ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ ਅਰ੍ਚਯਂਤੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਤ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਾਮਿਵ

ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਅਥ ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਸਤ੍ਰੇ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਿਤਾਮਹਨਿਯੋਗੇਨ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਮਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਆਪ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।

ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੋ ਦੇਵਸ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦृਗ੍ਵਸ਼ੀ ਆਜ੍ਞਾਯਾਂ ਮਰੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਕਾਃ

ਉਹ ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਗੁੱਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਪ੍ਰੇਰਯਞ੍ਛਸ਼੍ਵਦਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ਼ਰੀਰਾਣਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਧਾਰਣਮ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਅਣਿਮਾਦਿਭਿਰष੍ਟਾਭਿਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਕਾਲਾਦਿਭਿਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ

ਉਹ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ।

ਆਕਾਸ਼ਯੋਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼ਬ੍ਦਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ ਤੇਜਸਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਚਿਂਤਕਾਃ

ਤੱਤਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਦੁਹਰੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ, ਛੂਹ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।

ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਿਣਃ ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਯਯੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।

ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਂਬਰਸਂਭਵਮ੍ ਚਾਮੀਕਰਮਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਟਰਂ ਸਮਕਲ੍ਪਯਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੋਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸੀਨੋ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਸਮ੍ਯਗਰ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਨਂਦ੍ਯ ਚ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਤਃ

ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।

ਅਤ੍ਰ ਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਯਜ੍ਞਹਨੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਬਾਧੇਰਨ੍ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ, ਪੰਡਜੋ? ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਈ?

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦੁਰਿष੍ਟਂ ਵਾ ਨ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸਮਜਾਯਤ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗृਹੈਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਃਨ੍ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਗਲਤ ਰਸਮ ਜਾਂ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਈ?

ਕਚ੍ਚਿਦਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਧਿਰਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਃ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਵਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ? ਹੁਣ ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਿਆ ਹੈ?

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਯੁਨਾ ਸ਼ਿਵਭਾਵਿਨਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪੂਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਯ ਸਾਧੁ ਭਵੇਤ੍ਤਪਃ ਅਸ੍ਮਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋਭਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਾਨਤ੍ਰਾਗਤੋ ਯਤਃ

ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ।

ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਮਸਾਕ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸੈਃ ਉਪਾਸਿਤਃ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਹੁਣ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਮਨ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਸੋਪ੍ਯਸ੍ਮਾਨਨੁਗृਹ੍ਯਾਹ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਉਹ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਰੁਦ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪੰਡਜੋ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।'

ਤਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੇਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ

ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤਿ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਸਿਰਫ ਭਗਤ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਨੈਮਿषੇ ਸਤ੍ਰਯੋਗਤਃ ਯਜਧ੍ਵਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਯੱਗ ਕਰਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।

ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸਤ੍ਰਾਂਤੇ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤਨ੍ਮੁਖਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਲਾਭੋ ਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ

ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਵਾਯੂ ਉਥੇ ਆਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ, ਤੇ ਉਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇਤ੍ਯਾਦਿਸ਼੍ਯ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਾ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਭਾਗ ਤਵਾਗਮਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।

ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਂ ਸਮਾਸੀਨਾ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਅਤਸ੍ਤਵਾਗਮਾਦਨ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਨੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ

ਇਸ ਲੰਬੇ ਯੱਗ ਵਿਚ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।

ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਮृषੀਣਾਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਿਣਾਮ੍ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਾਸੀਨ੍ਮੁਨਿਸਂਵृਤਃ

ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ, ਲੰਬਾ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।

ਤਤਸ੍ਤੈਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਪृष੍ਟਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਾਵਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ ਸਰ੍ਗਾਦਿ ਸ਼ਾਰ੍ਵਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ ਵਦਦ੍ਵਿਭੁਃ

ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਪਵਨਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍

ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਨੈਮੀਸ਼ ਅਰਣਯ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।

ਭਵਾਨ੍ ਕਥਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਜ੍ਞਾਨਮੀਸ਼੍ਵਰਗੋਚਰਮ੍ ਕਥਂ ਚ ਸ਼ਿਵਭਾਵਸ੍ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ

ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ?

ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤਿਃ ਕਲ੍ਪੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤਃ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਲ੍ਪੇ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ऽਤਪਤ੍ਤਪਃ

ਉਨ੍ਹੀ ਕਲਪਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਨ੍ਹੀਸਵੀਂ ਕਲਪ 'ਸ਼੍ਵੇਤਲੋਹਿਤ' ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਕਲਪ ਵਿਚ, ਚਾਰ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਕੀਤਾ।

ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਤੀਵ੍ਰੇਣ ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕੌਮਾਰਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰੂਪਂ ਰੂਪਵਤਾਂ ਵਰਃ

ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਹਣਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਨੌਜਵਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।

ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨਾਮ ਮੁਨਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾਚਮੁਦੀਰਯਨ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਦੇਵਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਉਹ ਸਫੇਦ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਬੋਲ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗਾ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।