ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਯੀ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृਜਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਮਾਯਯਾ ਪਰਃ ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਯਿਨਂ ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਪ੍ਰਭੂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣੋ।

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਵਯਵੈਰੇਵ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੀਸ਼ਾਨਂ ਕਲਲਸ੍ਯਾਪਿ ਮਧ੍ਯਤਃ

ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਲੇ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।

ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵੇष੍ਟਿਤਾਰਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਿਵਮੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਂਤਿਮਤ੍ਯਂਤਮृਚ੍ਛਤਿ

ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਸ ਏਵ ਕਾਲੋ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਪਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਰਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ; ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਸ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਘृਤਾਤ੍ਪਰਂ ਮਂਡਮਿਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਗੂਢਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਉਹ ਸੁਖਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਘੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਹृਦਯੇ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ

ਉਹੀ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਯਦਾ ਸਮਸ੍ਤਂ ਨ ਦਿਵਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨ ਸਦਪ੍ਯਸਤ੍ ਕੇਵਲਸ਼੍ਸ਼ਿਵ ਏਵੈਕੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾਤਨੀ

ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣਾ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਬੁਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਨੈਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਚ ਨ ਮਧ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਜਿਗ੍ਰਹਤ੍ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚਾਸ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ

ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਜਾਤਮਿਮਮੇਵੈਕੇ ਬੁਦ੍ਧਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਭੀਰਵਃ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸੁਖਮ੍

ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਡਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਰਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੁਖਮ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।

ਦ੍ਵੇ ਅਕ੍ਸ਼ਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਰੇ ਤ੍ਵਨਂਤੇ ਸਮੁਦਾਹृਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੇ ਨਿਹਿਤੇ ਯਤ੍ਰ ਗੂਢਵਤ੍

ਦੋ ਅਟੱਲ ਅੱਖਰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਅਨੰਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੋਵੇਂ ਉਥੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ।

ਕ੍ਸ਼ਰਂ ਤ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾ ਹ੍ਯਮृਤਂ ਵਿਦ੍ਯੇਤਿ ਪਰਿਗੀਯਤੇ ਤੇ ਉਭੇ ਈਸ਼ਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਸੋ ऽਨ੍ਯਃ ਖਲੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਅਗਿਆਨ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਅਮਰ ਹੈ; ਜੋ ਦੋਵੇਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।

ਏਕੈਕਂ ਬਹੁਧਾ ਜਾਲਂ ਵਿਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੇਕਵਚ੍ਚ ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਧਿਪਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁਤੇ ਸृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍

ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਇਕੋ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਰਚ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ 'ਤੇ ਸਰਤਾਜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦਿਸ਼ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਧਸ੍ਤਿਰ੍ਯਕ੍ ਭਾਸਯਨ੍ ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਯੋ ਨਿਃਸ੍ਵਭਾਵਾਦਪ੍ਯੇਕੋ ਵਰੇਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਧਿਤਿष੍ਠਤਿ

ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ—ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਤੇ ਪਾਰ—ਉਜਾਗਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਸ੍ਵਭਾਵਵਾਚਕਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਾਚ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਣਾਮਯਨ੍ ਗੁਣਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਗ੍ਯਭੋਕ੍ਤृਤ੍ਵੇ ਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਿਤਿष੍ਠਤਿ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਤੇ ਗੁਣ, ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਭੋਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਕੇ, ਉਹ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।

ਤੇ ਵੈ ਗੁਹ੍ਯੋਪਣਿषਦਿ ਗੂਢਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਨਿਂ ਜਗਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਦੁਰ੍ਦੇਵਾ ਮਹਰ੍षਯਃ

ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਪਤ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਭਾਵਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਨੀਹਾਖ੍ਯਂ ਭਾਵਾਭਾਵਕਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਕਲਾਸਰ੍ਗਕਰਂ ਦੇਵਂ ਯੇ ਵਿਦੁਸ੍ਤੇ ਜਹੁਸ੍ਤਨੁਮ੍

ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਪਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦੋਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਵਭਾਵਮੇਕੇ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਕਾਲਮੇਕੇ ਵਿਮੋਹਿਤਾਃ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਹ੍ਯੇष ਯੇਨੇਦਂ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍

ਕੁਝ ਲੋਕ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਨੂੰ। ਪਰ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ।

ਯੇਨੇਦਮਾਵृਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਲਕਾਲਾਤ੍ਮਨਾ ਯਤਃ ਤੇਨੇਰਿਤਮਿਦਂ ਕਰ੍ਮ ਭੂਤੈਃ ਸਹ ਵਿਵਰ੍ਤਤੇ

ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਦਾ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਸਲਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਕਰਤਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੱਤਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।

ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਭੂਯਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਯ ਚ ਭੂਯਸ਼ਃ ਤਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਸਹ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਯੋਗਂ ਚਾਪਿ ਸਮੇਤ੍ਯ ਵੈ

ਉਹ ਕਰਤਬ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਤੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਤੱਤ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਜੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਅष੍ਟਾਭਿਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵਂ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਕੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ ਕਾਲੇਨਾਤ੍ਮਗੁਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਮੇਵ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍

ਅਠ, ਤਿੰਨ, ਦੋ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰਾਹੀਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸੇ ਦੇ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਗੁਣੈਰਾਰਭ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੀਨਿ ਯੋਜਯੇਤ੍ ਤੇषਾਮਭਾਵੇ ਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕृਤਸ੍ਯਾਪਿ ਚ ਕਰ੍ਮਣਃ

ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਕਰਤਬ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਕੁਦਰਤ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਰਤਬ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਕਰ੍ਮਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤੋ ਯਾਤਿ ਸ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਸ ਏਵਾਦਿਸ੍ਸ੍ਵਯਂ ਯੋਗਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਭੋਕ੍ਤृਭੋਗਯੋਃ

ਜਦ ਕਰਤਬ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੱਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਭੋਗ ਦੇ ਜੋਗ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਪਰਸ੍ਤ੍ਰਿਕਾਲਾਦਕਲਸ੍ਸ ਏਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ ਤ੍ਰਿਗੁਣਾਧੀਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ਪਰਃ

ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।

ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮਭਵਂ ਭਵਮੀਡ੍ਯਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਂ ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤਸ੍ਥਮੁਪਾਸ੍ਮਹੇ

ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਹੋਣ ਅਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਕਾਲਾਦਿਭਿਃ ਪਰੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ਧਰ੍ਮਾਵਹਂ ਪਾਪਨੁਦਂ ਭੋਗੇਸ਼ਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਮ ਚ

ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਮੇਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਭੋਗ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਾਣਾਂ ਪਰਮਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਪਰਮਂ ਚ ਦੈਵਤਮ੍ ਪਤਿਂ ਪਤੀਨਾਂ ਪਰਮਂ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਦਾਮ ਦੇਵਂ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍

ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਸਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।

ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਂ ਚ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਤਤ੍ਸਮੋ ऽਧਿਕਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਜਗਤਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ

ਉਸ ਦਾ ਨਾ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।

ਪਰਾਸ੍ਯ ਵਿਵਿਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤੌ ਸ੍ਵਾਭਾਵਿਕੀ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਬਲਂ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚੈਵ ਯਾਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਕृਤਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕਹੀ ਗਈ ਹੈ: ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਕਰਤਬ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ।

ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਪਤਿਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੈਵ ਲਿਂਗਂ ਨ ਚੇਸ਼ਿਤਾ ਕਾਰਣਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਸ ਤੇषਾਮਧਿਪਾਧਿਪਃ

ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।