ਦ੍ਵੇ ਅਕ੍ਸ਼ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਰੇ ਤ੍ਵਨਂਤੇ ਸਮੁਦਾਹृਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੇ ਨਿਹਿਤੇ ਯਤ੍ਰ ਗੂਢਵਤ੍
ਦੋ ਅਟੱਲ ਅੱਖਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਅਨੰਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ।
ਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯਮृਤਂ ਵਿਦ੍ਯੇਤਿ ਪਰਿਗੀਯਤੇ ਤੇ ਉਭੇ ਈਸ਼ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋ ऽਨ੍ਯਃ ਖਲੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਗਿਆਨ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਮਰ ਹੈ; ਜੋ ਦੋਵੇਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਏਕੈਕਂ ਬਹੁਧਾ ਜਾਲਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਕਵਚ੍ਚ ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਇਕੋ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ 'ਤੇ ਸਰਤਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਭਾਸਯਨ੍ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਯੋ ਨਿਃਸ੍ਵਭਾਵਾਦਪ੍ਯੇਕੋ ਵਰੇਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ—ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇ ਪਾਰ—ਉਜਾਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵਵਾਚਕਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਚ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਣਾਮਯਨ੍ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਗ੍ਯਭੋਕ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਿਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਤੇ ਗੁਣ, ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਤੇ ਵੈ ਗੁਹ੍ਯੋਪਣਿषਦਿ ਗੂਢਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਂ ਜਗਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਦੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਪਤ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਭਾਵਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਨੀਹਾਖ੍ਯਂ ਭਾਵਾਭਾਵਕਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਕਲਾਸਰ੍ਗਕਰਂ ਦੇਵਂ ਯੇ ਵਿਦੁਸ੍ਤੇ ਜਹੁਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਭਾਵਮੇਕੇ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਕਾਲਮੇਕੇ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਹ੍ਯੇष ਯੇਨੇਦਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍
ਕੁਝ ਲੋਕ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਨੂੰ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨੇਦਮਾਵृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਲਕਾਲਾਤ੍ਮਨਾ ਯਤਃ ਤੇਨੇਰਿਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਭੂਤੈਃ ਸਹ ਵਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਦਾ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਕਰਤਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੂਯਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਯ ਚ ਭੂਯਸ਼ਃ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯੋਗਂ ਚਾਪਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਕਰਤਬ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਤੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਤੱਤ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ ਕਾਲੇਨਾਤ੍ਮਗੁਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਵ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅਠ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਹੀਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸੇ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣੈਰਾਰਭ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੀਨਿ ਯੋਜਯੇਤ੍ ਤੇषਾਮਭਾਵੇ ਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕਰ੍ਮਣਃ
ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਰਤਬ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਦਰਤ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਰਤਬ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ ਏਵਾਦਿਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਯੋਗਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਤृਭੋਗਯੋਃ
ਜਦ ਕਰਤਬ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੱਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਜੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਦਕਲਸ੍ਸ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਧੀਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਭਵਂ ਭਵਮੀਡ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਾਦਿਭਿਃ ਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਧਰ੍ਮਾਵਹਂ ਪਾਪਨੁਦਂ ਭੋਗੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਮ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਭੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਚ ਦੈਵਤਮ੍ ਪਤਿਂ ਪਤੀਨਾਂ ਪਰਮਂ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਦਾਮ ਦੇਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਤਤ੍ਸਮੋ ऽਧਿਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਗਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।
ਪਰਾਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਬਲਂ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਯਾਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ: ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਰਤਬ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪਤਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੈਵ ਲਿਂਗਂ ਨ ਚੇਸ਼ਿਤਾ ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਸ ਤੇषਾਮਧਿਪਾਧਿਪਃ
ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਜਨਿਤਾ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚ ਜਨ੍ਮ ਕੁਤਸ਼੍ਚਨ ਨ ਜਨ੍ਮਹੇਤਵਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਲਮਾਯਾਦਿਸਂਜ੍ਞਕਾਃ
ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰਚਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ; ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਲ ਜਾਂ ਮਾਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਸ ਏਕਸ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਗੂਢੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਂਤਰਾਤ੍ਮਾ ਚ ਧਰ੍ਮਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਸ ਕਥ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਇੱਕ ਹੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਆਤਮਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਧਿਵਾਸਸ਼੍ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਚੇਤਾ ਚ ਨਿਰ੍ਗੁਣਃ ਏਕੋ ਵਸ਼ੀ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਹੂਨਾਂ ਵਿਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਗਵਾਹ, ਚੇਤਨਾ, ਗੁਣ ਰਹਿਤ; ਇਕੋ ਮਾਲਕ, ਕਈ ਨਿਸ਼ਕਰਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿਚ।
ਨਿਤ੍ਯਾਨਾਮਪ੍ਯਸੌ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਚੇਤਨਾਨਾਂ ਚ ਚੇਤਨਃ ਏਕੋ ਬਹੂਨਾਂ ਚਾਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਦਾ, ਚੇਤਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਚੇਤਨ, ਇਕੋ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਾਂਖ੍ਯਯੋਗਾਧਿਗਮ੍ਯਂ ਯਤ੍ਕਾਰਣਂ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਮ੍ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪਸ਼ੁਃ ਪਾਸ਼ੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਰੇਵ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੀਵ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕृਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯੋਨਿਜ੍ਞਃ ਕਾਲਕृਦ੍ਗੁਣੀ ਪ੍ਰਧਾਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਜ੍ਞਪਤਿਰ੍ਗੁਣੇਸ਼ਃ ਪਾਸ਼ਮੋਚਕਃ
ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਦਿ, ਖੇਤਰ-ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਿਦਧੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚੋਪਾਦਿਸ਼ਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਯੋ ਦੇਵਸ੍ਤਮਹਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ—ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਦੀ ਸਾਫ਼ੀ ਰਾਹੀਂ, ਮੈਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਮਾਤ੍ਸਂਸਾਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਨਿष੍ਫਲਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਨਿਰਵਦ੍ਯਂ ਨਿਰਂਜਨਮ੍
ਇਸ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਫਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਨ।
ਅਮृਤਸ੍ਯ ਪਰਂ ਸੇਤੁਂ ਦਗ੍ਧੇਂਧਨਮਿਵਾਨਿਲਮ੍ ਯਦਾ ਚਰ੍ਮਵਦਾਕਾਸ਼ਂ ਵੇष੍ਟਯਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਈਂਧਨ ਲਈ ਹਵਾ; ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਲਪੇਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਤਦਾ ਸ਼ਿਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦੁਃਖਸ੍ਯਾਂਤੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤਦ, ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।