ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਮਯਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇ ऽਪਿ ਹृष੍ਟਤਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਨੇਮਿਰਸ਼ੀਰ੍ਯਤ

ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।

ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚਾਰੁਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਵਿਮਲਸ੍ਵਾਦੁਪਾਨੀਯੇ ਨਿਜਪਾਤ ਵਨੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ।

ਤਦ੍ਵਨਂ ਤੇਨ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨੈਮਿषਂ ਮੁਨਿਪੂਜਿਤਮ੍ ਅਨੇਕਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਮਾਕੁਲਮ੍

ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਨੈਮਿਸ਼' ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਾਨਸ਼੍ਨਨ੍ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਵਿਲਾਸਵਸ਼ਮੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਯਾਤੋ ਦੈਵੇਨ ਚੋਦਿਤਃ

ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਟਾਪੂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।

ਅਕ੍ਰਮੇਣ ਹਰਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਕੁਸ਼ਵਜ੍ਰੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ

ਉਹ ਉਥੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਃ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਗਾਃ

ਉਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅੱਗ 'ਚ ਦਿਵਿਆ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ऋषਿਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਨ੍ਯਾਯਕੋਵਿਦੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੈਰ੍ਵਿਧਿਰਾਸੀਦਨੁष੍ਠਿਤਃ

ਉਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਸਮਝ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਵਿਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੇਦਵਾਦਬਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍ ਵਾਦਜਲ੍ਪਬਲੈਰ੍ਘ੍ਨਂਤਿ ਵਚੋਭਿਰਤਿਵਾਦਿਨਃ

ਉਥੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸਦਾ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਕ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖਾਲੀ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਫਟਿਕਮਯਮਹੀਭृਤ੍ਪਾਦਜਾਭ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਲਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਰਦਮृਤਕਲ੍ਪਸ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਪਾਨੀਯਰਮ੍ਯਮ੍ ਅਤਿਰਸਫਲਵृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਾਯਮਵ੍ਯਾਲਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਪਸ ਉਚਿਤਮਾਸੀਨ੍ਨੈਮਿषਂ ਤਨ੍ਮੁਨੀਨਾਮ੍

ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਸੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਆਦਲਾ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨੈਮਿਸ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਢੁਕਵਾਂ ਸੀ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ ਅਰ੍ਚਯਂਤੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਤ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਾਮਿਵ

ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਅਥ ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਸਤ੍ਰੇ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਿਤਾਮਹਨਿਯੋਗੇਨ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਮਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਆਪ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।

ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੋ ਦੇਵਸ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦृਗ੍ਵਸ਼ੀ ਆਜ੍ਞਾਯਾਂ ਮਰੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਕਾਃ

ਉਹ ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਗੁੱਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਪ੍ਰੇਰਯਞ੍ਛਸ਼੍ਵਦਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ਼ਰੀਰਾਣਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਧਾਰਣਮ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਅਣਿਮਾਦਿਭਿਰष੍ਟਾਭਿਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਕਾਲਾਦਿਭਿਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ

ਉਹ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ।

ਆਕਾਸ਼ਯੋਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼ਬ੍ਦਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ ਤੇਜਸਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਚਿਂਤਕਾਃ

ਤੱਤਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਦੁਹਰੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ, ਛੂਹ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।

ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਿਣਃ ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਯਯੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।

ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਂਬਰਸਂਭਵਮ੍ ਚਾਮੀਕਰਮਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਟਰਂ ਸਮਕਲ੍ਪਯਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸੋਪਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਸੀਨੋ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਸਮ੍ਯਗਰ੍ਚਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਨਂਦ੍ਯ ਚ ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਸ਼ਲਂ ਤਤਃ

ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੇਰੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।

ਅਤ੍ਰ ਵਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਯਜ੍ਞਹਨੋ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਬਾਧੇਰਨ੍ਸੁਰਦ੍ਵਿषਃ

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋ, ਪੰਡਜੋ? ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਇਆ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾਈ?

ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦੁਰਿष੍ਟਂ ਵਾ ਨ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸਮਜਾਯਤ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗृਹੈਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤ੍ਃਨ੍ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਮਭਿਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਗਲਤ ਰਸਮ ਜਾਂ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਪਈ?

ਕਚ੍ਚਿਦਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਧਿਰਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਃ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਚ ਮਹਾਸਤ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕਿਂ ਵਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਈ? ਹੁਣ ਵੱਡਾ ਯੱਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਅਗਲੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਿਆ ਹੈ?

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਾਯੁਨਾ ਸ਼ਿਵਭਾਵਿਨਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪੂਤਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਾਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਾਯੂ ਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

ਅਦ੍ਯ ਨਃ ਕੁਸ਼ਲਂ ਸਰ੍ਵਮਦ੍ਯ ਸਾਧੁ ਭਵੇਤ੍ਤਪਃ ਅਸ੍ਮਚ੍ਛ੍ਰੇਯੋਭਿਵृਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਵਾਨਤ੍ਰਾਗਤੋ ਯਤਃ

ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਤਪ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ।

ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਮਸਾਕ੍ਰਾਂਤਮਾਨਸੈਃ ਉਪਾਸਿਤਃ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਨਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ

ਹੁਣ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣੋ: ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਮਨ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।

ਸੋਪ੍ਯਸ੍ਮਾਨਨੁਗृਹ੍ਯਾਹ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦਧਿਕੋ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਉਹ, ਜੋ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਰੁਦ੍ਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪੰਡਜੋ, ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।'

ਤਮਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਂ ਯਾਥਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨੇਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੇਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ

ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤਿ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਸਿਰਫ ਭਗਤ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਨੈਮਿषੇ ਸਤ੍ਰਯੋਗਤਃ ਯਜਧ੍ਵਂ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰੇਣ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍

ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੰਬਾ ਯੱਗ ਕਰਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।