ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪੁਰਾ ਦਤ੍ਤਵਰਸ੍ਤਯੋਃ ਆਗਚ੍ਛਤ੍ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰੇਮੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਾਰਾਯਣੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਖੜੇ ਸਨ।
ਅਥ ਤੁष੍ਟੁਵਤੁਰ੍ਦੇਵਂ ਪ੍ਰੀਤੌ ਭੀਤੌ ਚ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ ਪ੍ਰਣੇਮਤੁਸ਼੍ਚ ਬਹੁਸ਼ੋ ਬਹੁਮਾਨੇਨ ਦੂਰਤਃ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭਵੋਪਿ ਭਗਵਾਨੇਤਾਵਨੁਗृਹ੍ਯ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਸਾਦਰਂ ਪਸ਼੍ਯਤੋਰੇਵ ਤਯੋਰਂਤਰਧੀਯਤ
ਭਵ, ਭਗਵਾਨ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਾਵਿਰ੍ਭਾਵਕਾਰਣਮ੍ ਯਤੋ ਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਸਂਤਾਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਜਦੋਂ ਲੜੀ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ, ਮੁੜ ਚਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪੇਕਲ੍ਪੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਸਂਭਵਃ ਅਵृਦ੍ਧਿਹੇਤੋਰ੍ਭੂਤਾਨਾਂ ਮੁਮੋਹ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਭਟਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁਃਖਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਚ ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਲ੍ਪੇषੁ ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਰੁਦ੍ਰਗਣਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਕਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪਮਮੇਸ਼ੇਨ ਮਹੇਸ਼ੋ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾਨੁਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਨੁਜਃ
ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਹੇਸ਼, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਸ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰਨਾਮਯਃ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋਧਾਤਾ ਭੂਤਸਂਕੋਚਕੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਹੀ ਭਗਵਾਨ, ਮਾਲਕ, ਜੋਤ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਭਾਵਿਤਃ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾਧਿष੍ਠਿਤਸ਼੍ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਚ੍ਚਿਹ੍ਨੈਰਪਿ ਚਿਹ੍ਨਿਤਃ
ਉੱਚੀ ਸਰਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਸਦਾ ਉਹੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ।
ਤਨ੍ਨਾਮਨਾਮਾ ਤਦ੍ਰੂਪਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਕਰਣਕ੍ਸ਼ਮਃ ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯਵ੍ਯਵਹਾਰਸ਼੍ਚ ਤਦਾਜ੍ਞਾਪਰਿਪਾਲਕਃ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਾਮ-ਰਹਿਤ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਉਹੀ ਰੂਪ, ਉਹ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜੋਗਾ, ਉਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ, ਤੇ ਉਹੀ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ।
ਸਹਸ੍ਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵਯਵਭੂषਣਃ ਭੁਜਂਗਹਾਰਕੇਯੂਰਵਲਯੋ ਮੁਂਜਮੇਖਲਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮੁੰਜਾ ਘਾਸ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਜਲਂਧਰਵਿਰਿਂਚੇਨ੍ਦ੍ਰਕਪਾਲਸ਼ਕਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ ਗਙ੍ਗਾਤੁਂਗਤਰਂਗਾਰ੍ਧਪਿਂਗਲਾਨਨਮੂਰ੍ਧਜਃ
ਉਹ ਜਲੰਧਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਖਪੜੇ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਕੇਸ ਗੰਗਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਧੇ ਪੀਲੇ ਤੇ ਅੱਧੇ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਭਗ੍ਨਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂਕੁਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਪ੍ਰਾਨ੍ਤਕਾਨ੍ਤਧਰਾਧਰਃ ਸਵ੍ਯਸ਼੍ਰਵਣਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਂਤਮਂਡਲੀਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਃ
ਉਹ ਟੁੱਟੀ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਦਬੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਖੱਬੇ ਕੰਨ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਕੁੰਡਲ ਗੋਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਮਹਾਵृषਭਨਿਰ੍ਯਾਣੋ ਮਹਾਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਃ ਮਹਾਨਲਸਮਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਏਵਂ ਘੋਰਮਹਾਰੂਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੀਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਗੇ ਸਹਕਰੋਤਿ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੇ ਕੇ, ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਤਿਕਲ੍ਪਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ ਪ੍ਰਵਾਹਰੂਪਤੋ ਨਿਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਜਾਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਲਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਦੀ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਸਰ੍ਜ ਮਨਸਾ ਵਿਭੁਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰਚਨਾ ਲਈ ਮੰਗਿਆ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਚੇ।
ਕਪਰ੍ਦਿਨੋ ਨਿਰਾਤਂਕਾਨ੍ਨੀਲਗ੍ਰੀਵਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਾਨ੍ ਜਰਾਮਰਣਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ੂਲਵਰਾਯੁਧਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਨਿਡਰ, ਨੀਲੇ ਗਲੇ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ।
ਤੈਸ੍ਤੁ ਸਂਚ੍ਛਾਦਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਵਿਧਂ ਜਗਤ੍ ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟਾ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਚੌਦਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁਦਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਮਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰੀਦृਸ਼ੀਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਅਨ੍ਯਾਃ ਸृਜ ਤ੍ਵਂ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਮृਤ੍ਯੁਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਪੈ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ! ਹੋਰ ਜੀਵ ਰਚ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਜੀਵ ਮੌਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਪ੍ਰਾਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ ਤਾਦृਸ਼ਸ੍ਸਰ੍ਗਸ੍ਸृਜ ਤ੍ਵਮਸ਼ੁਭਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਅਸ਼ੁਭ ਜੀਵ ਰਚ।'
ਯੇ ਤ੍ਵਿਮੇ ਮਨਸਾ ਸृष੍ਟਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਬਲਾਃ ਚਰਿष੍ਯਂਤਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਹਿ ਯਾਜ੍ਞਿਕਾਃ
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਚਿਆ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਗੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਵਿਸ਼੍ਵਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਃ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਜਾਸਰ੍ਗਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਹਰਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਤੇ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਦੇਵੋ ऽਸੌ ਨ ਪ੍ਰਸੂਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੁਣ auspicious ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਰਚਦਾ; ਉਪਰਲੇ ਰੇਤ ਨਾਲ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਪਲਵ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਦਾ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸृष੍ਟਾ ਨ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਨ੍ਤ ਵੇਧਸਃ ਤਦਾ ਮੈਥੁਨਜਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਰ੍ਤੁਮਮਨ੍ਯਤ
ਜਦ ਫਿਰ, ਰਚਿਤ ਜੀਵ ਵਧੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਨ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਪੁਰਾ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਰੀਣਾਂ ਕੁਲਮੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਤੇਨ ਮੈਥੁਨਜਾਂ ਸृष੍ਟਿਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜਾਤੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪਿਤਾਮਹ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹੀਂ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਤਤਸ੍ਸ ਵਿਦਧੇ ਬੁਦ੍ਧਿਮਰ੍ਥਨਿਸ਼੍ਚਯਗਾਮਿਨੀਮ੍ ਪ੍ਰਜਾਨਮੇਵ ਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਨਾ ਤਸ੍ਯ ਨ ਵਰ੍ਧੇਰਨ੍ਨਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਏਵਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇਹ ਜੀਵ ਵਧ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਆਤਮਾ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਤਦਾਦ੍ਯਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਨਂਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ ਆਦ੍ਯਾ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਰਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਾਵਗਮ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਆਦਿ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭਵ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—
ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਾ ਚ ਨਿष੍ਕਲਾ ਨਿਰੁਪਪ੍ਲਵਾ ਨਿਰਂਤਰਤਰਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਗਾ
ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਪੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਟੁੱਟ, ਅਡੋਲ, ਅਕਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪਾਸ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹੈ—