ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਰੁष੍ਟਾ ਸਤੀ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਸਾਧ੍ਵਸਾ ਤਦੀਯਾਂ ਚ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਂਤਂ ਯਯੌ ਗਿਰਿਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸ ਪਰ੍ਵਤਪਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਲ੍ਲਬ੍ਧਪੁਣ੍ਯਫਲੋਦਯਃ ਤਦਰ੍ਥਮੇਵ ਕृਤਵਾਨ੍ ਸੁਚਿਰਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ

ਉਹ ਪਹਾੜ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਲੰਮਾ ਤੇ ਕਠਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭੂਧਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪਿਤਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਬਣਾਇਆ।

ਯਦਾ ਗਤਾ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ ਤਦਾ ਤਿਰੋਹਿਤਾ ਮਂਤ੍ਰਾ ਵਿਹਤਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ऽਧ੍ਵਰਃ

ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਗਮਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੁਮਰ੍ਦਨਃ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਚ ऋषਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚੁਕੋਪ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨ੍

ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।

ਯਸ੍ਮਾਦਵਮਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਕृਤੇ ऽਨਾਗਸਾ ਸਤੀ ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚੇਤਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਸੁਤਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹ

ਕਿਉਂਕਿ ਸਤੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਈ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜੀ ਗਈਆਂ—

ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਂਤਰੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਜਾਮਾਤਰਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਂਤੇ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞੇष੍ਵਯੋਨਿਜਾਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਜਾਮਾਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਣਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ।

ਭਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੋ ਰਾਜਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਨ੍ਵਯੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ

ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਅਹਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਉਹਥੇ ਵੀ, ਓਹ ਨਿਕਰਲੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।

ਤੇਨੈਵਂ ਵ੍ਯਾਹृਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੀਂ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਦੁਃਖਿਤਃ

ਅਮਿਤ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵਾਯੰਭੂਵ ਸ਼ਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵੈ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषੇ ऽਨ੍ਤਰੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਮ੍

ਫਿਰ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ।

ਭृਗ੍ਵਾਦਯੋ ऽਪਿ ਜਾਤਾ ਵੈ ਮਨੋਰ੍ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਤੁ ਅਂਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਯਜ੍ਞੇ ਵਾਰੁਣੀਂ ਬਿਭ੍ਰਤਸ੍ਤਨੁਮ੍

ਭ੍ਰਿਗੁ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਰੁਣੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਦਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਯਜ੍ਞੇ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਮਹੇਸ਼ਃ ਕृਤਵਾਨ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਮਨਾ ਵਵਸ੍ਵਤੇ ਸਤਿ

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਧਰਮ ਲਈ, ਉਸ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ 'ਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ।

ਕਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ਮਹੇਸ਼ਃ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵਿਘ੍ਨਮੇਤਦਿਚ੍ਛਾਮ ਵੇਦਿਤੁਮ੍

ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਧਰਮ ਲਈ ਜੋ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ? ਅਸੀਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਮਾਤੁਰਪਿ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤਪੋਬਲਾਤ੍ ਪਿਤृਭਾਵਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਮੁਦਿਤੇ ਹਿਮਵਦ੍ਗਿਰੌ

ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।

ਦੇਵੇ ऽਪਿ ਤਤ੍ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹੇ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਾਲਯੇ ਸਂਕੀਡਤਿ ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਰੇ ਗਤੇ

ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੀ।

ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਂਤਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਚੇਤਸਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ऽਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ

ਵੈਵਸਵਤ ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਤਤੋ ਹਿਮਵਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵੈ ਯਜ੍ਞਮਾਹਰਤ੍ ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਸ਼ੁਭੇ ਦੇਸ਼ੇ ऋषਿਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤੇ

ਫਿਰ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਹਿਮਵਤ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਗੰਗਾਦਵਾਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਸੀ, ਯਜਨ ਕੀਤਾ।

ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਖੇਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪੁਰੋਗਮਾਃ ਗਮਨਾਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਪੇਦਿਰੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।

ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਵਸਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਸਾਧ੍ਯਾਸ੍ਸਹ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ ਊष੍ਮਪਾਃ ਸੋਮਪਾਸ਼੍ਚੈਵ ਆਜ੍ਯਪਾ ਧੂਮਪਾਸ੍ਤਥਾ

ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦਰ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਦਗਣ, ਉਸ਼ਮਪਾ, ਸੋਮਪਾ, ਆਜ੍ਯਪਾ ਤੇ ਧੂਮਪਾ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।

ਅਸ਼੍ਵਿਨੌ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਯਃ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਗਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਿਨਃ

ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪਿਤਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਨਮਾਨਿਤ ਭਾਗੀਦਾਰ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚੇ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕੁਲਂ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਵਿਨਾਗਤਮ੍ ਦਧੀਚੋ ਮਨ੍ਯੁਨਾਵਿष੍ਟੋ ਦਕ੍ਸ਼ਮੇਵਮਭਾषਤ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।

ਅਪ੍ਰਪੂਜ੍ਯੇ ਚੈਵ ਪੂਜਾ ਪੂਜ੍ਯਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯ ਪੂਜਨੇ ਨਰਃ ਪਾਪਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਦ੍ਵੈ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਜੇ ਅਪੂਜਨਯ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪੂਜਨਯ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਅਸਤਾਂ ਸਂਮਤਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਤਾਮਵਮਤਿਸ੍ਤਥਾ ਦਂਡੋ ਦੇਵਕृਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦਾਰੁਣਃ

ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੁਰੰਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਃ ਪੁਨਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਮਭਾषਤ ਪੂਜ੍ਯਂ ਤੁ ਪਸ਼ੁਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰ੍ਚਯਸੇ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੁੜ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੂਜਨਯ ਹੈ, ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪੂਜਦਾ?'

ਸਂਤਿ ਮੇ ਬਹਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੂਲਹਸ੍ਤਾਃ ਕਪਰ੍ਦਿਨਃ ਏਕਾਦਸ਼ਾਵਸ੍ਥਿਤਾ ਯੇ ਨਾਨ੍ਯਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਰੂਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਗ्यारਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਮਹਾਂਸਵਾਮੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।

ਕਿਮੇਭਿਰਮਰੈਰਨ੍ਯੈਃ ਪੂਜਿਤੈਰਧ੍ਵਰੇ ਫਲਮ੍ ਰਾਜਾ ਚੇਦਧ੍ਵਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ

ਇਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰੂਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ?

ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਰਵ੍ਯਯਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਤਾ ਯਸ੍ਯ ਕੈਂਕਰ੍ਯਵਾਦਿਨਃ

ਉਹ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤਕ, ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ।

ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਯਃ ਪਰਃ ਚਿਂਤ੍ਯਤੇ ਯੋਗਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿ ऋषਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ

ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਯੋਗੀ ਤੇ ਸਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ।