ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਧ੍ਵਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਓਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੈਕਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਨਰਾਣਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਭਾਵਾਨੁਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ

ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਇਕੋ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਵਾਙ੍ਮਨੋਦੋषਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਧ੍ਯਾਯਂਤਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮੇਵੈਕਂ ਸਦਾਰਤਨਯਾਗ੍ਨਯਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਉ, ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ।

ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤਮੇਵ ਮਨਸਾਗਤਾਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਸਤ੍ਰਾਂਤੇ ਮਂਤ੍ਰਯੋਗੇਨ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਤਿ

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਯੱਗ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਉਥੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ ਏਵ ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸੋਪਾਯਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਤਤੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ

ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸੇਗਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੋ।

ਗਂਤਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਸਦਾ ਵਿਹਰਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍

ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ।

ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਥ ਤਤੋ ਵਃ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੋਗੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਯੇਨੈਕਜਨ੍ਮਨਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਸਂਸਾਰਬਂਧਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਿਣੀ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ।

ਏਤਨ੍ਮਨੋਮਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ ਨੇਮਿਃ ਸ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਪਸਸ਼੍ਸ਼ੁਭਃ

ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਦੀ ਗੇੜ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਮਯਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇ ऽਪਿ ਹृष੍ਟਤਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਨੇਮਿਰਸ਼ੀਰ੍ਯਤ

ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।

ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚਾਰੁਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਵਿਮਲਸ੍ਵਾਦੁਪਾਨੀਯੇ ਨਿਜਪਾਤ ਵਨੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ।

ਤਦ੍ਵਨਂ ਤੇਨ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨੈਮਿषਂ ਮੁਨਿਪੂਜਿਤਮ੍ ਅਨੇਕਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਮਾਕੁਲਮ੍

ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਨੈਮਿਸ਼' ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਾਨਸ਼੍ਨਨ੍ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਵਿਲਾਸਵਸ਼ਮੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਯਾਤੋ ਦੈਵੇਨ ਚੋਦਿਤਃ

ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਟਾਪੂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।

ਅਕ੍ਰਮੇਣ ਹਰਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਕੁਸ਼ਵਜ੍ਰੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ

ਉਹ ਉਥੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਃ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਗਾਃ

ਉਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅੱਗ 'ਚ ਦਿਵਿਆ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ऋषਿਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਨ੍ਯਾਯਕੋਵਿਦੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੈਰ੍ਵਿਧਿਰਾਸੀਦਨੁष੍ਠਿਤਃ

ਉਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਸਮਝ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਵਿਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੇਦਵਾਦਬਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍ ਵਾਦਜਲ੍ਪਬਲੈਰ੍ਘ੍ਨਂਤਿ ਵਚੋਭਿਰਤਿਵਾਦਿਨਃ

ਉਥੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸਦਾ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਕ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖਾਲੀ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ੍ਫਟਿਕਮਯਮਹੀਭृਤ੍ਪਾਦਜਾਭ੍ਯਸ਼੍ਸ਼ਿਲਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਰਦਮृਤਕਲ੍ਪਸ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛਪਾਨੀਯਰਮ੍ਯਮ੍ ਅਤਿਰਸਫਲਵृਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਾਯਮਵ੍ਯਾਲਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਪਸ ਉਚਿਤਮਾਸੀਨ੍ਨੈਮਿषਂ ਤਨ੍ਮੁਨੀਨਾਮ੍

ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵਗਦਾ ਸੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਆਦਲਾ, ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਫਲਦਾਰ ਦਰੱਖਤ, ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਨੈਮਿਸ਼ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਢੁਕਵਾਂ ਸੀ।

ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਮਹਾਭਾਗਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਸ਼ਂਸਿਤਵ੍ਰਤਾਃ ਅਰ੍ਚਯਂਤੋ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸਤ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਤਦਾ

ਉਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਨਾਂ ਪੁਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਾਮਿਵ

ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਅਥ ਕਾਲੇ ਗਤੇ ਸਤ੍ਰੇ ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪਿਤਾਮਹਨਿਯੋਗੇਨ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਗਮਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍

ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਯਜਨ ਮੁਕ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਆਪ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ।

ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੋ ਦੇਵਸ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦृਗ੍ਵਸ਼ੀ ਆਜ੍ਞਾਯਾਂ ਮਰੁਤੋ ਯਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਕਾਃ

ਉਹ ਸਵੈਭੂ ਦੇ ਚੇਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਗੁੱਟ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਪ੍ਰੇਰਯਞ੍ਛਸ਼੍ਵਦਂਗਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਾਦ੍ਯਾਭਿਃ ਸ੍ਵਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਸ਼ਰੀਰਾਣਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਧਾਰਣਮ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।

ਅਣਿਮਾਦਿਭਿਰष੍ਟਾਭਿਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਕਾਲਾਦਿਭਿਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਰ੍ਭੁਵਨਾਨਿ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਯਃ

ਉਹ ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਵੱਡੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾਂਭਦਾ ਹੈ।

ਆਕਾਸ਼ਯੋਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਃ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸ਼ਬ੍ਦਸਮਨ੍ਵਯਾਤ੍ ਤੇਜਸਾਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ਼੍ਚੇਤਿ ਯਮਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਚਿਂਤਕਾਃ

ਤੱਤਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਦੁਹਰੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲਾ, ਛੂਹ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।

ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨਯੋ ਦੀਰ੍ਘਸਤ੍ਰਿਣਃ ਪਿਤਾਮਹਵਚਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮਤੁਲਂ ਯਯੁਃ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਲੰਬੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਬੇਹੱਦ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।

ਅਭ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਤਤਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਂਬਰਸਂਭਵਮ੍ ਚਾਮੀਕਰਮਯਂ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿष੍ਟਰਂ ਸਮਕਲ੍ਪਯਨ੍

ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਲਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬੈਠਕ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।