ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਮ੍

ਫਿਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।

ਭृਗ੍ਵਾਦਯੋ ऽਪਿ ਜਾਤਾ ਵੈ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ ਅਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਯਜ੍ਞੇ ਵਾਰੁਣੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ਤਨੁਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਰੁਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਮਹੇਸ਼ਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਮਨਾ ਵਵਸ੍ਵਤੇ ਸਤਿ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਧਰਮ ਲਈ, ਉਸ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ 'ਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।

ਕਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਮਹੇਸ਼ਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵਿਘ੍ਨਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮ ਵੇਦਿਤੁਮ੍

ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਧਰਮ ਲਈ ਜੋ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤੁਰਪਿ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍ ਪਿਤृਭਾਵਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤੇ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ

ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।

ਦੇਵੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹੇ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਲਯੇ ਸਂਕੀਡਤਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਰੇ ਗਤੇ

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।

ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ऽਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ

ਵੈਵਸਵਤ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਤਤੋ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਯਜ੍ਞਮਾਹਰਤ੍ ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ऋषਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤੇ

ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਸੀ, ਯਜਨ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਖੇਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪੁਰੋਗਮਾਃ ਗਮਨਾਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਪੇਦਿਰੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਸਹ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ਊष੍ਮਪਾਃ ਸੋਮਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਆਜ੍ਯਪਾ ਧੂਮਪਾਸ੍ਤਥਾ

ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਦਗਣ, ਉਸ਼ਮਪਾ, ਸੋਮਪਾ, ਆਜ੍ਯਪਾ ਤੇ ਧੂਮਪਾ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਗਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਿਨਃ

ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਭਾਗੀਦਾਰ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਨਾਗਤਮ੍ ਦਧੀਚੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾਵਿष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ਮੇਵਮਭਾषਤ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।

ਅਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯੇ ਚੈਵ ਪੂਜਾ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯ ਪੂਜਨੇ ਨਰਃ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਦ੍ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੇ ਅਪੂਜਨਯ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪੂਜਨਯ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਅਸਤਾਂ ਸਂਮਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਮਵਮਤਿਸ੍ਤਥਾ ਦਂਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦਾਰੁਣਃ

ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਪੁਨਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਭਾषਤ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤੁ ਪਸ਼ੁਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰ੍ਚਯਸੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁੜ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ?'

ਸਂਤਿ ਮੇ ਬਹਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਃ ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ਏਕਾਦਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਰੂਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗ्यारਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਕਿਮੇਭਿਰਮਰੈਰਨ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤੈਰਧ੍ਵਰੇ ਫਲਮ੍ ਰਾਜਾ ਚੇਦਧ੍ਵਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ

ਇਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੂਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਯਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਤਾ ਯਸ੍ਯ ਕੈਂਕਰ੍ਯਵਾਦਿਨਃ

ਉਹ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤਕ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।

ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਯਃ ਪਰਃ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਯੋਗਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿ ऋषਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਤੇ ਸਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।

ਅਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪਰਮਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਹ੍ਯਸਚ੍ਚ ਸਦਸਚ੍ਚ ਯਤ੍ ਅਨਾਦਿਮਧ੍ਯਨਿਧਨਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍

ਉਹ ਸਰਵੋਚ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ; ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਯਃ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਚੈਵ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾ ਚੈਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦਨ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਂਕਰਾਤ੍ਮਾਨਮਧ੍ਵਰੇ

ਉਹ ਰਚਣ ਵਾਲਾ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।

ਏਤਨ੍ਮਖੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਪਾਤ੍ਰੇ ਹਵਿਃ ਸਮਸ੍ਤਂ ਵਿਧਿਮਂਤ੍ਰਪੂਤਮ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਯਾਮ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਸ੍ਯ ਭਾਗਂ ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਵਿਭਜ੍ਯਾਵਹਨੀਯਮਦ੍ਯ

ਇਹ ਸਾਰਾ ਹਵਨ, ਜੋ ਵਿਧੀ ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅੱਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਯ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ ਤਵਾਸ਼ੇषੋ ਯਜ੍ਞੋ ऽਯਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਕਿਉਂਕਿ ਰੂਦਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਪੂਜਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਦਕ੍ਸ਼, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਯਜਨ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਧੀਚੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਦੇਸ਼ਾਜ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਕਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਨਿਰ੍ਗਤੇ ऽਪਿ ਮੁਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਤਤ੍ਯਜੁਃ ਅਵਸ਼੍ਯਮਨੁਭਾਵਿਤ੍ਵਾਦਨਰ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁ ਭਾਵਿਨਃ

ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਿਪਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੀ।

ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਮਚੋਦਯਤ੍

ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ।

ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਂਚੋਦਿਤੋ ਦੇਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਜਿਘਾਂਸਯਾ ਸਸਰ੍ਜ ਸਹਸਾ ਵੀਰਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦੇਵੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਚਾਨਕ ਮਹਾਂਵੀਰ ਵਿਰਭਦਰ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।

ਸਹਸ੍ਰਵਦਨਂ ਦੇਵਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮੁਦ੍ਗਰਧਰਂ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਰਪਾਣਿਕਮ੍

ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਦਾ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ।

ਸ਼ੂਲਟਂਕਗਦਾਹਸ੍ਤਂ ਦੀਪ੍ਤਕਾਰ੍ਮੁਕਧਾਰਿਣਮ੍ ਚਕ੍ਰਵਜ੍ਰਧਰਂ ਘੋਰਂ ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਧਕृਤਸ਼ੇਖਰਮ੍

ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਟਾਰ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼, ਚੱਕਰ ਤੇ ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਅਰਧ ਚੰਦ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।