ਕਿਂ ਚੇਸ਼੍ਵਰਕਥਾ ਵृਤ੍ਤਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯਕੀਰ੍ਤਨਮ੍ ਨ ਸਦ੍ਭਿਃ ਸਂਮਤਂ ਮਤ੍ਵਾ ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਬਹੁਭਾषਿਤੁਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਲਲੇਖ ਕਰਨਾ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਪ੍ਰਸਂਗਾਦੀਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੈਵ ਪ੍ਰਭਾਵਦ੍ਯੋਤਨਾਦਪਿ ਸਰ੍ਗਾਦਯੋ ऽਪਿ ਕਥਿਤਾ ਇਤ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਿਸ੍ਤਰੈਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ, ਮੌਕੇ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵੀ ਇਥੇ ਵਿਸਤਾਰ ਸਮੇਤ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਤਨਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਾਯਣੀ ਤਨੁਮ੍ ਕਥਂ ਹਿਮਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰੀ ਮੇਨਾਯਾਮਭਵਤ੍ਪੁਰਾ
ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਦਾਕਸ਼ਾਯਣੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਹਿਮਾਵਤ ਅਤੇ ਮੇਨਾ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ?
ਕਥਂ ਚ ਨਿਨ੍ਦਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ੇਣ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਪਿ ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਯੇਨ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਂਦਿਤੋ ਭਵਃ
ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਨਿੰਦਿਆ? ਉਥੇ ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਭਵ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਗਿਆ?
ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭਵਸ੍ਯ ਤੁ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਸ੍ਯਾਂਤਰੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੋਃ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਮਾਰੁਤ
ਮਾਰੁਤ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਵ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਕ੍ਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਚਾਕਸ਼ੁਸ਼ ਮਨੁ ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਮਨੁ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ?
ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤੁ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਲਘੁਚੇਤਸਃ ਵृਤ੍ਤਂ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮਾਦਾਚ੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਰਵਿਦੂषਣਮ੍
ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਛੋਟਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ।
ਪੁਰਾ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ ਕਦਾਚਿਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੀਸ਼ਾਨਂ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਂ ਯਯੁਃ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਈਸ਼ਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਏ।
ਤਦਾ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਦੇਵੀ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸਨਗਤਾਵੁਭੌ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦਦਤੁਸ੍ਤੇषਾਂ ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵੀ, ਦਿਵਿਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦਾਨੀਮੇਵ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ऽਪਿ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਹਾਮਰੈਃ ਜਾਮਾਤਰਂ ਹਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਚਾਤ੍ਮਸੁਤਾਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਵੀ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤਾ ਹਰਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ।
ਤਦਾਤ੍ਮਗੌਰਵਾਦ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ੇ ਸਮਾਗਤੇ ਦੇਵਾਦਿਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਨ ਕਦਾਚਿਦਭੂਤ੍ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਯਾਦ ਨਾ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਰਂ ਭਾਵਮਜ੍ਞਾਤੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੇਵਲਮ੍ ਪੁਤ੍ਰੀਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਮੂਢਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਂ ਵੈਰਮਜਾਯਤ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਿਆ, ਸਿਰਫ ਧੀ ਸਮਝਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਮੂਰਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਵੈਰੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਚ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ ਨਾਜੁਵਾਹ ਭਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤਾਮਪਿ ਦ੍ਵਿषਨ੍
ਉਸ ਵੈਰ ਅਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ, ਦীক্ষਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਭਵ ਨੂੰ ਨਿਮੰਤ੍ਰਣ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੀ ਵੈਰ ਰੱਖਿਆ।
ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਪੁष੍ਕਲਾਮਰ੍ਚਾਞ੍ਚਕਾਰ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਵਧੀਆ ਯਜਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਤਥਾ ਤਾਨ੍ਸਂਗਤਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਮੁਖਾਤ੍ਤਦਾ ਯਯੌ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ
ਨਾਰਦ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸਭਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਸਂਨਿਹਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਿਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਢ੍ਯਂ ਸੁਖਾਰੋਹਮਤਿਮਾਤ੍ਰਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਸੀ, ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਆਸਾਨ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ।
ਤਪ੍ਤਜਾਂਬੂਨਦਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਮੁਕ੍ਤਾਮਯਵਿਤਾਨਾਗ੍ਨ੍ਯਂ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਸਮਲਂਕृਤਮ੍
ਉਹ ਰਥ ਤਪਦੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਅਤੇ ਹਾਰ-ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਪ੍ਤਕਂਚਨਨਿਰ੍ਵ੍ਯੂਹਂ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਂਭਸ਼ਤਾਵृਤਮ੍ ਵਜ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਸੋਪਾਨਂ ਵਿਦ੍ਰੁਮਸ੍ਤਂਭਤੋਰਣਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਥੰਮਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਹੀਰੇ ਵਾਂਗ ਸੌਪਾਨ ਤੇ ਲਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ।
ਪੁष੍ਪਪਟ੍ਟਪਰਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਚਿਤ੍ਰਰਤ੍ਨਮਹਾਸਨਮ੍ ਵਜ੍ਰਜਾਲਕਿਰਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਚ੍ਛਿਦ੍ਰਮਣਿਕੁਟ੍ਟਿਮਮ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਟਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਛਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਡਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਅਸਨ, ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਫਰਸ਼।
ਮਣਿਦਂਡਮਨੋਜ੍ਞੇਨ ਮਹਾਵृषਭਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਅਲਂਕृਤਪੁਰੋਭਾਗਮਬ੍ਭ੍ਰਸ਼ੁਬ੍ਭ੍ਰੇਣ ਕੇਤੁਨਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਲਾਠ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਬੈਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅਤੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਝੰਡਾ।
ਰਤ੍ਨਕਂਚੁਕਗੁਪ੍ਤਾਂਗੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇਤ੍ਰਕਪਾਣਿਭਿਃ ਅਧਿष੍ਠਿਤਮਹਾਦ੍ਵਾਰਮਪ੍ਰਧृष੍ਯੈਰ੍ਗੁਣੇਸ਼੍ਵਰੈਃ
ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸਟਿਕਾਂ ਫੜੇ ਸੇਵਕ, ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਸੀ।
ਮृਦਂਗਤਾਲਗੀਤਾਦਿਵੇਣੁਵੀਣਾਵਿਸ਼ਾਰਦੈਃ ਵਿਦਗ੍ਧਵੇषਭਾषੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਰ੍ਵृਤਮ੍
ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਕਈ ਔਰਤਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਤਾਲ, ਗੀਤ, ਵਾਂਸਰੀ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪਹਿਨਾਵੇ ਤੇ ਬੋਲ ਵਾਲੀਆਂ।
ਆਰੁਰੋਹ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸਹ ਪ੍ਰਿਯਸਖੀਜਨੈਃ ਚਾਮਾਰਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਜ੍ਰਦਂਡਮਨੋਹਰੇ
ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ, ਤੇ ਉਸ ਲਈ ਹੀਰੇ ਦੀ ਲਾਠ ਵਾਲਾ ਸੋਹਣਾ ਪੰਖਾ ਸੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਕਨ੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਵਿਵੀਜਤੁਰੁਭੇ ਸ਼ੁਭੇ ਤਦਾਚਾਮਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਦਨਮਾਬਭੌ
ਦੋ ਰੁਦਰਕਨਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪੰਖਾ ਕੀਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਸਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਯੁਧ੍ਯਤੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਹਂਸਯੋਰਿਵ ਪਂਕਜਮ੍ ਛਤ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨਿਭਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚੂਡੋਪਰਿ ਸੁਮਾਲਿਨੀ
ਉਹ ਦੋਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਛਤਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰਿਹਾ।
ਧृਤਮੁਕ੍ਤਾਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬਭਾਰ ਪ੍ਰੇਮਨਿਰ੍ਭਰਾ ਤਚ੍ਛਤ੍ਰਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਰੁਰੁਚੇ ਵਦਨੋਪਰਿ
ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਛਤਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਉਪਰ੍ਯਮृਤਭਾਂਡਸ੍ਯ ਮਂਡਲਂ ਸ਼ਸ਼ਿਨੋ ਯਥਾ ਅਥ ਚਾਗ੍ਰੇ ਸਮਾਸੀਨਾ ਸੁਸ੍ਮਿਤਾਸ੍ਯਾ ਸ਼ੁਭਾਵਤੀ
ਉਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦਾ ਗੋਲ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਦੇਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੂਤਵਿਨੋਦੇਨ ਰਮਯਾਮਾਸ ਵੈ ਸਤੀਮ੍ ਸੁਯਸ਼ਾਃ ਪਾਦੁਕੇ ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਸ਼ੁਭੇ ਰਤ੍ਨਪਰਿष੍ਕृਤੇ
ਸੁਯਸ਼ਾ ਨੇ ਚੌਪੜ ਦੀ ਖੇਡ ਨਾਲ ਸਤੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕੀਤਾ; ਦੇਵੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਉਥੇ ਸਨ।
ਸ੍ਤਨਯੋਰਂਤਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀਮਸੇਵਤਃ ਅਨ੍ਯਾ ਕਾਂਚਨਚਾਰ੍ਵਂਗੀ ਦੀਪ੍ਤਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਤਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਦੂਜੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾ ਦਰਪਣ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਪਰਾ ਤਾਲਵृਨ੍ਤਂ ਚ ਪਰਾ ਤਾਂਬੂਲਪੇਟਿਕਾਮ੍ ਕਾਚਿਤ੍ਕ੍ਰੀਡਾਸ਼ੁਕਂ ਚਾਰੁ ਕਰੇ ऽਕੁਰੁਤ ਭਾਮਿਨੀ
ਇੱਕ ਸਹਾਇਕ ਨੇ ਤਾਲ ਦਾ ਪੰਖਾ ਫੜਿਆ, ਦੂਜੀ ਨੇ ਪਾਨ ਦੀ ਡੱਬੀ; ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਚਾਦਰ ਲਿਆ।
ਕਾਚਿਤ੍ਤੁ ਸੁਮਨੋਜ੍ਞਾਨਿ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ ਕਾਚਿਦਾਭਰਣਾਧਾਰਂ ਬਭਾਰ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਇੱਕ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਫੁੱਲ ਲਿਆਏ; ਦੂਜੀ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਡੱਬੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ।