ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਸ੍ਤਥੈਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਾਃ ਨਰਕਿਨ੍ਨਰਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਯਃਪਸ਼ੁਮृਗੋਰਗਾਃ

ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਮਨੁੱਖ, ਕਿੰਨਰ, ਰਾਖਸ਼, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਸੱਪ ਜਨਮ ਲਏ।

ਅਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਯਦਿਦਂ ਸ੍ਥਾਣੁਸ੍ਥਾਵਰਜਂਗਮਮ੍ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਯਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸृष੍ਟਾਨਿ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ

ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ-ਫਿਰਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਸਥਾਣੁ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣੇ ਕਰਮ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਏ।

ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤੇ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਹਿਂਸ੍ਰਾਹਿਂਸ੍ਰੇ ਮृਦੁਕ੍ਰੂਰੇ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਾਵृਤਾਨृਤੇ

ਉਹੀ ਕਰਮ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅਪਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਹਿੰਸਕ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਹਿੰਸਕ, ਨਰਮ ਜਾਂ ਕਠੋਰ, ਧਰਮ ਜਾਂ ਅਧਰਮ, ਸੱਚ ਜਾਂ ਝੂਠ।

ਤਦ੍ਭਾਵਿਤਾਃ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਰੋਚਤੇ ਮਹਾਭੂਤੇषੁ ਨਾਨਾਤ੍ਵਮਿਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੇषੁ ਮੁਕ੍ਤਿषੁ

ਉਹਨਾਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਜੀਵ ਉਹੀ ਸੁਭਾਵ ਅਪਣਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮਹਾ-ਤੱਤਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਵਿਨਿਯੋਗਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਧਾਤੈਵ ਵ੍ਯਦਧਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਨਾਮ ਰੂਪਂ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਨਮ੍

ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕੰਮ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ।

ਵੇਦਸ਼ਬ੍ਦੇਭ੍ਯ ਏਵਾਦੌ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ऽਸੌ ਪਿਤਾਮਹਃ ਆਰ੍षਾਣਿ ਚੈਵ ਨਾਮਾਨਿ ਯਾਸ਼੍ਚ ਵੇਦੇषੁ ਵृਤ੍ਤਯਃ

ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰੂਸਮ ਬਣਾਏ।

ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਂਤੇ ਪ੍ਰਸੂਤਾਨਾਂ ਤਾਨ੍ਯੇਵੈਭ੍ਯੋ ਦਦਾਵਜਃ ਯਥਰ੍ਤਾਵृਤੁਲਿਂਗਾਨਿ ਨਾਨਾਰੂਪਾਣਿ ਪਰ੍ਯਯੇ

ਹਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਹੀ ਰੂਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਰੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਿੱਤੇ।

ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਤਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯੇਵ ਤਥਾ ਭਾਵਾ ਯੁਗਾਦਿषੁ ਇਤ੍ਯੇष ਕਰਣੋਦ੍ਭੂਤੋ ਲੋਕਸਰ੍ਗਸ੍ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ

ਉਹੀ ਰੂਪ ਤੇ ਹਾਲਤਾਂ ਹਰ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਉਪਕਰਨਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਮਹਦਾਦ੍ਯੋਵਿਸ਼ੇषਾਂਤੋ ਵਿਕਾਰਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਾਜੁष੍ਟੋ ਗ੍ਰਹਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਂਡਿਤਃ

ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਬਦਲਾਵ, ਮਹਾ-ਤੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਨਦੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚ ਸ ਮਂਡਿਤਃ ਪਰੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਮ੍ਯੈਸ੍ਸ੍ਫੀਤੈਰ੍ਜਨਪਦੈਸ੍ਤਥਾ

ਇਹ ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਨੇ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚਰਤਿ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਬੀਜਪ੍ਰਭਵ ਈਸ਼੍ਵਰਾਨੁਗ੍ਰਹੇ ਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵਨ ਵਿੱਚ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਬੀਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਹੈ।

ਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਕਂਧਮਹਾਸ਼ਾਖ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਂਤਰਕੋਟਰਃ ਮਹਾਭੂਤਪ੍ਰਮਾਣਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ੇषਾਮਲਪਲ੍ਲਵਃ

ਬੁੱਧੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਲੀ ਵਾਂਗ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅੰਦਰਲੇ ਖੋਹ, ਮਹਾ-ਤੱਤ ਦੀ ਮਾਪ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤੇ ਹਨ।

ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਸੁਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਃ ਸੁਖਦੁਃਖਫਲੋਦਯਃ ਆਜੀਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਨਾਤਨਃ

ਧਰਮ ਤੇ ਅਧਰਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਫਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਜੜ, ਉਹ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਵ੍ਰਖ ਹੈ।

ਦ੍ਯਾਂ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾ ਵਦਂਤਿ ਖਂ ਵੈ ਨਾਭਿਂ ਚਂਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਚ ਨੇਤ੍ਰੇ ਦਿਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਚਰਣੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਚ ਸੋ ऽਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਪ੍ਰਣੇਤਾ

ਵਿਦਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਅਸਮਾਨ ਹੈ, ਨਾਭੀ ਅਕਾਸ਼, ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਕੰਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਹਨ; ਇਹ ਅਗੋਚਰ ਆਤਮਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਸ੍ਸਂਪ੍ਰਸੂਤਾਸ੍ਤਦ੍ਵਕ੍ਸ਼ਸਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵਭਾਗਾਤ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਾ ਉਰੁਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਗਾਤ੍ਰਤਃ ਸਂਪ੍ਰਸੂਤਾਃ

ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਅੱਗੇਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, رانਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ; ਸਾਰੇ ਵਰਣ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਏ।

ਭਵਤਾ ਕਥਿਤਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਭਵਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮੁਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਸ਼ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ

ਤੁਸੀਂ ਭਵ ਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਲੋਂ ਚਤੁਰਮੁਖ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹੋਈ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸ਼ੰਕਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ।

ਦੇਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦੀਪ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੂਲਧਰੋ ਹਰਃ ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਪਰ੍ਦੀ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਰੂਪਾਖ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ, ਕਾਲ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ—

ਸਬ੍ਰਹ੍ਮਕਮਿਮਂ ਲੋਕਂ ਸਵਿष੍ਣੁਮਪਿ ਪਾਵਕਮ੍ ਯਃ ਸਂਹਰਤਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਯੁਗਾਂਤੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ

ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਸਮੇਤ ਸਬ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—

ਯਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਕੁਰੁਤੋ ਭਯਾਤ੍ ਲੋਕਸਂਕੋਚਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਤੌ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੌ

ਜਿਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਡਰ ਕਰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—

ਯੋ ऽਯਂ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਕਾਦਂਗਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੂ ਪੁਰਾਸृਜਤ੍ ਸ ਏਵ ਹਿ ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਯੋਗਕ੍ਸ਼ੇਮਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ

ਇਹੀ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਸ ਕਥਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰਾਤਨਃ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਗਮਚ੍ਛਂਭੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ

ਤਾਂ ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ, ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਪੁਰਾਤਨ ਸ਼ੰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ?

ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੈਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਸृष੍ਟੌ ਪਰਸ੍ਪਰਸ੍ਯਾਂਗਾਦਿਤਿ ਪ੍ਰਾਗਪਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ

ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦਰ ਤੋਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ।

ਕਥਂ ਪੁਨਰਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਹੇਤੁਭੂਤਯੋਃ ਗੁਣਪ੍ਰਧਾਨਭਾਵੇਨ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਃ ਪਰਸ੍ਪਰਾਤ੍

ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਦੋਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ?

ਨਾਪृष੍ਟਂ ਭਵਤਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਾਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਕਥਂਚਨ ਭਗਵਚ੍ਛਿष੍ਯਭੂਤੇਨ ਭਵਤਾ ਸਕਲਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਅਣਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।

ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਦ ਯਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮੁਨੀਨਾਮਵਦਦ੍ਵਿਭੁਃ ਵਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਲਵਸ੍ਤਾਤ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਸਦ੍ਯਸ਼ਃ

ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ, ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ; ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਭਰੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।

ਸ੍ਥਾਨੇ ਪृष੍ਟਮਿਦਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਕੋਵਿਦੈਃ ਇਦਮੇਵ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਮਮ ਪ੍ਰਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਇਹ ਸਵਾਲ ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਦਵਾਨੋ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ; ਇਹੀ ਸਵਾਲ ਮੇਰੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਤਦਹਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਰੁਦ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਃ ਯਥਾ ਚ ਪੁਨਰੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਰੁਦਰ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।

ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਕਾਰਣਾਤ੍ਮਾਨੋ ਜਤਾਸ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਤ੍ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਗਸ੍ਥਿਤ੍ਯਂਤਹੇਤਵਃ

ਇਹ ਤਿੰਨ, ਸਿੱਧਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ।

ਪਰਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਭਾਵਿਤਾਃ ਤਚ੍ਛਕ੍ਤ੍ਯਾਧਿष੍ਠਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਕਰਣਕ੍ਸ਼ਮਾਃ

ਉੱਚੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।