ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਾਦ੍ਵਿਭੋਃ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮਂ ਵਚਃ
ਜਦ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ; ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਮਾਭੈਰ੍ਮਾਭੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਰਿਂਚ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋ ਮਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਿੰਚਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਮਿਵ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਹਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।
ਤਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਚਾਨਨ੍ਦਯਸਿ ਮੇ ਮਨਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ
ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈਂ?
ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੁਸੁਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਥੀਂ ਛੂਹ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।
ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍ ਏਤੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਾਗਤਾਃ
ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਜਾਣ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾਮਿਮਾਮ੍ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਵਿਧੂਯ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਵ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੈ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੁੜ ਜਾਗ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ।
ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ ਨਾਨਾष੍ਟਕੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਠ-ਪਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਰੁਦ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਮਿਤਤੇਜਸੇ ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਦੇਵਾਯ ਰਸਾਯਾਮ੍ਬੁਮਯਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੂਪਾਯ ਨਨ੍ਦੀਸੁਰਭਯੇ ਨਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਵਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਰਸ ਹੈ; ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।
ਈਸ਼ਾਯ ਵਸਵੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਯਾਤ੍ਮਨੇ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਚੈਵ ਪਾਵਕਾਯਾਤਿਤੇਜਸੇ ਭੀਮਾਯ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਾਯ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਨਮਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਵਸਵ, ਜਿਸਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਭੀਮ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਰੂਪ, ਹੇ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਉਗ੍ਰਾਯੋਗ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਯਜਮਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਸੋਮਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਮृਤਮੂਰ੍ਤਯੇ
ਹੇ ਉਗ੍ਰ, ਹੇ ਉਗ੍ਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਹੇ ਸੋਮ, ਹੇ ਅਮਰ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਗਿਰਾ ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਿਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਮਾਂਗੇ ऽਨਂਗਨਾਸ਼ਨਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਰਚਨਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤਿ ਕਾਰ੍ਯੇਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯਾਪृਤਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਸਹਾਯਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾ ਰਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨੈषਾਂ ਪਾਵਿਤੋ ਦੇਵੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰ੍ਦਨਃ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ' ਆਖ ਕੇ।
ਤਤਸ੍ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹृष੍ਟਂ ਤਮਭਿਨਂਦ੍ਯ ਚ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਜਾਃ
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਰਚੇ।
ਮਰੀਚਿਭृਗ੍ਵਂਗਿਰਸਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਰਿਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਸੋ ऽਸृਜਨ੍ਮਨਸੈਵ ਚ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਕਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ, ਕ੍ਰਤੁ, ਦਕ੍ਸ਼, ਅਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਹੀ ਰਚਿਆ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਰਚਿਆ।
ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦੌ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਂਭੂਤਾਃ ਪੁਰਾਣਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਜੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਂਸ਼ਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰਲਂਕृਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਵੰਸ਼ ਬਣੇ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।
ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਪਿਤ੍ਃਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ੁਰਂਭਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵੈ ਵਿਧਿਃ
ਫਿਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਚਾਰ ਜਾਤੀਆਂ—ਦੇਵ, ਅਸੁਰ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ—ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ ਸृष੍ਟ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਮਾਧਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਯੂਯੁਜਤ੍ ਮੁਖਾਦਜਨਯਦ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਃਂਸ਼੍ਚੈਵੋਪਪਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਰਚਨਾ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ; ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ।
ਜਘਨਾਦਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਜਨਾਦਪਿ ਮਾਨੁषਾਨ੍ ਅਵਸ੍ਕਰੇ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਵਿष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਜਘਣ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ, ਅਤੇ ਨੀਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਮਲ ਤੋਂ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਮੋਰਜਃਪ੍ਰਾਯਾ ਬਲਿਨਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ਸਰ੍ਪਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ ਭੂਤਾ ਗਂਧਰ੍ਵਾਃ ਸਂਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਪ, ਯਕਸ਼, ਭੂਤ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਵਯਾਂਸਿ ਪਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸृष੍ਟਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਕ੍ਸ਼ਸੋ ऽਸृਜਤ੍ ਮੁਖਤੋਜਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਾਦੁਰਗਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਰ੍ਮਮੇ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਪੰਖੀ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸੱਪ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਚਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਤਂਗਾਨ੍ ਸ਼ਰਭਾਨ੍ ਗਵਯਾਨ੍ ਮृਗਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸ਼ਰਭ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਅਤੇ ਹਿਰਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਔषਧ੍ਯਃ ਫਲਮੂਲਾਨਿ ਰੋਮਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਚ ऋਚਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ਸਾਮ ਰਥਂਤਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਮੂਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਗਾਯਤਰੀ, ਰਿਕ, ਤ੍ਰਿਵ੍ਰਤ ਸਾਮ ਅਤੇ ਰਥੰਤਰੀ ਵੀ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਂ ਚ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਨਿਰ੍ਮਮੇ ਪ੍ਰਥਮਾਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ ਯਜੂਂषਿ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਛਂਦਃਸ੍ਤੋਮਂ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ, ਯਜੁਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਤੋਮ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਬृਹਤ੍ਸਾਮ ਤਥੋਕ੍ਥਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਸृਜਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ ਸਾਮਾਨਿ ਜਗਤੀਛਂਦਃ ਸ੍ਤੋਮਂ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਂ ਤਥਾ
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਿਹਤਸਾਮ, ਉਕਥ, ਸਾਮ ਗੀਤ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ ਤੇ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਸਤੋਮ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਵੈਰੂਪ੍ਯਮਤਿਰਾਤ੍ਰਂ ਚ ਪਸ਼੍ਚਿਮਾਦਸृਜਨ੍ ਮੁਖਾਤ੍ ਏਕਵਿਂਸ਼ਮਥਰ੍ਵਾਣਮਾਪ੍ਤੋਰ੍ਯਾਮਾਣਮੇਵ ਚ
ਉਸਦੇ ਪੱਛਮੀ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਵੈਰੂਪਿਆ, ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ, ਇਕਵੀਹਾਂ ਅਥਰਵ ਅਤੇ ਆਪਤੋਰੀਆਮ ਯਜਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।