ਏਵਮੇਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸਤ੍ਯੇਨ ਤਪਸਾ ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤੋ ऽਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ।
ਯ ਏਕੋ ਜਾਲਵਾਨੀਸ਼ ਈਸ਼ਾਨੀਭਿਸ੍ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਜਾਲ ਰਚਦਾ ਹੈ।
ਏਕ ਏਵ ਤਦਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਂਸृਜ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਭੁਵਨਂ ਗੋਪ੍ਤਾ ਤੇ ਸਂਚੁਕੋਚ ਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੁਦਰ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੇਵਾਯਮੁਤਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ ਤਥੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਬਾਹੁਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪਾਦਸਂਯੁਤਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਚ ਜਨਯਨ੍ ਦੇਵ ਏਕੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ ਏਵ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚੋਦ੍ਭਵਸ੍ਤਥਾ
ਇਕ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ, ਉਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਤੇ ਮੂਲ ਹੈ।
ਹਿਰਣ੍ਯਗਰ੍ਭਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਨਯੇਦਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਮਹਰ੍षਿਰਿਤਿ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਹ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਹਿਰਣਯਗਰਭ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਰੁਦਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਹ ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਮੇਤਂ ਪੁਰੁषਂ ਮਹਾਂਤਮਮृਤਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਣਂ ਤਮਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਅਮਰ, ਅਟੱਲ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਰਂ ਕਿਂਚਿਦਪਰਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਨਾਣੀਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਜ੍ਯਾਯਸ੍ਤੇਨ ਪੂਰ੍ਣਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਇਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਨਾ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੱਡਾ। ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨਨਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਗੁਹਾਸ਼ਯਃ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪੀ ਚ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਗਤਸ਼੍ਸ਼ਿਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਰਦਨ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਣਿਪਾਦੋ ऽਯਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਾਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਕੰਨ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੁਣਾਭਾਸਸ੍ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼ਾਨਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਸੁਹृਤ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਜੋਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਜਾ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਅਚਕ੍ਸ਼ੁਰਪਿ ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਕਰ੍ਣੋ ऽਪਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਯਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਵੇਤ੍ਤਾਸ੍ਯ ਤਮਾਹੁਃ ਪੁਰੁषਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅਣੋਰਣੀਯਾਨ੍ਮਹਤੋ ਮਹੀਯਾਨਯਮਵ੍ਯਯਃ ਗੁਹਾਯਾਂ ਨਿਹਿਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜਂਤੋਰਸ੍ਯ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੂਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨੂਹਾਂ, ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਵ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤਮਕ੍ਰਤੁਂ ਕ੍ਰਤੁਪ੍ਰਾਯਂ ਮਹਿਮਾਤਿਸ਼ਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਧਾਤੁਃ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੀਸ਼ਾਨਂ ਵੀਤਸ਼ੋਕਃ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਧਾਤੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਮੇਨਮਜਰਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਵਿਭੁਮ੍ ਨਿਰੋਧਂ ਜਨ੍ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਵਦਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਃ
ਮੈਂ ਉਸ ਬਿਨਾ ਉਮਰ ਦੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਸਭ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਨਮ ਦੀ ਰੋਕ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਏਕੋ ऽਪਿ ਤ੍ਰੀਨਿਮਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਬਹੁਧਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਯੋਗਤਃ
ਉਹ ਇਕ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਤ੍ਰੀਤ੍ਯਜਾਖ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੈਵੀ ਚਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਿਃ ਪਰਾ ਤਾਮਜਾਂ ਲੋਹਿਤਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂ ਕृष੍ਣਾਮੇਕਾਂ ਤ੍ਵਜਃ ਪ੍ਰਜਾਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤੇ ਅਜਨਮੀ ਹੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅਜਨਮੀ, ਅਨੋਖੀ, ਰਚਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ—ਅਜਨਮੀ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੀ, ਕਾਲੀ, ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਜਨਿਤ੍ਰੀਮਨੁਸ਼ੇਤੇ ऽਨ੍ਯੋਜੁषਮਾਣਸ੍ਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਮ੍ ਤਾਮੇਵਾਜਾਮਜੋ ऽਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਭੋਗਾ ਜਹਾਤਿ ਚ
ਅਜਨਮੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈਟਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਦੂਜਾ, ਜੋ ਅਜਨਮੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੌ ਸੁਪਰ੍ਣੌ ਚ ਸਯੁਜੌ ਸਮਾਨਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤੌ ਏਕੋ ऽਤ੍ਤਿ ਪਿਪ੍ਪਲਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਪਰੋ ऽਨਸ਼੍ਨਨ੍ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਦੋ ਪੰਛੀ ਇਕੋ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਨੇ, ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਪਿੱਪਲ ਫਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਖਾਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੇਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁषੋ ਮਗ੍ਨੋ ਗੁਹ੍ਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਤਿ ਜੁष੍ਟਮਨ੍ਯਂ ਯਦਾ ਪਸ਼੍ਯੇਦੀਸ਼ਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍
ਇਸ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਰੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਂ ਚ ਵੀਤਸ਼ੋਕਸ੍ਸੁਖੀ ਭਵੇਤ੍ ਛਂਦਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾਃ ऋਤਵੋ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੇਦ, ਯਜਨ, ਰੁੱਤਾਂ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਹੈ।
ਮਾਯੀ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸृਜਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਮਾਯਯਾ ਪਰਃ ਮਾਯਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਯਿਨਂ ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਪ੍ਰਭੂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ ਹੈ; ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਸਮਝੋ, ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣੋ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਵਯਵੈਰੇਵ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਤ੍ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤਿਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮੀਸ਼ਾਨਂ ਕਲਲਸ੍ਯਾਪਿ ਮਧ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਲੇ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ੍ਰष੍ਟਾਰਮਪਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵੇष੍ਟਿਤਾਰਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਸ਼ਿਵਮੇਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਂਤਿਮਤ੍ਯਂਤਮृਚ੍ਛਤਿ
ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅੰਤਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਕਾਲੋ ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯਾਧਿਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਧਿਪਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਪਾਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਰਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਹੈ; ਉਸ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਸ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਾਤ੍ਪਰਂ ਮਂਡਮਿਵ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਗੂਢਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੁਖਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਘੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖਮ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਏਵ ਪਰੋ ਦੇਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਹृਦਯੇ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਂ ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਵਾਮृਤਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹੀ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਮਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਸਮਸ੍ਤਂ ਨ ਦਿਵਾ ਨ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨ ਸਦਪ੍ਯਸਤ੍ ਕੇਵਲਸ਼੍ਸ਼ਿਵ ਏਵੈਕੋ ਯਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾਤਨੀ
ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ, ਨਾ ਹੋਣਾ, ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣਾ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣੀ ਬੁਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨੈਨਮੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਚ ਨ ਮਧ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਜਿਗ੍ਰਹਤ੍ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਚਾਸ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯ ਨਾਮ ਮਹਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਰ, ਪਾਸੇ ਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਫੜਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਜਾਤਮਿਮਮੇਵੈਕੇ ਬੁਦ੍ਧਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਭੀਰਵਃ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਂਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸੁਖਮ੍
ਕੁਝ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਨਿਡਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਨਮਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਰਖਿਆ ਲਈ ਉਹ ਰੁਦਰ ਦੇ ਸੁਖਮ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।