ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਿਤੀਵ ਚਿਂਤਯਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਧਯੇ ਨਮਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵਿਧਿਮ੍

ਹਰੀ ਨੇ, ਇਹ ਸਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪ ਧਾਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਠਮਗ੍ਨਿਲਿਂਗਤਃ ਸ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਸਾਕृਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿ ਵਿਲੋਕਨਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕਂਪਪਾਣਿਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪਦਮ੍

ਜਦ ਧਾਤਰ, ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਆਦ੍ਯਂਤਹੀਨਵਪੁषਿ ਤ੍ਵਯਿ ਮੋਹਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭੂਯਾਦ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ ਇਹ ਨਾਵਤਿ ਕਾਮਨੋਤ੍ਥਃ ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਨੌ ਮृष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵਿਹਿਤਂ ਭਵਤੈਵ ਕੇਲ੍ਯਾ

ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉੱਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ-ਜਨਮਿਆ ਭਟਕਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।

ਵਤ੍ਸਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਰੇ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਜਨੇषੁ ਸਾਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਤ੍ਕृਤਿਰਪ੍ਯਲਪ੍ਥਾਃ

ਹਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ ਸਚ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਮਿਲੇਗੀ।

ਇਤਃ ਪਰਂ ਤੇ ਪृਥਗਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋਤ੍ਸਵਪੂਜਨਂ ਚ

ਹੁਣ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਖਰਾ ਆਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਉਤਸਵ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋਗੇ।

ਇਤਿ ਦੇਵਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਹਰਯੇ ਪਰਮ੍ ਦਦੌ ਸ੍ਵਸਾਮ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਸਂਘੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ ਹਰੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਰਾਬਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਸਰ੍ਜਾਥ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪੁਰੁषਂ ਕਂਚਿਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਭੈਰਵਾਖ੍ਯਂ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਰ੍ਪਜਿਘਾਂਸਯਾ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਭੈਰਵ ਨਾਮ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਜੀਵ ਰਚਿਆ।

ਸ ਵੈ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਂਗਣੇ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਪ੍ਰਭੋ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਪ੍ਰਭੂ, ਜਲਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।'

ਵਤ੍ਸਯੋ ऽਯਂ ਵਿਧਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਗਤਾਮਾਦ੍ਯਦੈਵਤਮ੍ ਨੂਨਮਰ੍ਚਯ ਖਡ੍ਗਂ ਸ੍ਵਂ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਜਵਸਾ ਪਰਮ੍

ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਯਕੀਨਨ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜ।

ਸ ਵੈ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਕਕਰੇਣ ਕੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪਞ੍ਚਮਂ ਦृਪ੍ਤਮਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਕਂਪਯਨ੍ਖਡ੍ਗਮਤਿਸ੍ਫੁਟਂ ਕਰੈਃ

ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ।

ਪਿਤਾ ਤਵੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਿਭੂषਣਾਂਬਰਸ੍ਰਗੁਤ੍ਤਰੀਯਾਮਲਕੇਸ਼ਸਂਹਤਿਃ ਪ੍ਰਵਾਤਰਂਭੇਵ ਲਤੇਵ ਚਂਚਲਃ ਪਪਾਤ ਵੈ ਭੈਰਵਪਾਦਪਂਕਜੇ

ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ, ਉੱਤਰੀਆਂ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਦੇ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਡੋਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

ਤਾਵਦ੍ਵਿਧਿਂ ਤਾਤ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਚ੍ਯੁਤਃ ਕृਪਾਲੁਰਸ੍ਮਤ੍ਪਤਿਪਾਦਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਨਿषਿਚ੍ਯ ਬਾष੍ਪੈਰਵਦਤ੍ਕृਤਾਂਜਲਿਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪਿਤਰਂ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਗਿਆ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆਲੁ ਅਚੁਤ ਨੇ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ। ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੁਰਾ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਨਨਮੀਸ਼ਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਹਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵਿਧਯੇ ਹ੍ਯਮੁष੍ਮੈ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਆਗਿਆ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤੇਨੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸੁਰਗਣਾਂਗਣੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭੈਰਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਂਡਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੁਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।

ਅਥਾਹ ਦੇਵਃ ਕਿਤਵਂ ਵਿਧਿਂ ਵਿਗਤਕਂਧਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਣਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਠਮੀਸ਼ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈ।'

ਨਾਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਭੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨੋਤ੍ਸਵਾਦਿਕਮ੍ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦਾਦ੍ਯ ਮਹਾਵਿਭੂਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਵਰਂ ਵਰਦ ਮੇ ਸ਼ਿਰਸਃ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍

ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੁੜ ਕਦੇ ਇਜ਼ਤ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਥਾਨ ਨਾ ਹੋਣ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਹੈ।

ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਬਂਧਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਯੇ ਸਹਿष੍ਣਵੇ ਸਰ੍ਵਦੋषਾਣਾਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਸ਼ੈਲਧਨ੍ਵਨੇ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਹੇ ਸੱਜਣ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੇ ਪਹਾੜੀ ਧਨੁਧਾਰੀ!

ਅਰਾਜਭਯਮੇਤਦ੍ਵੈ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਦਂਡਾਰ੍ਹਂ ਵਹ ਲੋਕਧੁਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ੋ

ਰਾਜਾ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਡਰ ਕਰਕੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਅਤੇ ਹੇ ਬੱਚੇ, ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾ।

ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗृਹਾਣ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮ੍ ਵੈਤਾਨਿਕੇषੁ ਗृਹ੍ਯੇषੁ ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਭਵਾਨ੍ ਗੁਰੁਃ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਲੈ: ਵੈਤਾਨਕ ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਨਿष੍ਫਲਸ੍ਤ੍ਵਦृਤੇ ਯਜ੍ਞਃ ਸਾਂਗਸ਼੍ਚ ਸਹਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਅਥਾਹ ਦੇਵਃ ਕਿਤਵਂ ਕੇਤਕਂ ਕੂਟਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍

ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਯਜਨ—even ਜੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੇ ਦਾਨ ਹੋਣ—ਫਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਕੇਤਕਾ, ਝੂਠਾ ਗਵਾਹ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।

ਰੇ ਰੇ ਕੇਤਕ ਦੁष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਠ ਦੂਰਮਿਤੋ ਵ੍ਰਜ ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਪੁष੍ਪੇ ਮਾ ਭੂਤ੍ਪੂਜਾਸ੍ਵਿਤਃ ਪਰਮ੍

ਕੇਤਕਾ, ਤੂੰ ਮਾੜਾ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ—ਇਥੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਜਾ! ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਫੁੱਲ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਸਥਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੇਨ ਕੇਤਕਂ ਦੇਵਜਾਤਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨਿ ਵਾਰਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਦਨ੍ਯਤਸ੍ਤਦਾ

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੇਤਕਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਾਥ ਮੇ ਜਨ੍ਮਨਿष੍ਫਲਂ ਭਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਸਫਲਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਤਾਤ ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍

ਹੇ ਨਾਥ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰਾ ਪਾਪ ਮਾਫ਼ ਕਰ।

ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯਤ੍ਯੇਵ ਤੇ ਸ੍ਮृਤਿਃ ਤਾਦृਸ਼ੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਮੇ ਮਿਥ੍ਯਾਦੋषਃ ਕੁਤੋ ਭਵੇਤ੍

ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਕਰਿਆ ਪਾਪ, ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ ਐਸਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠਾ ਦੋਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਤਥਾ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਤਕੇਨ ਸਭਾਤਲੇ ਨ ਮੇ ਤ੍ਵਦ੍ਧਾਰਣਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਗਹਮੀਸ਼੍ਵਰਃ

ਸਭਾ ਵਿਚ ਕੇਤਕਾ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਢੋਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।'

ਮਦੀਯਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰਿष੍ਯਂਇ ਜਨ੍ਮ ਤੇ ਸਫਲਂ ਤਤਃ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵਿਤਾਨਵ੍ਯਾਜੇਨ ਮਮੋਪਰਿ ਭਵਿष੍ਯਸਿ

ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਢੋਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਛਤਰੀ ਦੇ ਬਹਾਨੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਪਰ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਇਤ੍ਯਨੁਗृਹ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਕੇਤਕਂ ਵਿਧਿਮਾਧਵੌ ਵਿਰਰਾਜ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਤਕਾ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਧੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।

ਤਤ੍ਰਾਂਤਰੇ ਤੌ ਚ ਨਾਥਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਧਿਮਾਧਵੌ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿਪੁਟੌ ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਵਾਮਗੌ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਧੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸੱਜੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।

ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤੌ ਦੇਵਂ ਸਕੁਟੁਂਬਂ ਵਰਾਸਨੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸਤੁਃ ਪੂਜ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਪੁਰੁषਵਸ੍ਤੁਭਿਃ

ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਡੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਉੱਚੇ ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ।