ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਞ੍ਚਧਾ ऽਵਸ੍ਥਿਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਧ੍ਯਾਯਤਸ੍ਤ੍ਵਭਿਮਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ਤਮਸਾਤੀਵ ਬੀਜਕੁਮ੍ਭਵਦਾਵृਤਃ

ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰ ਥਾਂ ਹਨੇਰਾ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।

ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਨਿਃਸਂਜ੍ਞ ਏਵ ਚ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇषਾਂ ਵृਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮੁਖਾਨਿ ਕਰਣਾਨਿ ਚ

ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਰੁਕਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਇੰਦਰੇ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਸਂਵृਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਗਾ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ऽਸਾਧਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਰ੍ਗਮੀਦृਸ਼ਮ੍

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੱਖ ਰੁੱਖ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਿਕਰਦੀ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ...

ਅਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸੋ ऽਭ੍ਯਮਨ੍ਯਤ ਤਸ੍ਯਾਭਿਧਾਯਤਃ ਸਰ੍ਗਂ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਰੋਤੋ ऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ

ਉਹ ਮਨ ਵਿਚ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ, ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਧਾਰ ਬਣੀ।

ਅਨ੍ਤਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਂਚ ਆਵृਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹਿਃ ਪੁਨਃ ਪਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਸ੍ਤਤੋ ਜਾਤਾ ਉਤ੍ਪਥਗ੍ਰਾਹਿਣਸ਼੍ਚ ਤੇ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਚਾਨਣ ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਢੱਕੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਸ਼ੂ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਮਪ੍ਯਸਾਧਕਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਗਮਨ੍ਯਮਮਨ੍ਯਤ ਤਦੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸੋ ਵृਤ੍ਤੋ ਦੇਵਸਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਃ

ਉਹ ਇਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਫਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ ਉਪਰ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।

ਤੇ ਸੁਖਪ੍ਰੀਤਿਬਹੁਲਾ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਨਾਵृਤਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾ ਬਹਿਰਨ੍ਤਸ਼੍ਚਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਸਂਜ੍ਞਿਤਾਃ

ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਬਾਹਰ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਢੱਕੇ ਨਹੀਂ। ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਨਾਂ ਹੈ।

ਤਤੋ ऽਭਿਧ੍ਯਾਯਤੋਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਰ੍ਵਾਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਤੁ ਸਾਧਕਃ ਮਨੁष੍ਯਨਾਮਾ ਸਞ੍ਜਾਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਦੁਃਖਸਮੁਤ੍ਕਟਃ

ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਤੋਂ, ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ; ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਬਹਿਰਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਤਮੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾ ਰਜੋ ऽਧਿਕਾਃ ਪਞ੍ਚਮੋਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਧਾ ਸਂਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ

ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਪੰਜਵੀਂ ਰਚਨਾ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ।

ਵਿਪਰ੍ਯਯੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਤੁष੍ਟ੍ਯਾਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਥੈਵ ਚ ਤੇ ऽਪਰਿਗ੍ਰਾਹਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਵਿਭਾਗਰਤਾਃ ਪੁਨਃ

ਉਲਟੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਕਤੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸਫਲਤਾ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਭ ਰਹਿਤ ਹਨ ਤੇ ਮੁੜ ਵੰਡ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਖਾਦਨਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਦ੍ਯਾਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਮਹਤਃ ਸਰ੍ਗੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ

ਜੋ ਜੀਵ ਭੂਤਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਰਚਨਾ ਮਹਾ-ਤੱਤ ਤੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਹੈ।

ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਤੁ ਭੂਤਸਰ੍ਗਃ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ ਵੈਕਾਰਿਕਸ੍ਤृਤੀਯਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਗ ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਯਕਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਦੂਜੀ ਰਚਨਾ ਤੱਤਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੁਖਮ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਭੂਤ-ਰਚਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਜੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ, ਇੰਦ੍ਰੀ-ਰਚਨਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੇष ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸਮ੍ਭृਤੋ ऽਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਃ ਮੁਖ੍ਯਸਰ੍ਗਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਮੁਖ੍ਯਾ ਵੈ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬਿਨਾ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਚੌਥੀ ਮੁੱਖ ਰਚਨਾ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਸ੍ਰੋਤਸ੍ਤੁ ਯਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਃ ਸ ਪਞ੍ਚਮਃ ਤਦੂਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਰੋਤਸਃ षष੍ਠੋ ਦੇਵਸਰ੍ਗਸ੍ਤੁ ਸ ਸ੍ਮृਤਃ

ਜੋ ਪਾਸੇ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਦੱਸੀ ਗਈ, ਉਹ ਪੰਜਵੀਂ ਹੈ ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਜਾਤੀ ਦੀ ਹੈ। ਉਪਰ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਛੇਵੀਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵ-ਰਚਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਤੋ ऽਰ੍ਵਾਕ੍ ਸ੍ਰੋਤਸਾਂ ਸਰ੍ਗਃ ਸਪ੍ਤਮਃ ਸ ਤੁ ਮਾਨੁषਃ ਅष੍ਟਮੋ ऽਨੁਗ੍ਰਹਃ ਸਰ੍ਗਃ ਕੌਮਾਰੋ ਨਵਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਫਿਰ ਹੇਠਾਂ ਵਹਿੰਦੀ ਰਚਨਾ ਸੱਤਵੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ। ਅਠਵੀਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਨੌਵੀਂ ਨੂੰ ਕੌਮਾਰ ਰਚਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਕृਤਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਗਾਸ੍ਤੇ ऽਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਾਃ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮੁਖ੍ਯਾਦ੍ਯਾਃ ਪਞ੍ਚ ਵੈਕृਤਾਃ

ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਰਚਨਾਵਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹਨ ਤੇ ਬਿਨਾ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਬਣੀਆਂ। ਪੰਜ, ਮੁੱਖ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਬਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਰੇ ਸਸਰ੍ਜ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਾਨਸਾਨਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਾਨ੍ ਸਨਨ੍ਦਂ ਸਨਕਞ੍ਚੈਵ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਞ੍ਚ ਸਨਾਤਨਮ੍

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੋਂ ਸਮਾਨ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ: ਸਨੰਦ, ਸਨਕ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨਾਤਨ।

ऋਭੁਂ ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਞ੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਯੋਗਿਨੋ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵੀਤਰਾਗਾ ਵਿਮਤ੍ਸਰਾਃ

ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਿਭੂ ਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ।

ਇਸ਼੍ਵਰਾਸਕ੍ਤਮਨਸੋ ਨ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸृष੍ਟਯੇ ਮਤਿਮ੍ ਤੇषੁ ਸृष੍ਟ੍ਯਨਪੇਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਗਤੇषੁ ਸਨਕਾਦਿषੁ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਰਚਨਾ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ,

ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤਤਾਪ ਪਰਮਂ ਤਪਃ ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤਤ

ਮੁੜ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉੱਚ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।

ਤਤੋ ਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਦੁਃਖਾਤ੍ਕ੍ਰੋਧੋ ਵ੍ਯਜਾਯਤ ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤਨ੍ਨਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵਃ

ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਡਿੱਗੇ।

ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ऽਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭ੍ਯੋ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਸ੍ਤਦਾਭਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਸ਼੍ਰੁਜਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨਿਂਦਤ

ਫਿਰ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰੇਤ ਜਨਮ ਲੈ ਆਏ; ਆਪਣੇ ਅੰਸੂਆਂ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਸ੍ਯ ਤੀਵ੍ਰਾ ऽਭਵਨ੍ਮੂਰ੍ਛਾ ਕ੍ਰੋਧਾਮਰ੍षਸਮੁਦ੍ਭਵਾ ਮੂਰ੍ਛਿਤਸ੍ਤੁ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਰੰਜ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਬੈਠਾ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਭਗਵਾਨ੍ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਮਤੁਲਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਭੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍

ਫਿਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੀਲ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰੁਦਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।

ਦਸ਼ਧਾ ਚੈਕਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਤੇ ਤੇਨੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦਸ਼ਧਾ ਚੈਕਧਾ ਕृਤਾਃ

ਇਸ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸ ਵਾਰੀ ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਬਣਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੱਸ ਤੇ ਇੱਕ ਬਣੇ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।

ਯੂਯਂ ਸृष੍ਟਾ ਮਯਾ ਵਤ੍ਸਾ ਲੋਕਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪਨਾਯ ਹਿਤਾਯ ਚ

ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋ, ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੇ ਹਿਤ ਲਈ—

ਪ੍ਰਜਾਸਨ੍ਤਾਨਹੇਤੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਰੁਰੁਦੁਰ੍ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ

ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰੋ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।

ਰੋਦਨਾਦ੍ਦ੍ਰਾਵਣਾਚ੍ਚੈਵ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਨਾਮਤਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ ਯੇ ਰੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਖਲੁ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇ ਪ੍ਰਾਣਾਸ੍ਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਕਾਃ

ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਤੇ ਭੱਜਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ 'ਰੁਦਰ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਗਏ; ਉਹ ਰੁਦਰ ਹੀ ਜਿੰਦ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਿੰਦਾਂ ਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ।

ਤਤੋ ਮृਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ ਘृਣੀ ਦਦੌ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਫਿਰ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਦਇਆਲੂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮੁੜ ਜਿੰਦ ਦਿੱਤੀ।