਸਾਮ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ ਮਹਤ੍ਸਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍

ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸੁਦਰ੍ਭऋਤੁਸਂਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਸੁਸਮਿਦ੍ਧਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ ਕਾਂਚਨੈਰ੍ਯਜ੍ਞਭਾਂਡੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਜਿष੍ਣੁਭਿਰਲਂਕृਤਮ੍

ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸੁੱਚੀ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਮੌਸਮੀ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ऋषਿਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਪਟੁਭਿਰ੍ਯਥਾਵਤ੍ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤृਭਿਃ ਵਿਧਿਨਾ ਵੇਦਦृष੍ਟੇਨ ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਬਹੁਕ੍ਰਮਮ੍

ਉਥੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਦੇਵਾਂਗਨਾਸਹਸ੍ਰਾਢ੍ਯਮਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ ਵੇਣੁਵੀਣਾਰਵੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਵੇਦਘੋषੈਸ਼੍ਚ ਬृਂਹਿਤਮ੍

ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਕਨਿਆਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਵੀਣਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਉਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰੇ ਵੀਰੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਗਂਭੀਰੋ ਜਲਦੋ ਯਥਾ

ਦੱਖ ਦੇ ਯੱਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਤਪ ਵਾਲਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ, ਗੂੜ੍ਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗੂਂ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਦਹਾੜ ਮਾਰਿਆ।

ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦ ਆਕਾਸ਼ਂ ਪੂਰਯਨ੍ਨਿਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ ਕृਤੋ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਕृਤਸਾਗਰਃ

ਫਿਰ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕ ਐਸਾ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਾਲਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਂਦ ਕਰ ਗਈ।

ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾਃ ਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵੇਦਿਵੌਕਸਃ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ਪਰਿਤੋ ਭੀਤਾਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਵਿਭੂषਣਾਃ

ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ।

ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਭਗ੍ਨੋ ਮਹਾਮੇਰੁਃ ਕਿਂਸ੍ਵਿਤ੍ਸਂਦੀਰ੍ਯਤੇ ਮਹੀ ਕਿਮਿਦਂ ਕਿਮਿਦਂ ਵੇਤਿ ਜਜਲ੍ਪੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਭृਸ਼ਮ੍

ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਕੀ ਮਹਾਨ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਫੱਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਕੀ ਹੈ?'

ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯਥਾ ਨਾਦਂ ਗਜੇਂਦ੍ਰਾ ਗਹਨੇ ਵਨੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਂ ਕੇਚਿਤ੍ਤਤ੍ਯਜੁਰ੍ਜੀਵਿਤਂ ਭਯਾਤ੍

ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਉਹ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤਿਆਗ ਬੈਠੇ।

ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਸ਼ੀਰ੍ਯਂਤ ਚਕਮ੍ਪੇ ਚ ਵਸੁਂਧਰਾ ਮਰੁਤਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਘੂਰ੍ਣਂਤ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੇ ਮਕਰਾਲਯਃ

ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਹਵਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਘਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਗ੍ਨਯੋ ਨੈਵ ਦੀਪ੍ਯਂਤੇ ਨ ਚ ਦੀਪ੍ਯਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਗ੍ਰਹਾਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਾਰਕਾਃ

ਅੱਗਾਂ ਨਹੀਂ ਬਲਦੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚਮਕਦਾ, ਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਤਾਰੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੇ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਤਦੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਭਗਵਾਨ੍ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਹ ਭਦ੍ਰਯਾ

ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਭਲੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਭਲੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਯੱਗ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭੀਤਭੀਤੋ ऽਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦृਢ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਵਦ੍ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸਿ

ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਖ ਵੀ ਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਾਟਕ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?'

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮੇਘਸਂਭੀਰਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਃ

ਦੱਖ ਦੇ ਇਹ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗੂਂ ਗੂੰਜੀ।

ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਅਰ੍ਥਗਰ੍ਭਮਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਵੋਚਦੁਚਿਤਂ ਵਚਃ

ਉਹ ਦੱਖ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਯੱਜਮਾਨਾਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਅਰਥ ਵਾਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਵਯਂ ਹ੍ਯਨੁਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਭਾਗਾਭਿਲਿਪ੍ਸਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਾਗੋ ਨਸ੍ਸਂਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍

'ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'

ਅਥ ਚੇਦਧ੍ਵਰੇ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਨ ਭਾਗਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਵਾ ਮਯਾਮਰੈਃ

'ਜੇ ਇਸ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜੰਗ ਹੋਵੇ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਗਣੇਂਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਪੁਰੋਗਮਾਃ ਊਚੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨੋ ਨ ਵਯਂ ਪ੍ਰਭਵਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੱਖਣੁ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਹੀ ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।"

ਮਨ੍ਤ੍ਰਾ ਊਚੁਸ੍ਸੁਰਾ ਯੂਯਂ ਮੋਹੋਪਹਤਚੇਤਸਃ ਯੇਨ ਪ੍ਰਥਮਭਾਗਾਰ੍ਹਂ ਨ ਯਜਧ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਮੰਤਰਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।"