ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਗਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਿਨਃ

ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਭਾਗੀਦਾਰ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਨਾਗਤਮ੍ ਦਧੀਚੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾਵਿष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ਮੇਵਮਭਾषਤ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।

ਅਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯੇ ਚੈਵ ਪੂਜਾ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯ ਪੂਜਨੇ ਨਰਃ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਦ੍ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੇ ਅਪੂਜਨਯ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪੂਜਨਯ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਅਸਤਾਂ ਸਂਮਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਮਵਮਤਿਸ੍ਤਥਾ ਦਂਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦਾਰੁਣਃ

ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਪੁਨਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਭਾषਤ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤੁ ਪਸ਼ੁਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰ੍ਚਯਸੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁੜ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ?'

ਸਂਤਿ ਮੇ ਬਹਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਃ ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ਏਕਾਦਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਰੂਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗ्यारਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਕਿਮੇਭਿਰਮਰੈਰਨ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤੈਰਧ੍ਵਰੇ ਫਲਮ੍ ਰਾਜਾ ਚੇਦਧ੍ਵਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ

ਇਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੂਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਯਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਤਾ ਯਸ੍ਯ ਕੈਂਕਰ੍ਯਵਾਦਿਨਃ

ਉਹ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤਕ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।

ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਯਃ ਪਰਃ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਯੋਗਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿ ऋषਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਤੇ ਸਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।

ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹ੍ਯਸਚ੍ਚ ਸਦਸਚ੍ਚ ਯਤ੍ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍

ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ; ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਯਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚੈਵ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮਾਨਮਧ੍ਵਰੇ

ਉਹ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।

ਏਤਨ੍ਮਖੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਹਵਿਃ ਸਮਸ੍ਤਂ ਵਿਧਿਮਂਤ੍ਰਪੂਤਮ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਯਾਮ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਭਾਗਂ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਵਿਭਜ੍ਯਾਵਹਨੀਯਮਦ੍ਯ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਵਨ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਯ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ ਤਵਾਸ਼ੇषੋ ਯਜ੍ਞੋ ऽਯਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਕਿਉਂਕਿ ਰੂਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਦਕ੍ਸ਼, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਜਨ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਧੀਚੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਨਿਰ੍ਗਤੇ ऽਪਿ ਮੁਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਅਵਸ਼੍ਯਮਨੁਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦਨਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁ ਭਾਵਿਨਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਿਪਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੀ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮਚੋਦਯਤ੍

ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਜਿਘਾਂਸਯਾ ਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸਾ ਵੀਰਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੇਵੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵਿਰਭਦਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।

ਸਹਸ੍ਰਵਦਨਂ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮੁਦ੍ਗਰਧਰਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਰਪਾਣਿਕਮ੍

ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ।

ਸ਼ੂਲਟਂਕਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਧਾਰਿਣਮ੍ ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਧਰਂ ਘੋਰਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਟਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼, ਚੱਕਰ ਤੇ ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਕੁਲਿਸ਼ੋਦ੍ਯੋਤਿਤਕਰਂ ਤਡਿਜ੍ਜ੍ਵਲਿਤਮੂਰ੍ਧਜਮ੍ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਰਾਲਂ ਬਿਭ੍ਰਾਣਂ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹੋਦਰਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵਜਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਵੱਡਾ ਸੀ।

ਵਿਦ੍ਯੁਜ੍ਜਿਹ੍ਵਂ ਪ੍ਰਲਂਬੋष੍ਠਂ ਮੇਘਸਾਗਰਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ ਵਸਾਨਂ ਚਰ੍ਮ ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਮਹਦ੍ਰੁਧਿਰਨਿਸ੍ਰਵਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹੋਠ ਲਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਗਰਜ ਝੜਪ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਹ ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖੂਨ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਗਣ੍ਡਦ੍ਵਿਤਯਸਂਸृष੍ਟਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ ਵਰਾਮਰਸ਼ਿਰੋਮਾਲਾਵਲੀਕਲਿਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਕੰਡਲ ਦੋਨੋ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋਏ ਗੋਲ ਬਣਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।

ਰਣਨ੍ਨੂਪੁਰਕੇਯੂਰਮਹਾਕਨਕਭੂषਿਤਮ੍ ਰਤ੍ਨਸਂਚਯਸਂਦੀਪ੍ਤਂ ਤਾਰਹਾਰਾਵृਤੋਰਸਮ੍

ਉਹ ਮਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘੁੰਘਰੂ ਤੇ ਬਾਂਹਬੰਦ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਮਹਾਸ਼ਰਭਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸਿਂਹੈਃ ਸਦृਸ਼ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਸਮਾਨਗਮਨਾਲਸਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰਭ, ਬੱਘ ਜਾਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ।

ਸ਼ਂਖਚਾਮਰਕੁਂਦੇਨ੍ਦੁਮृਣਾਲਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍ ਸਤੁषਾਰਮਿਵਾਦ੍ਰੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਂਗਮਤਾਂ ਗਤਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸ਼ੰਖ, ਚਾਮਰ, ਚੰਨਣ, ਚੰਦ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਿਉਂਦਾ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਮੌਕ੍ਤਿਕਭੂषਣਮ੍ ਤੇਜਸਾ ਚੈਵ ਦੀਵ੍ਯਂਤਂ ਯੁਗਾਂਤ ਇਵ ਪਾਵਕਮ੍

ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਐਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਜੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੀ ਅੱਗ।

ਸ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਮਹੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਜਮੀਨ ਤੇ ਘੁੱਟਣ ਲਾ ਕੇ ਨਿਵਾ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗਣੇਸ਼ ਦੇ ਪਾਸ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਮਨ੍ਯੁਨਾ ਚਾਸृਜਦ੍ਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਰ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵੇ ਤੇਨ ਗਂਤੁਂ ਸਹੈਵ ਤੁ

ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਭਦਰਕਾਲੀ ਜੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਕਾਲਾਗ੍ਨਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਹਿਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸ਼ਂਕਰਃ

ਜਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ, 'ਭਲਾ ਹੋਵੇ।'