ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਖਾਦਨਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਹਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਜੋ ਜੀਵ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਮਹਾ-ਤੱਤ ਤੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹੈ।

ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਭੂਤਸਰ੍ਗਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵੈਕਾਰਿਕਸ੍ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਗ ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਰਚਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਇੰਦ੍ਰੀ-ਰਚਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸਮ੍ਭृਤੋ ऽਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਃ ਮੁਖ੍ਯਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਮੁਖ੍ਯਾ ਵੈ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬਿਨਾ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਚੌਥੀ ਮੁੱਖ ਰਚਨਾ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਃ ਸ ਪਞ੍ਚਮਃ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸਃ षष੍ਠੋ ਦੇਵਸਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ

ਜੋ ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਉਹ ਪੰਜਵੀਂ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਜਾਤੀ ਦੀ ਹੈ। ਉਪਰ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਛੇਵੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ-ਰਚਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ऽਰ੍ਵਾਕ੍ ਸ੍ਰੋਤਸਾਂ ਸਰ੍ਗਃ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸ ਤੁ ਮਾਨੁषਃ ਅष੍ਟਮੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸਰ੍ਗਃ ਕੌਮਾਰੋ ਨਵਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਸੱਤਵੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੌਵੀਂ ਨੂੰ ਕੌਮਾਰ ਰਚਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ऽਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮੁਖ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਵੈਕृਤਾਃ

ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹਨ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਬਣੀਆਂ। ਪੰਜ, ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਰੇ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਾਨਸਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਨ੍ ਸਨਨ੍ਦਂ ਸਨਕਞ੍ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਞ੍ਚ ਸਨਾਤਨਮ੍

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ: ਸਨੰਦ, ਸਨਕ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨਾਤਨ।

ऋਭੁਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਞ੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਯੋਗਿਨੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ

ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਿਭੂ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।

ਇਸ਼੍ਵਰਾਸਕ੍ਤਮਨਸੋ ਨ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸृष੍ਟਯੇ ਮਤਿਮ੍ ਤੇषੁ ਸृष੍ਟ੍ਯਨਪੇਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਗਤੇषੁ ਸਨਕਾਦਿषੁ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਰਚਨਾ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ,

ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤਤ

ਮੁੜ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਚ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ

ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਡਿੱਗੇ।

ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਸ਼੍ਰੁਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨਿਂਦਤ

ਫਿਰ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੇਤ ਜਨਮ ਲੈ ਆਏ; ਆਪਣੇ ਅੰਸੂਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾ ऽਭਵਨ੍ਮੂਰ੍ਛਾ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭਵਾ ਮੂਰ੍ਛਿਤਸ੍ਤੁ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੰਜ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਬੈਠਾ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍

ਫਿਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰੁਦਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਦਸ਼ਧਾ ਚੈਕਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇ ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਸ਼ਧਾ ਚੈਕਧਾ ਕृਤਾਃ

ਇਸ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੱਸ ਤੇ ਇੱਕ ਬਣੇ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਯੂਯਂ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸਾ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਨਾਯ ਹਿਤਾਯ ਚ

ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਹਿਤ ਲਈ—

ਪ੍ਰਜਾਸਨ੍ਤਾਨਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।

ਰੋਦਨਾਦ੍ਦ੍ਰਾਵਣਾਚ੍ਚੈਵ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਾਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਖਲੁ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਕਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ ਭੱਜਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਰੁਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਗਏ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੀ ਜਿੰਦ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਿੰਦਾਂ ਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ।

ਤਤੋ ਮृਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਘृਣੀ ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਦਇਆਲੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਦਿੱਤੀ।

ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਾਦ੍ਵਿਭੋਃ ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪਰਮਂ ਵਚਃ

ਜਦ ਜਿੰਦ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਰੁਦਰ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ; ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਉੱਚੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਮਾਭੈਰ੍ਮਾਭੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਰਿਂਚ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੋ ਮਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸੁਵ੍ਰਤ

ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਵਿਰਿੰਚਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਣ ਵਾਲੇ।

ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨੁਭੂਤਮਿਵ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ ਹਰਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਨਕੈਰ੍ਨੇਤ੍ਰੈਃ ਫੁਲ੍ਲਾਮ੍ਬੁਜਪ੍ਰਭੈਃ

ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ।

ਤਥਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਦ ਮੁੜ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਚਾਨਨ੍ਦਯਸਿ ਮੇ ਮਨਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਮੂਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕਃ

ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਖੜਾ ਹੈਂ?

ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਕਾਰਾਭ੍ਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸੁਸੁਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਥੀਂ ਛੂਹ ਕੇ, ਬੋਲਿਆ।

ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਤਮ੍ ਏਤੇ ਚੈਕਾਦਸ਼ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਾਗਤਾਃ

ਮੈਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਜਾਣ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾਮਿਮਾਮ੍ਮੂਰ੍ਛਾਂ ਵਿਧੂਯ ਮਦਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਸ੍ਵ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੈ ਸ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੁੜ ਜਾਗ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ।

ਏਵਂ ਭਗਵਤਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਹ੍ਯਭੂਤ੍ ਨਾਨਾष੍ਟਕੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਠ-ਪਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰੀ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਭਗਵਨ੍ ਰੁਦ੍ਰ ਭਾਸ੍ਕਰਾਮਿਤਤੇਜਸੇ ਨਮੋ ਭਵਾਯ ਦੇਵਾਯ ਰਸਾਯਾਮ੍ਬੁਮਯਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰੂਪਾਯ ਨਨ੍ਦੀਸੁਰਭਯੇ ਨਮਃ

ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਵਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਰਸ ਹੈ; ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ।