ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਕਰ੍ਮਕਾਲਸ੍ਵਭਾਵਾਦ੍ਯਰ੍ਥੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨੋਲ੍ਲਂਘਨੀਯਾ ਯਸ੍ਯੈਵਾਜ੍ਞਾਧੀਨਮੇਤਤ੍ਸਮਸ੍ਤਂ ਨਮਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਤੇ ਸ਼ਂਕਰਾਯ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਮ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਕਥਂ ਜਗਦਿਦਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵਿਧਾਯ ਚ ਨਿਧਾਯ ਚ ਆਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮਾਂ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਕਰੋਤਿ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਬਣਾਕੇ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਖੇਡ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਕਿਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਥਮਸਂਭੂਤਂ ਕੇਨੇਦਮਖਿਲਂ ਤਤਮ੍ ਕੇਨਾ ਵਾ ਪੁਨਰੇਵੇਦਂ ਗ੍ਰਸ੍ਯਤੇ ਪृਥੁਕੁਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਉਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ? ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮੁੜ ਇਹ ਸਭ ਨਿਗਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੇਟ ਵੱਡਾ ਹੈ?
ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਥਮਸਮ੍ਭੂਤਾ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਪਦੋਤ੍ਤਰਾ ਤਤੋ ਮਾਯਾ ਤਤੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਚ੍ਛਕ੍ਤਿਮਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਾਇਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਅਵ੍ਯਕਤ, ਸ਼ਿਵ ਤੋਂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਤੀਤਪਦਂ ਸ਼ਕ੍ਤੇਸ੍ਤਤਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਪਦਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਪਦਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪਦਸਂਭਵਃ
ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰਲਾ ਪਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਦ, ਫਿਰ ਵਿਦਿਆ ਪਦ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਵਾਸ ਪਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵृਤ੍ਤਿਪਦਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਪਦਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਸਮਾਸੇਨ ਸृष੍ਟਿਰੀਸ਼੍ਵਰਚੋਦਿਤਾ
ਨਿਵਾਸ ਪਦ ਤੋਂ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਪਦ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਨੁਲੋਮ੍ਯਾਤ੍ਤਥੈਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮ੍ਯੇਨ ਸਂਹृਤਿਃ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪਞ੍ਚਪਦੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਤ੍ਪਰਸ੍ਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸਮਿष੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਕੁਦਰਤੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਲਟ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਪਦਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਚਨਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਕਲਾਭਿਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕਾਰਣਂ ਯਤ੍ਤਦਾਤ੍ਮਨਾ ਸਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਆਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।
ਮਹਦਾਦਿਵਿਸ਼ੇषਾਂਤਂ ਸृਜਤੀਤ੍ਯਪਿ ਸਂਮਤਮ੍ ਕਿਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਕਰ੍ਤृਤ੍ਵਂ ਨਾਵ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਚਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹੱਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੱਕ ਰਚਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਵੀ ਨਾਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨੂੰ, ਨਾਂ ਆਤਮ ਨੂੰ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ।
ਅਚੇਤਨਤ੍ਵਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਰਜ੍ਞਤ੍ਵਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਧਾਨਪਰਮਾਣ੍ਵਾਦਿ ਯਾਵਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਚੇਤਨਮ੍
ਕੁਦਰਤ ਬੇਸੂਧ ਹੈ ਤੇ ਆਤਮ ਅਗਿਆਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੱਕ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬੇਸੂਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਤृਕਂ ਸ੍ਵਯਂ ਦृष੍ਟਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤ੍ਕਾਰਣਂ ਵਿਨਾ ਜਗਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤृਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਾਵਯਵਂ ਯਤਃ
ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਕਾਰਨ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਤਾਰ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਤਸ੍ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰੋ ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਸ਼੍ਚਾਯਂ ਮਹਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਯੁਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਸਰਵ-ਜਾਣਕਾਰ, ਅਜ਼ਾਦ, ਆਦਿ-ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਹਾ-ਇਸ਼ਵਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ—
ਸ ਏਵ ਜਗਤਃ ਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ ਪਾਤਾ ਹਰ੍ਤਾ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤਤਃ ਪृਥਗਨਨ੍ਵਯਃ
ਉਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਰਤਾਰ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਕ੍ਰਮ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਪਰਿਣਾਮਃ ਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਃ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਸ੍ਯੈਵ ਸ਼ਾਸਨੇਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਅਤੇ ਆਤਮ ਦੀ ਚਲਣ—ਇਹ ਸਭ ਸੱਚੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਹੀ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਇਤੀਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਨਿष੍ਠਾ ਸਤਾਂ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਨ ਚੈਨਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਵਲ੍ਪਚੇਤਨਃ
ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਨਤੀਜਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੋ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਮਤ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ।
ਯਾਵਦਾਦਿਸਮਾਰਂਭੋ ਯਾਵਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਲਯੋ ਮਹਾਨ੍ ਤਾਵਦਪ੍ਯੇਤਿ ਸਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ਾਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਰਚਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸੋ divine ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਮਿਤ੍ਯਾਯੁषੋ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ ਤਤ੍ਪਰਾਖ੍ਯਂ ਤਦਰ੍ਧਂ ਚ ਪਰਾਰ੍ਧਮਭਿਧੀਯਤੇ
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਯੁਸ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 'ਪਰਾ' ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਪਰਾੜਧ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾਰ੍ਧਦ੍ਵਯਕਾਲਾਂਤੇ ਪ੍ਰਲਯੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ਕਾਰ੍ਯਮਾਦਾਯਾਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਦੋ ਪਰਾੜਧਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਨ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤੇ ਵਿਕਾਰੇ ਪ੍ਰਤਿਸਂਹृਤੇ ਸਾਧਰ੍ਮ੍ਯੇਣਾਧਿਤਿष੍ਠੇਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਵੁਭੌ
ਜਦ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਮੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਆਤਮ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਮਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਾਵੇਤੌ ਸਮਤ੍ਵੇਨ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ ਅਨੁਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਵਨਨ੍ਤੌ ਤਾਵੋਤਪ੍ਰੋਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਤਮ ਤੇ ਸਤਵ ਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਸਮਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਵਧਦੇ ਹਨ ਨਾ ਘਟਦੇ ਹਨ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਲ ਕੇ ਅਨੰਤ ਹਨ।
ਗੁਣਸਾਮ੍ਯੇ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਵਿਭਾਗੇ ਤਮੋਦਯੇ ਸ਼ਾਂਤਵਾਤੈਕਨੀਰੇ ਚ ਨ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਮ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਤੇ ਇਕੋ ਵੱਲੀ, ਹਵਾ-ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਪ੍ਰਜ੍ਞਾਤੇ ਜਗਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕ ਏਵ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਉਪਾਸ੍ਯ ਰਜਨੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪਰਾਂ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕੋ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਰਾਤ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਰੁषਾਵੁਭੌ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਮਾਯਾਯੋਗਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਪਰ ਜਦ ਰਾਤ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਆਤਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰਸ਼ੇषਾਣਾਂ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਾਪ੍ਯਯਾਤ੍ ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦਭਵਤ੍ਸृष੍ਟਿਰਾਜ੍ਞਯਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਫਿਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਤੇ ਮਿਟਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵੋਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਵਿਚਿਤ੍ਰਮਨੋਰਥਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯੈਕਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼ਕਲੇ ਸਕਲਸ੍ਸਮਾਪ੍ਤਃ ਆਤ੍ਮਾਨਮਧ੍ਵਪਤਿਮਧ੍ਵਵਿਦੋ ਵਦਂਤਿ ਤਸ੍ਮੈ ਨਮਃ ਸਕਲਲੋਕਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਾਯ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਧਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਰਾਹ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਵੱਖਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਧਿष੍ਠਿਤਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਵ੍ਯਕ੍ਤਾਦੀਸ਼੍ਵਰਾਜ੍ਞਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਾਂਤਾ ਵਿਕਾਰਾਸ਼੍ਚਾਭਵਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਪੁਰਖ ਦੇ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤ, ਖਾਸ ਤੱਤਾਂ ਤੱਕ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਬਦਲਾਅ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਵਿਕਾਰੇਭ੍ਯੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਿਤਾਮਹਃ ਕਾਰਣਤ੍ਵੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤ੍ਰਯੋ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਬਦਲਾਅਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ)—ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ, ਜਨਮ ਲਏ।
ਸਰ੍ਵਤੋ ਭੁਵਨਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਮਵ੍ਯਾਹਤਾਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਜ੍ਞਾਨਮਪ੍ਰਤਿਮਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚਾਣਿਮਾਦਿਕਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੁਵਨਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲਣ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ-ਰਹਿਤ ਸ਼ਕਤੀ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਗਿਆਨ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਅਤੇ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅਲੌਕਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤਿਲਯਾਖ੍ਯੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਹੇਤੁਤਾਮ੍ ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇਨ ਸਹੈਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਲੈਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਆਪਣੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਸਮੇਤ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਰੇ ਪੁਨਸ੍ਤੇषਾਮਸ੍ਪਰ੍ਧਾ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਿਨਾਮ੍ ਸਰ੍ਗਰਕ੍ਸ਼ਾਲਯਾਚਾਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਚ ਸਃ
ਇੱਕ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਸੀ ਰੋੜ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਸੰਭਾਲ ਤੇ ਲੈਣ ਦਾ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ।