ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ੋषਜੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਸ੍ਤੀਵ੍ਰਭਾਵਨੈਃ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਂ ਸਦਾਵੇਦੈਰਨੁਗृਹ੍ਣਂਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਲੋਟਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਗਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੈਦਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਦਾ।

ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਮੀਸ਼ਮਮਰਾਃ ਸਂਤੋषਸਲਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਦਂਡਵਦ੍ਦੂਰਤੋ ਵਤ੍ਸ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਗਣਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਮੀਪੇ ਚਾਹ੍ਵਯਦ੍ਗਣੈਃ ਅਥ ਸਂਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ ਅਵੋਚਦਰ੍ਥਗਂਭੀਰਂ ਵਚਨਂ ਮਧੁਮਂਗਲਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਮਤਲਬ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਵਤ੍ਸਕਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਜਗਚ੍ਚ ਦੇਵਤਾਵਂਸ਼ਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ ਕਿਂ ਨਵਾ

ਬੱਚੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?

ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਵਿਦਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ਮਯਾਸੁਰਾਃ ਭਵਤਾਮਭਿਤਾਪੇਨ ਪੌਨਰੁਕ੍ਤ੍ਯੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਤਿ ਸਸ੍ਮਿਤਯਾ ਮਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰਪਰਿਭਾषਯਾ ਸਮਤੋषਯਦਂਬਾਯਾਃ ਸ ਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਸੁਰਵ੍ਰਜਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਥ ਯੁਦ੍ਧਾਂਗਣਂ ਗਂਤੁਂ ਹਰਿਧਾਤ੍ਰੋਰਧੀਸ਼੍ਵਰਃ ਆਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਗਣੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸਦਿ

ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ, ਹਰਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਵਾਦ੍ਯਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਪਰੇਸ਼ਿਤੁਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਨਦ੍ਧਾ ਨਾਨਾਵਾਹਨਭੂषਣਾਃ

ਫਿਰ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਪ੍ਰਣਵਾਕਾਰਮਾਦ੍ਯਂਤਂ ਪਞ੍ਚਮਂਡਲਮਂਡਿਤਮ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਭਦ੍ਰਮਂਬਿਕਾਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਸੂਨੁਗਣਮਿਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇਪ੍ਯਨੁਯਯੁਃ ਸੁਰਾਃ

ਭਦ੍ਰਾਂਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ 'ਓਮ' ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।

ਸਂਮਾਨਿਤਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਪਰਯਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਾਕਂ ਤਯੋਃ ਸਮਰਭੂਮਿਮਗਾਤ੍ਸਸੈਨ੍ਯਃ

ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ।

ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਗੂਢੋ ऽਭ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਾਦ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ਾਂਤੋਰੁਗਣਨਿਃਸ੍ਵਨਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।

ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤੌ ਵੀਰੌ ਹਂਤੁਕਾਮੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਚਾ ऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨ ਚ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਚੁਤ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਵਾਲੈਰਥੋ ਦਗ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਈਸ਼ੋਪਿ ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਹ੍ਯਕਾਲਪ੍ਰਲਯਂ ਭृਸ਼ਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਣਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।

ਮਹਾਨਲਸ੍ਤਂਭਵਿਭੀषਣਾਕृਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਤਲੇ ਸ ਨਿष੍ਕਲਃ

ਉਹ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਆਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਪਿ ਸਜ੍ਵਾਲੇ ਲੋਕਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮੇ ਨਿਪਤੇਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨੈਵ ਹ੍ਯਾਵਿਰ੍ਭੂਤੇ ਮਹਾਨਲੇ

ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਚਿਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਕਿਮੇਤਦਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਮਿਤ੍ਯੂਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉਹ ਅਜੋਬਾ, ਚਮਤਕਾਰ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਅਜੀਬ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ?'

ਅਤੀਂਦ੍ਰਿਯਮਿਦਂ ਸ੍ਤਂਭਮਗ੍ਨਿਰੂਪਂ ਕਿਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਮਪਿ ਚਾਧਸ਼੍ਚਾਵਯੋਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਵ ਹਿ

'ਇਹ ਸਤੰਭ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'

ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਿਲਿਤੌ ਵੀਰਮਾਨਿਨੌ ਤਤ੍ਪਰੌ ਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਾਤੇ ऽਥ ਸਤ੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਏ।

ਆਵਯੋਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਂ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਕਰਤਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਦਿਮੀਯਿਵਾਨ੍

'ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੂਅਰ ਦੀ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਭਣ ਚਲਾ।

ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹਂ ਸਤਨੁਸ੍ਤਦਂਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਯਯੌ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਨਿਲਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਤਰਂ ਹਰਿਃ

ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੰਸ ਦੀ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੇਖਣ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਹਰੀ, ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਹੇਠਲੇ ਪਾਸੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਗਿਆ।

ਨਾ ऽਪਿ ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਸ੍ਤਂਭਸ੍ਯਾਨਲਵਰ੍ਚਸਃ ਸ਼੍ਰਾਂਤਃ ਸ ਸੂਕਰਹਰੀਃ ਪ੍ਰਾਪ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਣਾਂਗਣਮ੍

ਫਿਰ ਵੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਉਸ ਸਤੰਭ ਦਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਥੱਕ ਕੇ, ਸੂਅਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

ਅਥ ਗਚ੍ਛਂਸ੍ਤੁ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਚ ਵਿਧਿਸ੍ਤਾਤ ਪਿਤਾ ਤਵ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੇਤਕੀ ਪੁष੍ਪਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਿਚ੍ਯੁਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍

ਫਿਰ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਕੇਤਕੀ ਦਾ ਫੁੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਝ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਸੀ।

ਅਤਿਸੌਰਭ੍ਯਮਮ੍ਲਾਨਂ ਬਹੁਵਰ੍षਚ੍ਯੁਤਂ ਤਥਾ ਅਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ ਤਯੋਃ ਕृਤ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਬਹੁਤ ਸੁਗੰਧੀ, ਨਾ ਮੁਰਝਾਇਆ, ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਡਿੱਗਿਆ—ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ।

ਪਰਿਹਾਸਂ ਤੁ ਕृਤਵਾਨ੍ਕਂਪਨਾਚ੍ਚਲਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਾਵਨੁਗृਹ੍ਣਾਤੁਂ ਚ੍ਯੁਤਂ ਕੇਤਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍

ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਹਿਲਿਆ, ਵਧੀਆ ਕੇਤਕੀ ਫੁੱਲ ਝੜ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਫੁੱਲ ਫੜਨ ਲਈ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ।

ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਪਤਸਿ ਪੁष੍ਪੇਸ਼ ਪੁष੍ਪਰਾਟ੍ ਕੇਨ ਵਾ ਧृਤਮ੍ ਆਦਿਮਸ੍ਯਾਪ੍ਰਮੇਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤਂਭਮਧ੍ਯਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਸ਼੍ਚਿਰਮ੍

ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਝੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ? ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਣਗਣੇ, ਆਦਿ ਸਤੰਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਝੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।

ਨ ਸਂਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਜਹ੍ਯਾਸ਼ਾਮਂਤਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਚ ਸੇਵਾਰ੍ਥਂ ਹਂਸਮੂਰ੍ਤਿਰਿਹਾਗਤਃ

ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੰਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।

ਇਤਃ ਪਰਂ ਸਖੇ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ਮਯਾ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਚ੍ਯਮੇਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ

ਹੁਣ ਤੋਂ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣੀ ਹੈ।

ਸ੍ਤਂਭਾਂਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਹਮਚ੍ਯੁਤ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਤਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਪੁਨਃ ਨਃ ਅਸਤ੍ਯਮਪਿ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਦਾਪਦੀਤ੍ਯਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍

ਸਤੰਭ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਧਾਤਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਥੇ ਮੈਂ ਗਵਾਹ ਹਾਂ, ਅਚੁਤ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਕੇਤਕੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਠੀਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।

ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਰਾ ऽਚ੍ਯੁਤਮਾਯਤਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਨष੍ਟਹਰ੍षਂ ਤੁ ਨਨਰ੍ਤ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਪਰਮਾਰ੍ਥਮਚ੍ਯੁਤਂ षਂਢਾਤ੍ਤਵਾਦਃ ਸ ਵਿਧਿਸ੍ਤਤੋ ऽਚ੍ਯੁਤਮ੍

ਉਥੇ ਅਚੁਤ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਨੱਚਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਚਾਈ ਦੱਸੀ; ਇਹ ਧਾਤਰ ਦਾ ਅਚੁਤ ਲਈ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਵਾਕ ਸੀ।