ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ

ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਡਿੱਗੇ।

ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਸ਼੍ਰੁਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨਿਂਦਤ

ਫਿਰ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੇਤ ਜਨਮ ਲੈ ਆਏ; ਆਪਣੇ ਅੰਸੂਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾ ऽਭਵਨ੍ਮੂਰ੍ਛਾ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭਵਾ ਮੂਰ੍ਛਿਤਸ੍ਤੁ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੰਜ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਬੈਠਾ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍

ਫਿਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰੁਦਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਦਸ਼ਧਾ ਚੈਕਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇ ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਸ਼ਧਾ ਚੈਕਧਾ ਕृਤਾਃ

ਇਸ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੱਸ ਤੇ ਇੱਕ ਬਣੇ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਯੂਯਂ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸਾ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਨਾਯ ਹਿਤਾਯ ਚ

ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਹਿਤ ਲਈ—

ਪ੍ਰਜਾਸਨ੍ਤਾਨਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।

ਰੋਦਨਾਦ੍ਦ੍ਰਾਵਣਾਚ੍ਚੈਵ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਾਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਖਲੁ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਕਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ ਭੱਜਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਰੁਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਗਏ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੀ ਜਿੰਦ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਿੰਦਾਂ ਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ।

ਤਤੋ ਮृਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਘृਣੀ ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਦਇਆਲੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਦਿੱਤੀ।

ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਾਦ੍ਵਿਭੋਃ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮਂ ਵਚਃ

ਜਦ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ; ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਮਾਭੈਰ੍ਮਾਭੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਰਿਂਚ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋ ਮਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਿੰਚਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ।

ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਮਿਵ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਹਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪ੍ਰਭੈਃ

ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।

ਤਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਚਾਨਨ੍ਦਯਸਿ ਮੇ ਮਨਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ

ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈਂ?

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੁਸੁਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਥੀਂ ਛੂਹ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍ ਏਤੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਾਗਤਾਃ

ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਜਾਣ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾਮਿਮਾਮ੍ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਵਿਧੂਯ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਵ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੈ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੁੜ ਜਾਗ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ।

ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ ਨਾਨਾष੍ਟਕੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਠ-ਪਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਰੁਦ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਮਿਤਤੇਜਸੇ ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਦੇਵਾਯ ਰਸਾਯਾਮ੍ਬੁਮਯਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੂਪਾਯ ਨਨ੍ਦੀਸੁਰਭਯੇ ਨਮਃ

ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਵਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਰਸ ਹੈ; ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।

ਈਸ਼ਾਯ ਵਸਵੇ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮਸ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਯਾਤ੍ਮਨੇ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਤਯੇ ਚੈਵ ਪਾਵਕਾਯਾਤਿਤੇਜਸੇ ਭੀਮਾਯ ਵ੍ਯੋਮਰੂਪਾਯ ਸ਼ਬ੍ਦਮਾਤ੍ਰਾਯ ਤੇ ਨਮਃ

ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਵਸਵ, ਜਿਸਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਸਪਰਸ਼ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਭੀਮ, ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਸਰੂਪ, ਹੇ ਸਿਰਫ਼ ਧੁਨ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਉਗ੍ਰਾਯੋਗ੍ਰਸ੍ਵਰੂਪਾਯ ਯਜਮਾਨਾਤ੍ਮਨੇ ਨਮਃ ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਸੋਮਾਯ ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਮृਤਮੂਰ੍ਤਯੇ

ਹੇ ਉਗ੍ਰ, ਹੇ ਉਗ੍ਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਿਸਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਹੇ ਸੋਮ, ਹੇ ਅਮਰ ਸਰੂਪ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।

ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਂ ਗਿਰਾ ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਯਾ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਭਗਵਨ੍ ਭੂਤਭਵ੍ਯੇਸ਼ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਸृष੍ਟਿਹੇਤੋਸ੍ਤ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮਮਾਂਗੇ ऽਨਂਗਨਾਸ਼ਨਃ

ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਭੂਤ-ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਰਚਨਾ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਤਿ ਕਾਰ੍ਯੇਸ੍ਮਿਨ੍ ਵ੍ਯਾਪृਤਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਸਹਾਯਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸ ਪ੍ਰਜਾਃ

ਇਸ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰ। ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾ ਰਚਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਤੇਨੈषਾਂ ਪਾਵਿਤੋ ਦੇਵੋ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਰਮਰ੍ਦਨਃ ਬਾਢਮਿਤ੍ਯੇਵ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ, 'ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ' ਆਖ ਕੇ।

ਤਤਸ੍ਸ ਭਗਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹृष੍ਟਂ ਤਮਭਿਨਂਦ੍ਯ ਚ ਸ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਸृਜਤ੍ਪ੍ਰਜਾਃ

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਰਚੇ।

ਮਰੀਚਿਭृਗ੍ਵਂਗਿਰਸਃ ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯਂ ਪੁਲਹਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਮਤ੍ਰਿਂ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਸੋ ऽਸृਜਨ੍ਮਨਸੈਵ ਚ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਸृਜਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਂ ਸਂਕਲ੍ਪਮੇਵ ਚ

ਉਸ ਨੇ ਮਰੀਚੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ, ਅੰਗਿਰਸ, ਪੁਲਸਤਿਆ, ਪੁਲਹਾ, ਕ੍ਰਤੁ, ਦਕ੍ਸ਼, ਅਤ੍ਰੀ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਮਨ ਤੋਂ ਹੀ ਰਚਿਆ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਕਲਪ ਰਚਿਆ।

ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦੌ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਸਹ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਂਭੂਤਾਃ ਪੁਰਾਣਾ ਗृਹਮੇਧਿਨਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਜੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤੇषਾਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਂਸ਼ਾਃ ਸ੍ਯੁਰ੍ਦਿਵ੍ਯਾ ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਵਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਵਨ੍ਤੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਰਲਂਕृਤਾਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਵੰਸ਼ ਬਣੇ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ।