ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਆਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਂ ਮਹਾਦੇਵੀਮਸੇਵਂਤ ਸਮਂਤਤਃ ਅਤੀਵ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਤਾਸਾਮਂਤਰੇ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।

ਤਾਰਾਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਚਂਦ੍ਰਲੇਖੇਵ ਸ਼ਾਰਦੀ ਤਤਃ ਸ਼ਂਖਸਮੁਤ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਦਸ੍ਯ ਸਮਨਂਤਰਮ੍

ਤਾਰਾ ਦੀਆਂ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਂਗ ਦਿਸੀ; ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,

ਪ੍ਰਾਸ੍ਥਾਨਿਕੋ ਮਹਾਨਾਦਃ ਪਟਹਃ ਸਮਤਾਡ੍ਯਤ ਤਤੋ ਮਧੁਰਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸਹ ਤਾਲੋਦ੍ਯਤੈਸ੍ਸ੍ਵਨੈਃ

ਮਹਾਂ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਧੁਨ ਵੱਜੀ; ਫਿਰ, ਮਿੱਠੇ ਵਾਦਯੰਤਰ, ਤਾਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ।

ਅਨਾਹਤਾਨਿ ਸਨ੍ਨੇਦੁਃ ਕਾਹਲਾਨਾਂ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ਸਾਯੁਧਾਨਾਂ ਗਣੇਸ਼ਾਨਾਂ ਮਹੇਸ਼ਸਮਤੇਜਸਾਮ੍

ਕਈ ਸੌ ਕਹਲ ਵੱਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਨਾਹਤ ਸੀ; ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।

ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਤਦਾਨੀਂ ਪੁਰਤੋ ਯਯੁਃ ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਵृषਾਰੂਢੋ ਗਜਾਰੂਢੋ ਯਥਾ ਗੁਰੁਃ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਅਠ ਸੌ ਉਥੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਅਜਿਹਾ ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਚਲਿਆ।

ਜਗਾਮ ਗਣਪਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸੋਮਨਂਦੀਸ਼੍ਵਰਾਰ੍ਚਿਤਃ ਦੇਵਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਦਿਵਿ ਦਿਵ੍ਯਸੁਖਾ ਘਨਾਃ

ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਗਣਪਤੀ, ਸੋਮਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਜੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਸੁਖਦਾਈ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤੀ।

ਨਨृਤੁਰ੍ਮੁਨਯਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਮੁਦੁਃ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗਿਨਃ ਸਸृਜੁਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਵਿਤਾਨੋਪਰਿ ਵਾਰਿਦਾਃ

ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਨੱਚਿਆ, ਸਿਧ ਯੋਗੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ; ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਛਤਰੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ।

ਤਦਾ ਦੇਵਗਣੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਃ ਪਥਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਗਤਾ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਵ ਪਿਤੁਰ੍ਗੇਹਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ

ਫਿਰ, ਹੋਰ ਦੇਵਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਹਰ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਯਵੀਯਸੀਭ੍ਯੋ ऽਪਿ ਚਕ੍ਰੇ ਪੂਜਾਮ ਸਤ੍ਕृਤਾਮ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਤਦਾ ਸ਼ਸ਼ਿਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਪਿਤਰਂ ਸਦਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਂਬਿਕਾ ਯੁਕ੍ਤਮਵ੍ਯਗ੍ਰਮੁਵਾਚਾਕृਪਣਂ ਵਚਃ

ਫਿਰ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੰਢੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰਸ ਦੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਤਾ ਯਸ੍ਯਾਜ੍ਞਾਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ ਸ ਦੇਵਸ੍ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਾਤ ਵਿਧਿਨਾ ਨਾਰ੍ਚਿਤਃ ਕਿਲ

ਪਿਤਾ ਜੀ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿਸਾਚਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।

ਤਦਾਸ੍ਤਾਂ ਮਮ ਜ੍ਯਾਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪੂਜਾਂ ਕਿਮੀਦृਸ਼ੀਮ੍ ਅਸਤ੍ਕृਤਾਮਵਜ੍ਞਾਯ ਕृਤਵਾਨਸਿ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍

ਚਲੋ, ਮੇਰੀ — ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਧੀ — ਦੀ ਪੂਜਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਗਈ; ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ऽਬ੍ਰਵੀਦੇਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਃ ਕ੍ਰੋਧਾਦਮਰ੍षਿਤਃ ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਬਾਲਾਃ ਸੁਤਾ ਮਮ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੇਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪੂਜਨਯੋਗ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਜੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਨ।'

ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਯੇ ਚ ਭਰ੍ਤਾਰਸ੍ਤੇ ਮੇ ਬਹੁਮਤਾ ਮੁਦਾ ਗੁਨੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਧਿਕਾਸ੍ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤੇ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਾਦਪਿ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਨਯੋਗ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ — ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ।

ਸ੍ਤਬ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਤਾਮਸਸ਼੍ਸ਼ਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਸਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮਵਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੋ ਹਿ ਮੇ ਭਵਃ

ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ।

ਤਥੋਕ੍ਤਾ ਪਿਤਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਦੇਵੀ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਮੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯੇ ਯਜ੍ਞਸਦਸਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ

ਪਿਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਯਜਨ-ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਅਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਮ ਭਰ੍ਤਾਰਮਜਾਤਾਸ਼ੇषਦੂषਣਮ੍ ਵਾਚਾ ਦੂषਯਸੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਲ੍ਲੋਕਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਦਕ੍ਸ਼, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਵਿਦ੍ਯਾਚੌਰੋ ਗੁਰੁਦ੍ਰੋਹੀ ਵੇਦੇਸ਼੍ਵਰਵਿਦੂषਕਃ ਤ ਏਤੇ ਬਹੁਪਾਪ੍ਮਾਨਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦਂਡ੍ਯਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ

ਜੋ ਗਿਆਨ ਚੋਰ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ — ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਹਨ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਤ੍ਯੁਤ੍ਕਟਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੋ ਭृਸ਼ਮ੍ ਸਹਸਾ ਦਾਰੁਣੋ ਦਂਡਸ੍ਤਵ ਦੈਵਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਬ ਵਲੋਂ ਜਲਦੀ ਤੇ ਕਠੋਰ ਸਜ਼ਾ ਆਵੇਗੀ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਰਤੂਤ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੋਵੇਗੀ।

ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਪੂਜਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਕੁਲਂ ਦੁष੍ਟਂ ਨष੍ਟਮਿਤ੍ਯਵਧਾਰਯ

ਤੂੰ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਤੇਰਾ ਕੁਲ, ਜੋ ਬੁਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਰੁष੍ਟਾ ਸਤੀ ਸਂਤ੍ਯਕ੍ਤਸਾਧ੍ਵਸਾ ਤਦੀਯਾਂ ਚ ਤਨੁਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਿਮਵਂਤਂ ਯਯੌ ਗਿਰਿਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਿਮਵੰਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।

ਸ ਪਰ੍ਵਤਪਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਲ੍ਲਬ੍ਧਪੁਣ੍ਯਫਲੋਦਯਃ ਤਦਰ੍ਥਮੇਵ ਕृਤਵਾਨ੍ ਸੁਚਿਰਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਤਪਃ

ਉਹ ਪਹਾੜ ਦਾ ਭਗਤ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਲੰਮਾ ਤੇ ਕਠਨ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭੂਧਰੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਪਿਤਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਯੋਗਮਾਯਯਾ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਬਣਾਇਆ।

ਯਦਾ ਗਤਾ ਸਤੀ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਾ ਤਦਾ ਤਿਰੋਹਿਤਾ ਮਂਤ੍ਰਾ ਵਿਹਤਸ਼੍ਚ ਤਤੋ ऽਧ੍ਵਰਃ

ਜਦੋਂ ਸਤੀ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਲੁਕ ਗਏ ਤੇ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਦੁਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਗਮਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰੁਮਰ੍ਦਨਃ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਚ ऋषਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਚੁਕੋਪ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨ੍

ਦੇਵੀ ਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪੁਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।

ਯਸ੍ਮਾਦਵਮਤਾ ਦਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਕृਤੇ ऽਨਾਗਸਾ ਸਤੀ ਪੂਜਿਤਾਸ਼੍ਚੇਤਰਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਸੁਤਾ ਭਰ੍ਤृਭਿਃ ਸਹ

ਕਿਉਂਕਿ ਸਤੀ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਵਲੋਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋਈ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੂਜੀ ਗਈਆਂ—

ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਂਤਰੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵ ਜਾਮਾਤਰਸ੍ਤ੍ਵਮੀ ਉਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਂਤੇ ਸਮਂ ਸਰ੍ਵੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯਜ੍ਞੇष੍ਵਯੋਨਿਜਾਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਜਾਮਾਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜਣਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ।

ਭਵਿਤਾ ਮਾਨੁषੋ ਰਾਜਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਨ੍ਵਯੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰ੍ਹਿषਃ ਪੌਤ੍ਰਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਚੇਤਸਃ

ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨਬਰਹਿਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਂਗਾ।

ਅਹਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤੇ ਵਿਘ੍ਨਮਾਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਤੇ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵਪਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ

ਉਹਥੇ ਵੀ, ਓਹ ਨਿਕਰਲੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।