ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਗੂਢੋ ऽਭ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਾਦ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ਾਂਤੋਰੁਗਣਨਿਃਸ੍ਵਨਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।

ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤੌ ਵੀਰੌ ਹਂਤੁਕਾਮੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਚਾ ऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨ ਚ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਚੁਤ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਵਾਲੈਰਥੋ ਦਗ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਈਸ਼ੋਪਿ ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਹ੍ਯਕਾਲਪ੍ਰਲਯਂ ਭृਸ਼ਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਣਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।

ਮਹਾਨਲਸ੍ਤਂਭਵਿਭੀषਣਾਕृਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਤਲੇ ਸ ਨਿष੍ਕਲਃ

ਉਹ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਆਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਪਿ ਸਜ੍ਵਾਲੇ ਲੋਕਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮੇ ਨਿਪਤੇਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨੈਵ ਹ੍ਯਾਵਿਰ੍ਭੂਤੇ ਮਹਾਨਲੇ

ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਚਿਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਕਿਮੇਤਦਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਮਿਤ੍ਯੂਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉਹ ਅਜੋਬਾ, ਚਮਤਕਾਰ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਅਜੀਬ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ?'

ਅਤੀਂਦ੍ਰਿਯਮਿਦਂ ਸ੍ਤਂਭਮਗ੍ਨਿਰੂਪਂ ਕਿਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਮਪਿ ਚਾਧਸ਼੍ਚਾਵਯੋਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਵ ਹਿ

'ਇਹ ਸਤੰਭ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'

ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਿਲਿਤੌ ਵੀਰਮਾਨਿਨੌ ਤਤ੍ਪਰੌ ਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਾਤੇ ऽਥ ਸਤ੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਏ।

ਆਵਯੋਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਂ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਕਰਤਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਦਿਮੀਯਿਵਾਨ੍

'ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੂਅਰ ਦੀ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਭਣ ਚਲਾ।

ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਸਤਨੁਸ੍ਤਦਂਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਯਯੌ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਨਿਲਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਤਰਂ ਹਰਿਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੰਸ ਦੀ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖਣ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਹਰੀ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹੇਠਲੇ ਪਾਸੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗਿਆ।

ਨਾ ऽਪਿ ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਤਂਭਸ੍ਯਾਨਲਵਰ੍ਚਸਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸ ਸੂਕਰਹਰੀਃ ਪ੍ਰਾਪ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਣਾਂਗਣਮ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਉਸ ਸਤੰਭ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਥੱਕ ਕੇ, ਸੂਅਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਅਥ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਧਿਸ੍ਤਾਤ ਪਿਤਾ ਤਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੇਤਕੀ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਚ੍ਯੁਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਕੇਤਕੀ ਦਾ ਫੁੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।

ਅਤਿਸੌਰਭ੍ਯਮਮ੍ਲਾਨਂ ਬਹੁਵਰ੍षਚ੍ਯੁਤਂ ਤਥਾ ਅਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਯੋਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ, ਨਾ ਮੁਰਝਾਇਆ, ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਡਿੱਗਿਆ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।

ਪਰਿਹਾਸਂ ਤੁ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਂਪਨਾਚ੍ਚਲਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਵਨੁਗृਹ੍ਣਾਤੁਂ ਚ੍ਯੁਤਂ ਕੇਤਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਿਲਿਆ, ਵਧੀਆ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਝੜ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਫੁੱਲ ਫੜਨ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।

ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਸਿ ਪੁष੍ਪੇਸ਼ ਪੁष੍ਪਰਾਟ੍ ਕੇਨ ਵਾ ਧृਤਮ੍ ਆਦਿਮਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤਂਭਮਧ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚਿਰਮ੍

ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਝੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਣਗਣੇ, ਆਦਿ ਸਤੰਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਝੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

ਨ ਸਂਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹ੍ਯਾਸ਼ਾਮਂਤਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਹਂਸਮੂਰ੍ਤਿਰਿਹਾਗਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਇਤਃ ਪਰਂ ਸਖੇ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਹੁਣ ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣੀ ਹੈ।

ਸ੍ਤਂਭਾਂਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਹਮਚ੍ਯੁਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਨਃ ਅਸਤ੍ਯਮਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦਾਪਦੀਤ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍

ਸਤੰਭ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਧਾਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਅਚੁਤ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਕੇਤਕੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਠੀਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।

ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰਾ ऽਚ੍ਯੁਤਮਾਯਤਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਨष੍ਟਹਰ੍षਂ ਤੁ ਨਨਰ੍ਤ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਮਚ੍ਯੁਤਂ षਂਢਾਤ੍ਤਵਾਦਃ ਸ ਵਿਧਿਸ੍ਤਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਥੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਦੱਸੀ; ਇਹ ਧਾਤਰ ਦਾ ਅਚੁਤ ਲਈ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਵਾਕ ਸੀ।

ਸ੍ਤਂਭਾਗ੍ਰਮੇਤਤ੍ਸਮੁਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਹਰੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਨੁ ਕੇਤਕਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍ ਤਤੋ ऽਵਦਤ੍ਤਤ੍ਰ ਹਿ ਕੇਤਕਂ ਮृषਾ ਤਥੇਤਿ ਤਦ੍ਧਾਤृਵਚਸ੍ਤਦਂਤਿਕੇ

ਹਰੇ, ਸਤੰਭ ਦਾ ਇਹ ਅੰਤ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ—ਉਥੇ ਹੀ ਕੇਤਕੀ ਗਵਾਹ ਹੈ। ਫਿਰ ਕੇਤਕੀ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਾਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।

ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਮਿਤੀਵ ਚਿਂਤਯਂਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਧਯੇ ਨਮਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਵਿਧਿਮ੍

ਹਰੀ ਨੇ, ਇਹ ਸਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪ ਧਾਤਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਵਿਧਿਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਂ ਸ਼ਠਮਗ੍ਨਿਲਿਂਗਤਃ ਸ ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਸਾਕृਤਿਃ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿ ਵਿਲੋਕਨਾਤ੍ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਕਂਪਪਾਣਿਃ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤਤ੍ਪਦਮ੍

ਜਦ ਧਾਤਰ, ਠੱਗੀ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਵੱਜਣ ਲੱਗਾ, ਉਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੰਪਣ ਲੱਗੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਿਆ।

ਆਦ੍ਯਂਤਹੀਨਵਪੁषਿ ਤ੍ਵਯਿ ਮੋਹਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਭੂਯਾਦ੍ਵਿਮਰ੍ਸ਼ ਇਹ ਨਾਵਤਿ ਕਾਮਨੋਤ੍ਥਃ ਸ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰੁਣਾਕਰ ਕਸ਼੍ਮਲਂ ਨੌ ਮृष੍ਟਂ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਵਿਹਿਤਂ ਭਵਤੈਵ ਕੇਲ੍ਯਾ

ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਉੱਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇੱਛਾ-ਜਨਮਿਆ ਭਟਕਾਵਾ ਨਾ ਆਵੇ। ਦਇਆ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ।

ਵਤ੍ਸਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਹਰੇ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਜਨੇषੁ ਸਾਮ੍ਯਂ ਮਯਾ ਸਤ੍ਕृਤਿਰਪ੍ਯਲਪ੍ਥਾਃ

ਹਰੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਵੀ ਸਚ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਮਿਲੇਗੀ।

ਇਤਃ ਪਰਂ ਤੇ ਪृਥਗਾਤ੍ਮਨਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿष੍ਠੋਤ੍ਸਵਪੂਜਨਂ ਚ

ਹੁਣ ਤੋਂ, ਤੂੰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੱਖਰਾ ਆਪ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਉਤਸਵ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰੋਗੇ।

ਇਤਿ ਦੇਵਃ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਤ੍ਯੇਨ ਹਰਯੇ ਪਰਮ੍ ਦਦੌ ਸ੍ਵਸਾਮ੍ਯਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੇਵਸਂਘੇ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਚਾਈ ਕਰਕੇ ਹਰੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਰਾਬਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ।

ਸਸਰ੍ਜਾਥ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪੁਰੁषਂ ਕਂਚਿਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ ਭੈਰਵਾਖ੍ਯਂ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਰ੍ਪਜਿਘਾਂਸਯਾ

ਫਿਰ ਮਹਾਂਦੇਵ ਨੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਭੈਰਵ ਨਾਮ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਜੀਵ ਰਚਿਆ।

ਸ ਵੈ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਮਂਗਣੇ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਜ੍ਞਾਪਯ ਪ੍ਰਭੋ

ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਪ੍ਰਭੂ, ਜਲਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।'

ਵਤ੍ਸਯੋ ऽਯਂ ਵਿਧਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਗਤਾਮਾਦ੍ਯਦੈਵਤਮ੍ ਨੂਨਮਰ੍ਚਯ ਖਡ੍ਗਂ ਸ੍ਵਂ ਤਿਗ੍ਮੇਨ ਜਵਸਾ ਪਰਮ੍

ਇਹ ਵਿਧੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਯਕੀਨਨ ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜ।