ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਨਾ ऽਪਿ ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਤਂਭਸ੍ਯਾਨਲਵਰ੍ਚਸਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸ ਸੂਕਰਹਰੀਃ ਪ੍ਰਾਪ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਣਾਂਗਣਮ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਉਸ ਸਤੰਭ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਥੱਕ ਕੇ, ਸੂਅਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਅਥ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਧਿਸ੍ਤਾਤ ਪਿਤਾ ਤਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੇਤਕੀ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਚ੍ਯੁਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਕੇਤਕੀ ਦਾ ਫੁੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।

ਅਤਿਸੌਰਭ੍ਯਮਮ੍ਲਾਨਂ ਬਹੁਵਰ੍षਚ੍ਯੁਤਂ ਤਥਾ ਅਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਯੋਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ, ਨਾ ਮੁਰਝਾਇਆ, ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਡਿੱਗਿਆ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।

ਪਰਿਹਾਸਂ ਤੁ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਂਪਨਾਚ੍ਚਲਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਵਨੁਗृਹ੍ਣਾਤੁਂ ਚ੍ਯੁਤਂ ਕੇਤਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਿਲਿਆ, ਵਧੀਆ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਝੜ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਫੁੱਲ ਫੜਨ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।

ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਸਿ ਪੁष੍ਪੇਸ਼ ਪੁष੍ਪਰਾਟ੍ ਕੇਨ ਵਾ ਧृਤਮ੍ ਆਦਿਮਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤਂਭਮਧ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚਿਰਮ੍

ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਝੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਣਗਣੇ, ਆਦਿ ਸਤੰਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਝੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

ਨ ਸਂਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹ੍ਯਾਸ਼ਾਮਂਤਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਹਂਸਮੂਰ੍ਤਿਰਿਹਾਗਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਇਤਃ ਪਰਂ ਸਖੇ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਹੁਣ ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣੀ ਹੈ।

ਸ੍ਤਂਭਾਂਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਹਮਚ੍ਯੁਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਨਃ ਅਸਤ੍ਯਮਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦਾਪਦੀਤ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍

ਸਤੰਭ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਧਾਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਅਚੁਤ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਕੇਤਕੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਠੀਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।

ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰਾ ऽਚ੍ਯੁਤਮਾਯਤਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਨष੍ਟਹਰ੍षਂ ਤੁ ਨਨਰ੍ਤ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਮਚ੍ਯੁਤਂ षਂਢਾਤ੍ਤਵਾਦਃ ਸ ਵਿਧਿਸ੍ਤਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਥੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਦੱਸੀ; ਇਹ ਧਾਤਰ ਦਾ ਅਚੁਤ ਲਈ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਵਾਕ ਸੀ।

ਸ੍ਤਂਭਾਗ੍ਰਮੇਤਤ੍ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਰੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਨੁ ਕੇਤਕਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ਤਤੋ ऽਵਦਤ੍ਤਤ੍ਰ ਹਿ ਕੇਤਕਂ ਮृषਾ ਤਥੇਤਿ ਤਦ੍ਧਾਤृਵਚਸ੍ਤਦਂਤਿਕੇ

ਹਰੇ, ਸਤੰਭ ਦਾ ਇਹ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ—ਉਥੇ ਹੀ ਕੇਤਕੀ ਗਵਾਹ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਿਤੀਵ ਚਿਂਤਯਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਧਯੇ ਨਮਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵਿਧਿਮ੍

ਹਰੀ ਨੇ, ਇਹ ਸਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪ ਧਾਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਠਮਗ੍ਨਿਲਿਂਗਤਃ ਸ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਸਾਕृਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿ ਵਿਲੋਕਨਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕਂਪਪਾਣਿਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪਦਮ੍

ਜਦ ਧਾਤਰ, ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਆਦ੍ਯਂਤਹੀਨਵਪੁषਿ ਤ੍ਵਯਿ ਮੋਹਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭੂਯਾਦ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ ਇਹ ਨਾਵਤਿ ਕਾਮਨੋਤ੍ਥਃ ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਨੌ ਮृष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵਿਹਿਤਂ ਭਵਤੈਵ ਕੇਲ੍ਯਾ

ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉੱਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ-ਜਨਮਿਆ ਭਟਕਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।

ਵਤ੍ਸਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਰੇ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਜਨੇषੁ ਸਾਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਤ੍ਕृਤਿਰਪ੍ਯਲਪ੍ਥਾਃ

ਹਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ ਸਚ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਮਿਲੇਗੀ।

ਇਤਃ ਪਰਂ ਤੇ ਪृਥਗਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋਤ੍ਸਵਪੂਜਨਂ ਚ

ਹੁਣ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਖਰਾ ਆਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਉਤਸਵ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋਗੇ।

ਇਤਿ ਦੇਵਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਹਰਯੇ ਪਰਮ੍ ਦਦੌ ਸ੍ਵਸਾਮ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਸਂਘੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ ਹਰੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਰਾਬਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਸਰ੍ਜਾਥ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪੁਰੁषਂ ਕਂਚਿਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਭੈਰਵਾਖ੍ਯਂ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਰ੍ਪਜਿਘਾਂਸਯਾ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਭੈਰਵ ਨਾਮ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਜੀਵ ਰਚਿਆ।

ਸ ਵੈ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਂਗਣੇ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਪ੍ਰਭੋ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਪ੍ਰਭੂ, ਜਲਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।'

ਵਤ੍ਸਯੋ ऽਯਂ ਵਿਧਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਗਤਾਮਾਦ੍ਯਦੈਵਤਮ੍ ਨੂਨਮਰ੍ਚਯ ਖਡ੍ਗਂ ਸ੍ਵਂ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਜਵਸਾ ਪਰਮ੍

ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਯਕੀਨਨ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜ।

ਸ ਵੈ ਗृਹੀਤ੍ਵੈਕਕਰੇਣ ਕੇਸ਼ਂ ਤਤ੍ਪਞ੍ਚਮਂ ਦृਪ੍ਤਮਸਤ੍ਯਭਾषਣਮ੍ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਹਂਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਕਂਪਯਨ੍ਖਡ੍ਗਮਤਿਸ੍ਫੁਟਂ ਕਰੈਃ

ਉਹ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ, ਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ।

ਪਿਤਾ ਤਵੋਤ੍ਸृष੍ਟਵਿਭੂषਣਾਂਬਰਸ੍ਰਗੁਤ੍ਤਰੀਯਾਮਲਕੇਸ਼ਸਂਹਤਿਃ ਪ੍ਰਵਾਤਰਂਭੇਵ ਲਤੇਵ ਚਂਚਲਃ ਪਪਾਤ ਵੈ ਭੈਰਵਪਾਦਪਂਕਜੇ

ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ, ਕਪੜੇ, ਮਾਲਾ, ਉੱਤਰੀਆਂ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਦੇ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਡੋਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਭੈਰਵ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।

ਤਾਵਦ੍ਵਿਧਿਂ ਤਾਤ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਰਚ੍ਯੁਤਃ ਕृਪਾਲੁਰਸ੍ਮਤ੍ਪਤਿਪਾਦਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਨਿषਿਚ੍ਯ ਬਾष੍ਪੈਰਵਦਤ੍ਕृਤਾਂਜਲਿਰ੍ਯਥਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਸ੍ਵਂ ਪਿਤਰਂ ਕਲਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਆਗਿਆ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦਇਆਲੁ ਅਚੁਤ ਨੇ ਸਾਡੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖੀ। ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।

ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੁਰਾ ਹਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਾਨਨਮੀਸ਼ਚਿਹ੍ਨਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਦ੍ਯਮਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਹਂ ਕੁਰੁ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵਿਧਯੇ ਹ੍ਯਮੁष੍ਮੈ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪੰਜ-ਮੁਖੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ। ਆਗਿਆ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।

ਇਤ੍ਯਰ੍ਥਿਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤੇਨੇਸ਼ਸ੍ਤੁष੍ਟਃ ਸੁਰਗਣਾਂਗਣੇ ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭੈਰਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਂਡਤਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੁਤ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ।

ਅਥਾਹ ਦੇਵਃ ਕਿਤਵਂ ਵਿਧਿਂ ਵਿਗਤਕਂਧਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਣਾਕਾਂਕ੍ਸ਼ੀ ਸ਼ਠਮੀਸ਼ਤ੍ਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ

ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਵਿਧੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਿਨਾ ਸਿਰ ਦੇ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੂੰ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਤੇ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੈ।'

ਨਾਤਸ੍ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਿਰ੍ਲੋਕੇ ਭੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਨੋਤ੍ਸਵਾਦਿਕਮ੍ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਪ੍ਰਸੀਦਾਦ੍ਯ ਮਹਾਵਿਭੂਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਵਰਂ ਵਰਦ ਮੇ ਸ਼ਿਰਸਃ ਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍

ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਮੁੜ ਕਦੇ ਇਜ਼ਤ, ਤਿਉਹਾਰ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਸਥਾਨ ਨਾ ਹੋਣ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਕਿਰਪਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੀ ਮੇਰਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਹੈ।

ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਗਵਤੇ ਬਂਧਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨਯੇ ਸਹਿष੍ਣਵੇ ਸਰ੍ਵਦੋषਾਣਾਂ ਸ਼ਂਭਵੇ ਸ਼ੈਲਧਨ੍ਵਨੇ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਹੇ ਸੱਜਣ, ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਹੇ ਪਹਾੜੀ ਧਨੁਧਾਰੀ!

ਅਰਾਜਭਯਮੇਤਦ੍ਵੈ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਦਂਡਾਰ੍ਹਂ ਵਹ ਲੋਕਧੁਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ੋ

ਰਾਜਾ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਡਰ ਕਰਕੇ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਅਤੇ ਹੇ ਬੱਚੇ, ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਭਾਰ ਉਠਾ।

ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਗृਹਾਣ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਪਰਮ੍ ਵੈਤਾਨਿਕੇषੁ ਗृਹ੍ਯੇषੁ ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਭਵਾਨ੍ ਗੁਰੁਃ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਵਿਰਲਾ ਤੇ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਲੈ: ਵੈਤਾਨਕ ਤੇ ਘਰੇਲੂ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।