ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਂਬੋष੍ਠਂ ਮੇਘਸਾਗਰਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ ਵਸਾਨਂ ਚਰ੍ਮ ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਮਹਦ੍ਰੁਧਿਰਨਿਸ੍ਰਵਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੋਠ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਜ ਝੜਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਗਣ੍ਡਦ੍ਵਿਤਯਸਂਸृष੍ਟਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ ਵਰਾਮਰਸ਼ਿਰੋਮਾਲਾਵਲੀਕਲਿਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਕੰਡਲ ਦੋਨੋ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ ਗੋਲ ਬਣਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਰਣਨ੍ਨੂਪੁਰਕੇਯੂਰਮਹਾਕਨਕਭੂषਿਤਮ੍ ਰਤ੍ਨਸਂਚਯਸਂਦੀਪ੍ਤਂ ਤਾਰਹਾਰਾਵृਤੋਰਸਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂ ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮਹਾਸ਼ਰਭਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਿਂਹੈਃ ਸਦृਸ਼ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਸਮਾਨਗਮਨਾਲਸਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਭ, ਬੱਘ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ਂਖਚਾਮਰਕੁਂਦੇਨ੍ਦੁਮृਣਾਲਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ ਸਤੁषਾਰਮਿਵਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਂਗਮਤਾਂ ਗਤਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ੰਖ, ਚਾਮਰ, ਚੰਨਣ, ਚੰਦ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਿਉਂਦਾ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਮੌਕ੍ਤਿਕਭੂषਣਮ੍ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਦੀਵ੍ਯਂਤਂ ਯੁਗਾਂਤ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍

ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ।

ਸ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਘੁੱਟਣ ਲਾ ਕੇ ਨਿਵਾ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਪਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚਾਸृਜਦ੍ਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਗਂਤੁਂ ਸਹੈਵ ਤੁ

ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਜੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਹਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ

ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ, 'ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, 'ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?'

ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਹਾ ਪ੍ਰਾਹ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇਚ੍ਛਯਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਾਚਾ ਵਿਪੁਲਨਾਦਯਾ

ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਪਤਨ ਵਾਲੇ ਨਾਸਕ ਨੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਸਤੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਬਲਵਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਸਹਾਸਿ ਤ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ

'ਪਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।'

ਅਹਮਪ੍ਯਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੈਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਪੀਪਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ੇ ਗਣੇਸ਼ਾਨ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਤਵ ਦੁਃਸਹਮ੍

'ਮੈਂ ਵੀ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'

ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਕਨਖਲੇ ਯੇ ਤੁ ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰਸਮੀਪਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਮੇਰੁਮਂਦਰਸਂਨਿਭਾਃ

ਕਨਖਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਞਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਘਾਤਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍

ਉਸ ਥਾਂ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਨ ਦੇਵੀ ਹਿਮਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ ਭਦ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਤ੍ਸਂ ਧੇਨੁਰਿਵੌਰਸਮ੍

ਜਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਭਦਰਾ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੈ।

ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਚ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ षਡ੍ਵਦਨਂ ਯਥਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ।

ਵਤ੍ਸ ਭਦ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਮ ਮਨ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕ

'ਪਿਆਰੇ ਭਦਰਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ।'

ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਮਨਾਹੂਯ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਰਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈਰੇਣ ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਿਂਧਿ ਯਜ੍ਞਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ

'ਦੱਖ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ; ਇਸ ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'

ਯਜ੍ਞਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਯਜਮਾਨਂ ਚ ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਤ੍ਸ ਹਿਂਸਯ ਭਦ੍ਰਯਾ

'ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਦਰਾ, ਯਜਨ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਮਾੜੀ ਕਰ ਦੇ; ਤੇ, ਪਿਆਰੇ, ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।'

ਅਸ਼ੇषਾਮਿਵ ਤਾਮਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਿਵਯੋਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍ਯਯੋਃ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਭਦ੍ਰੋ ਗਂਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ

ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਅਚੰਭੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਅਥੈष ਭਗਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰੇਤਾਵਾਸਕृਤਾਲਯਃ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਯੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕਃ

ਫਿਰ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵੀਰਭਦਰ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜੋ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਸਸਰ੍ਜ ਰੋਮਕੂਪੇਭ੍ਯੋ ਰੋਮਜਾਖ੍ਯਾਨ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦ੍ਭੁਜਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤੁ ਸ਼ਤਕੋਟਿਗਵਿਸ਼੍ਵਰਾਨ੍

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੋਮਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਰੋਮਜ ਨਾਮਕ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਭਿਆਨਕ ਗਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।

ਪਾਦਾਤ੍ਤਥੋਰੁਦੇਸ਼ਾਚ੍ਚ ਪृष੍ਠਾਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਨ੍ਮੁਖਾਦ੍ਗਲਾਤ੍ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਲ੍ਫਾਚ੍ਛਿਰੋਮਧ੍ਯਾਤ੍ਕਂਠਾਦਾਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥੋਦਰਾਤ੍

ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ, رانਾਂ, ਪਿੱਠ, ਪਾਸਿਆਂ, ਮੂੰਹ, ਗਲ੍ਹ, ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ, ਟਖਿਆਂ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਰਦਨ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।

ਤਦਾ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਭਦ੍ਰੈਰ੍ਭਦ੍ਰਤੁਲ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ ਸਂਛਾਦਿਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਾਕਾਸ਼ਵਿਵਰਂ ਜਗਤ੍

ਉਹ ਭਲੇ ਗਣਪਤੀਆਂ, ਜੋ ਭਦਰ ਵਰਗੇ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਭਰ ਗਿਆ।

ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਧਪਾਣਯਃ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਨੁਚਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਰੇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਸਾਥੀ ਤੇ ਰੁਦਰ ਵਰਗੇ ਹੀ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਹਸ੍ਤਾष੍ਟਂਕੋਪਲਸ਼ਿਲਾਧਰਾਃ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਰੁਦ੍ਰਸਦृਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਜਟਾਧਰਾਃ

ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਤੇ ਪੱਥਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਰਗੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਨਿਪੇਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ਤਸ਼ਸ੍ਸਿਂਹਵਾਹਨਾਃ ਵਿਨੇਦੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਾਦਾਞ੍ਜਲਦਾ ਇਵ ਭਦ੍ਰਜਾਃ

ਉਹ ਭਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਦਹਾੜੇ।

ਤੈਰ੍ਭਦ੍ਰੈਰ੍ਭਗਵਾਨ੍ਮਦ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਬਭੌ ਕਾਲਾਨਲਸ਼ਤੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾਂਤੇ ਕਾਲਭੈਰਵਃ

ਉਹਨਾਂ ਭਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਭਗਵਾਨ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕਾਲਭੈਰਵ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।