ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਨ੍ਵਂਤਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਰ੍ਗਸਂਹਾਰਵृਤ੍ਤਯਃ ਪ੍ਰਾਯਃ ਸਮਾਭਵਂਤੀਤਿ ਤਰ੍ਕਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵਿਜਾਨਤਾ

ਹਰ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਣ।

ਪੂਰ੍ਵਕਲ੍ਪੇ ਪਰਾਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਕਾਲਮਾਰੁਤੇ ਸਮੁਨ੍ਮੂਲਿਤਮੂਲੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਚ ਵਨੇषੁ ਚ

ਜਦ ਪਿਛਲਾ ਕਲਪ ਮੁਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ਉਖੜ ਗਈਆਂ।

ਜਗਂਤਿ ਤृਣਵਕ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਦੇਵੇ ਦਹਤਿ ਪਾਵਕੇ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਭੁਵਿ ਨਿषਿਕ੍ਤਾਯਾਂ ਵਿਵੇਲੇष੍ਵਰ੍ਣਵੇषੁ ਚ

ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਦਿਵਿਆ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਈ; ਫਿਰ ਜਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਪਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਪਰ ਆ ਗਏ।

ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਗ੍ਨਾਸੁ ਵਾਰਿਪੂਰੇ ਮਹੀਯਸਿ ਤਦਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚਟੁਲਾਕ੍ਸ਼ੇਪੈਸ੍ਤਰਂਗਭੁਜਮਣ੍ਡਲੈਃ

ਜਦ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈਆਂ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਢੱਕ ਲਿਆ।

ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਚਣ੍ਡਨृਤ੍ਯੇषੁ ਤਤਃ ਪ੍ਰਲਯਵਾਰਿषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸਲਿਲੇ ਸੁਖਮ੍

ਜਦ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਾਰਾਇਣ ਬਣ ਕੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਸੋ ਗਿਆ।

ਇਮਂ ਚੋਦਾਹਰਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਸ਼੍ਲੋਕਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਪ੍ਰਤਿ ਤਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤਦਰ੍ਥਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਾਸ਼੍ਰਯਮ੍

ਉਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਲਈ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਅੱਖਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਰਥ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਆਪੋ ਨਾਰਾ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਆਪੋ ਵੈ ਨਰਸੂਨਵਃ ਅਯਨਂ ਤਸ੍ਯ ਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ

ਪਾਣੀ ਨੂੰ 'ਨਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਨਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਰਾਮ-ਥਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਿਵਯੋਗਮਯੀਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਬਦ੍ਧਾਂਜਲਿ ਪੁਟਾਸ੍ਸਿਦ੍ਧਾ ਜਨਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ

ਜੋ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਜਨ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਬੋਧਯਾਮਾਸੁਃ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਸੁਰਾਃ ਯਥਾ ਸृष੍ਟ੍ਯਾਦਿਸਮਯੇ ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਸ਼੍ਰੁਤਯਃ ਪੁਰਾ

ਸਵੇਰੇ, ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤੁਤੀ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਆਦਿ ਵੇਲੇ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਸੀ।

ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਯਨਾਤ੍ਤੋਯਮਧ੍ਯਗਾਤ੍ ਉਦੈਕ੍ਸ਼ਤ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾਲਸੇਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਫਿਰ, ਜਾਗ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ।

ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਤਦਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਤਿਰੇਕਿ ਯਤ੍ ਸਵਿਸ੍ਮਯ ਇਵਾਸੀਨਃ ਪਰਾਂ ਚਿਂਤਾਮੁਪਾਗਮਤ੍

ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਡੂੰਘੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਕ੍ਵ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਯਾ ਤੁ ਮਨੋਜ੍ਞਾ ਮਹਤੀ ਮਹੀ ਨਾਨਾਵਿਧਮਹਾਸ਼ੈਲਨਦੀਨਗਰਕਾਨਨਾ

ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਭਗਵਤੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਨਦੀਆਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਹਨ?

ਏਵਂ ਸਂਚਿਂਤਯਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਬੁਬੁਧੇ ਨੈਵ ਭੂਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਤਦਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਿਤਰਂ ਭਗਵਂਤਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਭਵਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨਾਂ ਧਰਣੀਂ ਧਰਣੀਪਤਿਃ

ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਭਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੇਜ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਤਤੋ ਭੂਮੇਸ੍ਸਮੁਦ੍ਧਾਰਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਜਲਕ੍ਰੀਡੋਚਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਵਾਰਾਹਂ ਰੂਪਮਸ੍ਮਰਤ੍

ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।

ਮਹਾਪਰ੍ਵਤਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਮਹਾਜਲਦਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍ ਨੀਲਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਬ੍ਦਂ ਭਯਾਨਕਮ੍

ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।

ਪੀਨਵृਤ੍ਤਘਨਸ੍ਕਂਧਪੀਨੋਨ੍ਨਤਕਟੀਤਟਮ੍ ਹ੍ਰਸ੍ਵਵृਤ੍ਤੋਰੁਜਂਘਾਗ੍ਰਂ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਪੁਰਮਣ੍ਡਲਮ੍

ਉਸ ਦੇ ਮੋਟੇ, ਗੋਲ ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੋਢੇ ਸਨ, ਚੌੜੀ ਤੇ ਉਭਰੀ ਕਮਰ ਸੀ, ਛੋਟੀ, ਗੋਲ ਤੇ ਮੋਟੀ ਟੰਗਾਂ ਤੇ ਪੈਰ, ਤੇ ਨੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੋਲ ਸੀ।

ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਣਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਤਭੀषਣਲੋਚਨਮ੍ ਵृਤ੍ਤਦੀਰ੍ਘਮਹਾਗਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਤਬ੍ਧਕਰ੍ਣਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍

ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਜਵੇਂ ਦੀਆਂ ਮਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲੰਮਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਨ ਸਖਤ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਉਦੀਰ੍ਣੋਚ੍ਛ੍ਵਾਸਨਿਸ਼੍ਵਾਸਘੂਰ੍ਣਿਤਪ੍ਰਲਯਾਰ੍ਣਵਮ੍ ਵਿਸ੍ਫੁਰਤ੍ਸੁਸਟਾਚ੍ਛਨ੍ਨਕਪੋਲਸ੍ਕਂਧਬਂਧੁਰਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਨਿਕਲਦੀ ਸਾਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਮੋਢੇ ਕੰਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਮਣਿਭਿਰ੍ਭੂषਣੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹਾਰਤ੍ਨੈਃਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਵਿਰਾਜਮਾਨਂ ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰ੍ਮੇਘਸਂਘਮਿਵੋਨ੍ਨਤਮ੍

ਉਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਮਣਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸੀ।

ਆਸ੍ਥਾਯ ਵਿਪੁਲਂ ਰੂਪਂ ਵਾਰਾਹਮਮਿਤਂ ਵਿਧਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯੁਦ੍ਧਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਰਸਾਤਲਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਸੂਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।

ਸ ਤਦਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ऽਤੀਵ ਸੂਕਰੋ ਗਿਰਿਸਂਨਿਭਃ ਲਿਂਗਾਕृਤੇਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਪਾਦਮੂਲਂ ਗਤੋ ਯਥਾ

ਉਹ ਸੂਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿੰਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

ਤਤਸ੍ਸ ਸਲਿਲੇ ਮਗ੍ਨਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵੀਂਧਰਃ ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯਾਲਿਂਗ੍ਯ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮੁਨ੍ਮਮਜ੍ਜ ਰਸਾਤਲਾਤ੍

ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਤੇ ਨੀਵੇਂ ਲੋਕ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆ ਗਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯਸ੍ਸਿਦ੍ਧਾ ਜਨਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ ਮੁਮੁਦੁਰ੍ਨਨृਤੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪੈਰਵਾਕਿਰਨ੍

ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਨੱਚੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਿਰਾਏ।

ਵਪੁਰ੍ਮਹਾਵਰਾਹਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਪੁष੍ਪਸਂਵृਤਮ੍ ਪਤਦ੍ਭਿਰਿਵ ਖਦ੍ਯੋਤੈਃ ਪ੍ਰਾਸ਼ੁਰਂਜਨਪਰ੍ਵਤਃ

ਵੱਡੇ ਸੂਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਜੁਗਨੂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹੋਣ।

ਤਤਃ ਸਂਸ੍ਥਾਨਮਾਨੀਯ ਵਰਾਹੋ ਮਹਤੀਂ ਮਹੀਮ੍ ਸ੍ਵਮੇਵ ਰੂਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵੈ ਵਿਭੁਃ

ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਸੂਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।

ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਸਮੀਕृਤ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਨ੍ਗਿਰੀਨ੍ ਭੂਰਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍

ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਭੂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਚਾਰ ਲੋਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਏ।

ਇਤਿ ਸਹ ਮਹਤੀਂ ਮਹੀਂ ਮਹੀਧ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਲਯਮਹਾਜਲਧੇਰਧਃਸ੍ਥਮਧ੍ਯਾਤ੍ ਉਪਰਿ ਚ ਵਿਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚਰਮਚਰਂ ਚ ਜਗਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਭੂਯਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ, ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ।

ਸਰ੍ਗਂ ਚਿਂਤਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਵੈ ਬੁਦ੍ਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ਪ੍ਰਧ੍ਯਾਨਕਾਲੇ ਮੋਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਸ੍ਤਮੋਮਯਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਨੇਰਾ ਵਾਲੀ ਭਟਕਣ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।