ਅष੍ਟਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ ਕਾਲੇਨਾਤ੍ਮਗੁਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਵ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਠ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਹੀਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸੇ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣੈਰਾਰਭ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੀਨਿ ਯੋਜਯੇਤ੍ ਤੇषਾਮਭਾਵੇ ਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਰਤਬ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਦਰਤ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਰਤਬ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ ਏਵਾਦਿਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਯੋਗਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਤृਭੋਗਯੋਃ
ਜਦ ਕਰਤਬ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੱਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਜੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਦਕਲਸ੍ਸ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਧੀਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਭਵਂ ਭਵਮੀਡ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਦਿਭਿਃ ਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਧਰ੍ਮਾਵਹਂ ਪਾਪਨੁਦਂ ਭੋਗੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਮ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਭੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਚ ਦੈਵਤਮ੍ ਪਤਿਂ ਪਤੀਨਾਂ ਪਰਮਂ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਦਾਮ ਦੇਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਤਤ੍ਸਮੋ ऽਧਿਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਗਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਪਰਾਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਬਲਂ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਯਾਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ: ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਰਤਬ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪਤਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੈਵ ਲਿਂਗਂ ਨ ਚੇਸ਼ਿਤਾ ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਸ ਤੇषਾਮਧਿਪਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਜਨਿਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਜਨ੍ਮ ਕੁਤਸ਼੍ਚਨ ਨ ਜਨ੍ਮਹੇਤਵਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਲਮਾਯਾਦਿਸਂਜ੍ਞਕਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ; ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਲ ਜਾਂ ਮਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸ ਏਕਸ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਗੂਢੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਧਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚੇਤਾ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਏਕੋ ਵਸ਼ੀ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗਵਾਹ, ਚੇਤਨਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ; ਇਕੋ ਮਾਲਕ, ਕਈ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਾਮਪ੍ਯਸੌ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤਨਾਨਾਂ ਚ ਚੇਤਨਃ ਏਕੋ ਬਹੂਨਾਂ ਚਾਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ, ਚੇਤਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚੇਤਨ, ਇਕੋ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਧਿਗਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯੋਨਿਜ੍ਞਃ ਕਾਲਕृਦ੍ਗੁਣੀ ਪ੍ਰਧਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ਗੁਣੇਸ਼ਃ ਪਾਸ਼ਮੋਚਕਃ
ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਦਿ, ਖੇਤਰ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚੋਪਾਦਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਯੋ ਦੇਵਸ੍ਤਮਹਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਨਿष੍ਫਲਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਨਿਰਂਜਨਮ੍
ਇਸ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਫਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਨ।
ਅਮृਤਸ੍ਯ ਪਰਂ ਸੇਤੁਂ ਦਗ੍ਧੇਂਧਨਮਿਵਾਨਿਲਮ੍ ਯਦਾ ਚਰ੍ਮਵਦਾਕਾਸ਼ਂ ਵੇष੍ਟਯਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਈਂਧਨ ਲਈ ਹਵਾ; ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਂਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤਦ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵਾਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ ਅਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੋਚਿਤਜ੍ਞਾਨਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਾਪਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਂਤੇ ਪਰਮਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਪੁਰਾਕਲ੍ਪਪ੍ਰਚੋਦਿਤਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਦਨਾਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਮਯੇਦਂ ਭਾਗ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਵੇਦਾਂਤ ਦਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨਾਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਮੇਤਜ੍ਜ੍ਞਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਨ ਪੁਤ੍ਰਾਯਾਸ਼ੁਵृਤ੍ਤਾਯ ਨਾਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਾੜੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਅਯੋਗ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ।
ਯਸ੍ਯ ਦੇਵੇ ਪਰਾਭਕ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਦੇਵੇ ਤਥਾ ਗੁਰੌ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਕਥਿਤਾਹ੍ਯਰ੍ਥਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ, ਐਸੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਅਰਥ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਮਿਦਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਕृਤੇਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸਃ ਸ ਸਰ੍ਗਕਾਲੇ ਚ ਕਰੋਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਹਾਰਕਾਲੇ ਪੁਨਰਾਦਦਾਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਸੰਖੇਪ ਸੁਣੋ: ਸ਼ਿਵ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ; ਰਚਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਲਾਦੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਦੇਵ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ ਨ ਕਾਲਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਯਦਾਸ੍ਯਾਂਤਰ੍ਗਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਸਰ੍ਗਸਂਹृਤਿਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚਕ੍ਰਵਤ੍ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ, ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰਚਨਾ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ ਰਾਹੀਂ, ਇਹ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਯਤ੍ਕृਤਾਂ ਨਿਯਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੋ ਨਾਤਿਵਰ੍ਤਿਤੁਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਹਰੀ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਿਯਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ।
ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਾਦ੍ਯੈਰ੍ਵਿਭਜ੍ਯ ਜਰਯਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਅਤਿਪ੍ਰਭੁਰਿਤਿ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ऽਤਿਭਯਂਕਰਃ
ਪੁਰਾਣਾ, ਮੌਜੂਦਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।
ਕ ਏष ਭਗਵਾਨ੍ ਕਾਲਃ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤ੍ਯਯਮ੍ ਕ ਏਵਾਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਥਯੈਤਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ? ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ।