ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚੈਵ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮਾਨਮਧ੍ਵਰੇ

ਉਹ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।

ਏਤਨ੍ਮਖੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਹਵਿਃ ਸਮਸ੍ਤਂ ਵਿਧਿਮਂਤ੍ਰਪੂਤਮ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਯਾਮ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਭਾਗਂ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਵਿਭਜ੍ਯਾਵਹਨੀਯਮਦ੍ਯ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਵਨ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਯ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ ਤਵਾਸ਼ੇषੋ ਯਜ੍ਞੋ ऽਯਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਕਿਉਂਕਿ ਰੂਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਦਕ੍ਸ਼, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਜਨ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਧੀਚੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਨਿਰ੍ਗਤੇ ऽਪਿ ਮੁਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਅਵਸ਼੍ਯਮਨੁਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦਨਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁ ਭਾਵਿਨਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਿਪਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੀ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮਚੋਦਯਤ੍

ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਜਿਘਾਂਸਯਾ ਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸਾ ਵੀਰਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੇਵੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵਿਰਭਦਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।

ਸਹਸ੍ਰਵਦਨਂ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮੁਦ੍ਗਰਧਰਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਰਪਾਣਿਕਮ੍

ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ।

ਸ਼ੂਲਟਂਕਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਧਾਰਿਣਮ੍ ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਧਰਂ ਘੋਰਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਟਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼, ਚੱਕਰ ਤੇ ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕੁਲਿਸ਼ੋਦ੍ਯੋਤਿਤਕਰਂ ਤਡਿਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਮੂਰ੍ਧਜਮ੍ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੋਦਰਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵਜਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੀ।

ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਂਬੋष੍ਠਂ ਮੇਘਸਾਗਰਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ ਵਸਾਨਂ ਚਰ੍ਮ ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਮਹਦ੍ਰੁਧਿਰਨਿਸ੍ਰਵਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੋਠ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਜ ਝੜਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਗਣ੍ਡਦ੍ਵਿਤਯਸਂਸृष੍ਟਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ ਵਰਾਮਰਸ਼ਿਰੋਮਾਲਾਵਲੀਕਲਿਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਕੰਡਲ ਦੋਨੋ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ ਗੋਲ ਬਣਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਰਣਨ੍ਨੂਪੁਰਕੇਯੂਰਮਹਾਕਨਕਭੂषਿਤਮ੍ ਰਤ੍ਨਸਂਚਯਸਂਦੀਪ੍ਤਂ ਤਾਰਹਾਰਾਵृਤੋਰਸਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂ ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮਹਾਸ਼ਰਭਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਿਂਹੈਃ ਸਦृਸ਼ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਸਮਾਨਗਮਨਾਲਸਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਭ, ਬੱਘ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ਂਖਚਾਮਰਕੁਂਦੇਨ੍ਦੁਮृਣਾਲਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ ਸਤੁषਾਰਮਿਵਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਂਗਮਤਾਂ ਗਤਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ੰਖ, ਚਾਮਰ, ਚੰਨਣ, ਚੰਦ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਿਉਂਦਾ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਮੌਕ੍ਤਿਕਭੂषਣਮ੍ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਦੀਵ੍ਯਂਤਂ ਯੁਗਾਂਤ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍

ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ।

ਸ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਘੁੱਟਣ ਲਾ ਕੇ ਨਿਵਾ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਪਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚਾਸृਜਦ੍ਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਗਂਤੁਂ ਸਹੈਵ ਤੁ

ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਜੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਹਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ

ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ, 'ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਸਹ ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਆਜ੍ਞਾਪਯ ਮਹਾਦੇਵ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, 'ਮਹਾਂਦੇਵ ਜੀ, ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਾਂ?'

ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਹਾ ਪ੍ਰਾਹ ਹੈਮਵਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯੇਚ੍ਛਯਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਵਾਚਾ ਵਿਪੁਲਨਾਦਯਾ

ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਪਤਨ ਵਾਲੇ ਨਾਸਕ ਨੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਾਸਤੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਬਲਵਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਂ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਨਾਸ਼ਯ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਸਹਾਸਿ ਤ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ

'ਪਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।'

ਅਹਮਪ੍ਯਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੈਭ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਸਪੀਪਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ੇ ਗਣੇਸ਼ਾਨ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਤਵ ਦੁਃਸਹਮ੍

'ਮੈਂ ਵੀ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੈਭਿਆ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਾਂਗਾ ਤੇ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਰੀ ਅਟੱਲ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖਾਂਗਾ।'

ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਕਨਖਲੇ ਯੇ ਤੁ ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰਸਮੀਪਗਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗਸ੍ਯ ਗਿਰੇਰ੍ਮੇਰੁਮਂਦਰਸਂਨਿਭਾਃ

ਕਨਖਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਕੋਲ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਖਰਾਂ ਵਾਲੇ ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਞਃ ਸਂਪ੍ਰਤਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਹਸਾ ਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਿਘਾਤਂ ਕੁਰੁ ਮਾ ਚਿਰਮ੍

ਉਸ ਥਾਂ ਦੱਖ ਦਾ ਯਜਨ ਹੁਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਸਤਿ ਦੇਵੇਨ ਦੇਵੀ ਹਿਮਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਜਾ ਭਦ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਤ੍ਸਂ ਧੇਨੁਰਿਵੌਰਸਮ੍

ਜਦ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਭਦਰਾ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਹੈ।

ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਚ ਸਮਾਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ षਡ੍ਵਦਨਂ ਯਥਾ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਛੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਆਖੇ।

ਵਤ੍ਸ ਭਦ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਮ ਮਨ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਕ

'ਪਿਆਰੇ ਭਦਰਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ।'

ਯਜ੍ਞੇਸ਼੍ਵਰਮਨਾਹੂਯ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਰਤੋ ऽਭਵਤ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵੈਰੇਣ ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਿਂਧਿ ਯਜ੍ਞਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ

'ਦੱਖ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੱਦਿਆ; ਇਸ ਵੈਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।'