ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਲਂਧਰਵਿਰਿਂਚੇਨ੍ਦ੍ਰਕਪਾਲਸ਼ਕਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ ਗਙ੍ਗਾਤੁਂਗਤਰਂਗਾਰ੍ਧਪਿਂਗਲਾਨਨਮੂਰ੍ਧਜਃ

ਉਹ ਜਲੰਧਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਖਪੜੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੇਸ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਧੇ ਪੀਲੇ ਤੇ ਅੱਧੇ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਭਗ੍ਨਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪ੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਧਰਾਧਰਃ ਸਵ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਂਤਮਂਡਲੀਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਃ

ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਕੁੰਡਲ ਗੋਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਮਹਾਵृषਭਨਿਰ੍ਯਾਣੋ ਮਹਾਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ਮਹਾਨਲਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ

ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।

ਏਵਂ ਘੋਰਮਹਾਰੂਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਗੇ ਸਹਕਰੋਤਿ ਚ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ।

ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪ੍ਰਵਾਹਰੂਪਤੋ ਨਿਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਇਸ ਲਈ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਮਨਸਾ ਵਿਭੁਃ

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਚਨਾ ਲਈ ਮੰਗਿਆ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਚੇ।

ਕਪਰ੍ਦਿਨੋ ਨਿਰਾਤਂਕਾਨ੍ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਨ੍ ਜਰਾਮਰਣਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ੂਲਵਰਾਯੁਧਾਨ੍

ਉਸਨੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਨਿਡਰ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ।

ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਂਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧਂ ਜਗਤ੍ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟਾ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਚੌਦਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਮਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰੀਦृਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਅਨ੍ਯਾਃ ਸृਜ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਪੈ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਹੋਰ ਜੀਵ ਰਚ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਜੀਵ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਸਰ੍ਗਸ੍ਸृਜ ਤ੍ਵਮਸ਼ੁਭਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਜੀਵ ਰਚ।'

ਯੇ ਤ੍ਵਿਮੇ ਮਨਸਾ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਾਃ ਚਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਃ

ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਗੇ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਃ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ

ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਨ ਪ੍ਰਸੂਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੁਣ auspicious ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਚਦਾ; ਉਪਰਲੇ ਰੇਤ ਨਾਲ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਪਲਵ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।

ਯਦਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਨ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਵੇਧਸਃ ਤਦਾ ਮੈਥੁਨਜਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਰ੍ਤੁਮਮਨ੍ਯਤ

ਜਦ ਫਿਰ, ਰਚਿਤ ਜੀਵ ਵਧੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।

ਨ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪੁਰਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰੀਣਾਂ ਕੁਲਮੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਤੇਨ ਮੈਥੁਨਜਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਾਮਹ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।

ਤਤਸ੍ਸ ਵਿਦਧੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮਰ੍ਥਨਿਸ਼੍ਚਯਗਾਮਿਨੀਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਨਮੇਵ ਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ।

ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਰ੍ਧੇਰਨ੍ਨਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ

ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਜੀਵ ਵਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਤਦਾਦ੍ਯਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨਂਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ ਆਦ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਾਵਗਮ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾ

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਦਿ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—

ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾ ਚ ਨਿष੍ਕਲਾ ਨਿਰੁਪਪ੍ਲਵਾ ਨਿਰਂਤਰਤਰਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ

ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਪੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੁੱਟ, ਅਡੋਲ, ਅਕਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—

ਤਯਾ ਪਰਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਗਵਂਤਂ ਤ੍ਰਿਯਮ੍ਬਕਮ੍ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਹृਦਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ

ਉਸ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।

ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਪਿਤਾ ਸਂਪ੍ਰਤੁਤੋष ਹ

ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ਠੀਨ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟਾਈ।

ਤਤਃ ਕੇਨਚਿਦਂਸ਼ੇਨ ਮੂਰ੍ਤਿਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਪਿ ਅਰ੍ਧਨਾਰੀਸ਼੍ਵਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਦੇਵਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਃ

ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਹਰਾ ਆਪ ਅਰਧਨਾਰੀਸ਼ਵਰ ਬਣ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਮਂ ਦੇਵਂ ਤਮਸਃ ਪਰਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯਮਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਮਦृਸ਼੍ਯਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ

ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ—

ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਧਾਤਾਰਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਧਾਯਿਨ੍ਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਮ੍

ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਸਭ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—

ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮਨਾਭਾਸਮਮੇਯਮਜਰਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਅਚਲਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਸ਼ਾਂਤਮਨਂਤਮਹਿਮਾਸ੍ਪਦਮ੍

ਜੋ ਅਗੋਚਰ, ਬਿਨਾ ਰੂਪ, ਅਪਾਰ, ਅਜਰ, ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ, ਅਡੋਲ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਅਨੰਤ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ—

ਸਰ੍ਵਗਂ ਸਰ੍ਵਦਂ ਸਰ੍ਵਸਦਸਦ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ ਸਰ੍ਵੋਪਮਾਨਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਸ਼ਿਵਮ੍

ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਸਤ-ਅਸਤ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਸਰਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ—

ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਾਂਜਲਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਵਿਨਯਸਂਪਨ੍ਨੈਃ ਸ਼੍ਰਾਵ੍ਯੈਃ ਸਂਸ੍ਕਰਸਂਯੁਤੈਃ

ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ ਹਥ ਜੋੜੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਤੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ—

ਯਥਾਰ੍ਥਯੁਕ੍ਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੈਰ੍ਵੇਦਾਰ੍ਥਪਰਿਬृਂਹਿਤੈਃ ਤੁष੍ਟਾਵ ਦੇਵਂ ਦੇਵੀਂ ਚ ਸੂਕ੍ਤੈਃ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਰ੍ਥਗੋਚਰੈਃ

ਸੱਚੀ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀਆਂ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਤੇ ਸੁਖਮ ਅਰਥ ਵਾਲੀਆਂ ਸੂਕਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।

ਜਯ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਜਯੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਜਯ ਸਰ੍ਵਗੁਣ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਯ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਧਿਪ

ਜੈ ਹੋ, ਦੇਵ! ਜੈ ਹੋ, ਮਹਾਦੇਵ! ਜੈ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੈ ਹੋ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਜੈ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ!