ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਸਂਦਧੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਪਰਿ ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭृਸ਼ਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕਂਪਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਵ ਹਿ

—ਸਿਆਣਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹਥਿਆਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਘੋਰਂ ਸਂਦਧੇ ਵਿष੍ਣੁਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਤਤਸ੍ਤਦੁਤ੍ਥਿਤਂ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਪਨਾਯੁਤਸਨ੍ਨਿਭਮ੍

ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਪਾਸੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ।

ਸਹਸ੍ਰਮੁਖਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਂ ਚਂਡਵਾਤਭਯਂਕਰਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਰਦ੍ਵਯਮਿਦਂ ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ਭਯਂਕਰਮ੍

ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਭੈੜਾ ਸੀ।

ਇਤ੍ਥਂ ਬਭੂਵ ਸਮਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਭृਸ਼ਮਾਕੁਲਾਃ ਊਚੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤਾਤ ਰਾਜਕ੍ਸ਼ੋਭੇ ਯਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹਤਾਸ ਹੋ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਾਂਗ ਹੈ।'

ਸृष੍ਟਿਃ ਸ੍ਥਿਤਿਸ਼੍ਚ ਸਂਹਾਰਸ੍ਤਿਰੋ ਭਾਵੋਪ੍ਯਨੁਗ੍ਰਹਃ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ ਤਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨੇ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੰਭਾਲ, ਨਾਸ, ਲੁਕਾਉਣ ਤੇ ਦਇਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਨੂੰ—

ਅਸ਼ਕ੍ਯਮਨ੍ਯੈਰ੍ਯਦਨੁਗ੍ਰਹਂ ਵਿਨਾ ਤृਣਕ੍ਸ਼ਯੋਪ੍ਯਤ੍ਰ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਇਕ ਤਿੰਨ ਦਾ ਨਾਸ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ।

ਇਤਿ ਦੇਵਾਭਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਨ੍ਵਂਤਃ ਸ਼ਿਵਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਚਂਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰ ਪੈ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ; ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਮਮਰਾ ਹृष੍ਟਾਃ ਪਦਂਤਤ੍ਪਾਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ ਪ੍ਰਣੇਮੁਃ ਪ੍ਰਣਵਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਦ੍ਮਨਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਨਿਵਾਸ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਓਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।

ਤੇਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮਂਡਪੇ ਮਣਿਵਿष੍ਟਰੇ ਵਿਰਾਜਮਾਨਮੁਮਯਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦੇਵਪੁਂਗਵਮ੍

ਉਥੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਸਵ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇਤਰਪਦਂ ਤਦਰ੍ਹਿਤਕਰਾਂ ਬੁਜਮ੍ ਸ੍ਵਗਣੈਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਜੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍

ਉਸਦਾ ਇਕ ਪੈਰ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਪੂਜਾ ਲਈ ਯੋਗ ਅੰਗ ਵਿੱਚ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਵੀਜ੍ਯਮਾਨਂ ਵਿਸ਼ੋषਜੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨੈਸ੍ਤੀਵ੍ਰਭਾਵਨੈਃ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਂ ਸਦਾਵੇਦੈਰਨੁਗृਹ੍ਣਂਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਉਹ ਲੋਟਸ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਨਾਲ ਭਗਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੈਦਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਦਾ।

ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਮੀਸ਼ਮਮਰਾਃ ਸਂਤੋषਸਲਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ ਦਂਡਵਦ੍ਦੂਰਤੋ ਵਤ੍ਸ ਨਮਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮਹਾਗਣਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।

ਤਾਨਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਤਿਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਸਮੀਪੇ ਚਾਹ੍ਵਯਦ੍ਗਣੈਃ ਅਥ ਸਂਹ੍ਲਾਦਯਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦੇਵਸ਼ਿਖਾਮਣਿਃ ਅਵੋਚਦਰ੍ਥਗਂਭੀਰਂ ਵਚਨਂ ਮਧੁਮਂਗਲਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੰਗਤਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਬੁਲਾਇਆ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋਤੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਮਤਲਬ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।

ਵਤ੍ਸਕਾਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਮ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ ਜਗਚ੍ਚ ਦੇਵਤਾਵਂਸ਼ਃ ਸ੍ਵਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ ਕਿਂ ਨਵਾ

ਬੱਚੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਗਤ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?

ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਵਿਦਿਤਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ਮਯਾਸੁਰਾਃ ਭਵਤਾਮਭਿਤਾਪੇਨ ਪੌਨਰੁਕ੍ਤ੍ਯੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍

ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਬਾਰੇ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਤਿ ਸਸ੍ਮਿਤਯਾ ਮਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਕੁਮਾਰਪਰਿਭਾषਯਾ ਸਮਤੋषਯਦਂਬਾਯਾਃ ਸ ਪਤਿਸ੍ਤਤ੍ਸੁਰਵ੍ਰਜਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।

ਅਥ ਯੁਦ੍ਧਾਂਗਣਂ ਗਂਤੁਂ ਹਰਿਧਾਤ੍ਰੋਰਧੀਸ਼੍ਵਰਃ ਆਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਗਣੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸਦਿ

ਫਿਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ, ਹਰਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੌ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਵਾਦ੍ਯਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਪ੍ਰਯਾਣਾਯ ਪਰੇਸ਼ਿਤੁਃ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਨਦ੍ਧਾ ਨਾਨਾਵਾਹਨਭੂषਣਾਃ

ਫਿਰ, ਸਰਵੋਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।

ਪ੍ਰਣਵਾਕਾਰਮਾਦ੍ਯਂਤਂ ਪਞ੍ਚਮਂਡਲਮਂਡਿਤਮ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਭਦ੍ਰਮਂਬਿਕਾਪਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ ਸਸੂਨੁਗਣਮਿਂਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇਪ੍ਯਨੁਯਯੁਃ ਸੁਰਾਃ

ਭਦ੍ਰਾਂਬਿਕਾ ਦੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ 'ਓਮ' ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਚੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।

ਸਂਮਾਨਿਤਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਃ ਪਰਯਾ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਾਕਂ ਤਯੋਃ ਸਮਰਭੂਮਿਮਗਾਤ੍ਸਸੈਨ੍ਯਃ

ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ।

ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤੁ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਗੂਢੋ ऽਭ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤਵਾਦ੍ਯਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸ਼ਾਂਤੋਰੁਗਣਨਿਃਸ੍ਵਨਃ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਿਆ; ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਗਣਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।

ਅਥ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਚ੍ਯੁਤੌ ਵੀਰੌ ਹਂਤੁਕਾਮੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਚਾ ऽਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਤਥਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤੇਨ ਚ

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਅਚੁਤ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ।

ਅਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਵਾਲੈਰਥੋ ਦਗ੍ਧਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੋਰ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ ਈਸ਼ੋਪਿ ਤਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਹ੍ਯਕਾਲਪ੍ਰਲਯਂ ਭृਸ਼ਮ੍

ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੜ ਗਏ; ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅਣਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ।

ਮਹਾਨਲਸ੍ਤਂਭਵਿਭੀषਣਾਕृਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਤਨ੍ਮਧ੍ਯਤਲੇ ਸ ਨਿष੍ਕਲਃ

ਉਹ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਦੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਅੰਗ-ਰਹਿਤ ਆਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।

ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚਾਪਿ ਸਜ੍ਵਾਲੇ ਲੋਕਸਂਹਰਣਕ੍ਸ਼ਮੇ ਨਿਪਤੇਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨੈਵ ਹ੍ਯਾਵਿਰ੍ਭੂਤੇ ਮਹਾਨਲੇ

ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ।

ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਚਿਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਾਂਤਿਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਕਿਮੇਤਦਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰਮਿਤ੍ਯੂਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍

ਉਹ ਅਜੋਬਾ, ਚਮਤਕਾਰ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਇੰਨੀ ਅਜੀਬ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀ?'

ਅਤੀਂਦ੍ਰਿਯਮਿਦਂ ਸ੍ਤਂਭਮਗ੍ਨਿਰੂਪਂ ਕਿਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਮਪਿ ਚਾਧਸ਼੍ਚਾਵਯੋਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮੇਵ ਹਿ

'ਇਹ ਸਤੰਭ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ—ਇਹ ਕੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਇਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਤੇ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।'

ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤੌ ਵੀਰੌ ਮਿਲਿਤੌ ਵੀਰਮਾਨਿਨੌ ਤਤ੍ਪਰੌ ਤਤ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਾਤੇ ऽਥ ਸਤ੍ਵਰਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵਿਰਲੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਤ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ, ਮਿਲ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਏ।

ਆਵਯੋਰ੍ਮਿਸ਼੍ਰਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਮੇਕਂ ਨ ਸਂਭਵੇਤ੍ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਕਰਤਨੁਰ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਸ੍ਯਾਦਿਮੀਯਿਵਾਨ੍

'ਸਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਕ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸੂਅਰ ਦੀ ਆਕਾਰ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹਿੱਸਾ ਲੱਭਣ ਚਲਾ।