ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸਾਂਬੇ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਪੂਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਾਪ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਂਬ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵਾਨੁਗੁਣਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕਰ੍ਮਸਂਤ੍ਯਾਗਃ ਫਲਤੋ ਨ ਸ੍ਵਰੂਪਤਃ

ਮਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਲ ਵਿੱਚ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਫਲਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਿਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਯਃ ਸ਼ੁਭਃ ਸ ਚ ਗੁਰ੍ਵਨਪੇਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਦਪੇਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਧਾ

ਇਸ ਲਈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਰਸਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਕ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੂਜਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ।

ਤਤ੍ਰਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਮੁਖ੍ਯਃ ਸ਼ਤਗੁਣਾਧਿਕਃ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਯਃ

ਉਥੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਮਨ ਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ, ਸ਼ਿਵ-ਜਾਣ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।

ਜ੍ਞਨਾਨ੍ਵਯਵਸ਼ਾਤ੍ਪੁਂਸਃ ਸਂਸਾਰੇ ਦੋषਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਤੋ ਵਿषਯਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਸਾਧਨਮ੍

ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹੋ ਜਗਤ ਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਉਪਰਾਮਤਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨੇ ਨਿष੍ਠਾ ਨ ਕਰ੍ਮਣਿ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋ ਯੋਗਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜੋਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋਗੇਨ ਤੁ ਪਰਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤਦਨਂਤਰਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਸਮੋ ਭਵੇਤ੍

ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨੁਗ੍ਰਹਪ੍ਰਕਾਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਮੋ ऽਯਮਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਪੁਂਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਦृਗਨੁਗ੍ਰਹਃ

ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਢੰਗ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾਪਰਃ ਬਾਲੋ ਵਾ ਤਰੁਣੋ ਵਾਥ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਰਃ

ਕੋਈ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਰਕੋ ऽਪਰਃ ਅਪਰਸ੍ਤੁ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪਦਕ੍ਸ਼ਯੇ

ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਰਕ ਤੋਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਧ੍ਵਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਓਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੈਕਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਨਰਾਣਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਭਾਵਾਨੁਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ

ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਇਕੋ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਵਾਙ੍ਮਨੋਦੋषਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਧ੍ਯਾਯਂਤਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮੇਵੈਕਂ ਸਦਾਰਤਨਯਾਗ੍ਨਯਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਉ, ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ।

ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤਮੇਵ ਮਨਸਾਗਤਾਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਸਤ੍ਰਾਂਤੇ ਮਂਤ੍ਰਯੋਗੇਨ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਤਿ

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਯੱਗ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਉਥੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ ਏਵ ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸੋਪਾਯਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਤਤੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ

ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸੇਗਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੋ।

ਗਂਤਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਸਦਾ ਵਿਹਰਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍

ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ।

ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਥ ਤਤੋ ਵਃ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੋਗੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਯੇਨੈਕਜਨ੍ਮਨਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਸਂਸਾਰਬਂਧਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਿਣੀ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ।

ਏਤਨ੍ਮਨੋਮਯਂ ਚਕ੍ਰਂ ਮਯਾ ਸृष੍ਟਂ ਵਿਸृਜ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਸ਼ੀਰ੍ਯਤੇ ਨੇਮਿਃ ਸ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਪਸਸ਼੍ਸ਼ੁਭਃ

ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਜੋ ਮੈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਦੀ ਗੇੜ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਨੋਮਯਮ੍ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਸਸਰ੍ਜ ਪਿਤਾਮਹਃ

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਮਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਚੱਕਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।

ਤੇ ऽਪਿ ਹृष੍ਟਤਰਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਨੇਮਿਰਸ਼ੀਰ੍ਯਤ

ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦਾ ਚੱਕਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ।

ਚਕ੍ਰਂ ਤਦਪਿ ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਚਾਰੁਸ਼ਿਲਾਤਲੇ ਵਿਮਲਸ੍ਵਾਦੁਪਾਨੀਯੇ ਨਿਜਪਾਤ ਵਨੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਛੋਟਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ।

ਤਦ੍ਵਨਂ ਤੇਨ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨੈਮਿषਂ ਮੁਨਿਪੂਜਿਤਮ੍ ਅਨੇਕਯਕ੍ਸ਼ਗਂਧਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸਮਾਕੁਲਮ੍

ਉਹ ਜੰਗਲ 'ਨੈਮਿਸ਼' ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।

ਅष੍ਟਾਦਸ਼ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵੀਪਾਨਸ਼੍ਨਨ੍ਪੁਰੂਰਵਾਃ ਵਿਲਾਸਵਸ਼ਮੁਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਯਾਤੋ ਦੈਵੇਨ ਚੋਦਿਤਃ

ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੇ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਅੱਠਾਰਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਟਾਪੂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।

ਅਕ੍ਰਮੇਣ ਹਰਨ੍ਮੋਹਾਦ੍ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯਮ੍ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੈਃ ਕੁਸ਼ਵਜ੍ਰੈਰ੍ਨਿਪਾਤਿਤਃ

ਉਹ ਉਥੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਚੜ੍ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।

ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਿਸृਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵੈ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜਃ ਪੁਰਾ ਸਤ੍ਰਮਾਰੇਭਿਰੇ ਦਿਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਗਾਃ

ਉਥੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਅੱਗ 'ਚ ਦਿਵਿਆ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

ऋषਿਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਨ੍ਯਾਯਕੋਵਿਦੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਜ੍ਞਾਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੈਰ੍ਵਿਧਿਰਾਸੀਦਨੁष੍ਠਿਤਃ

ਉਥੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬੋਲੀਆਂ ਦੇ ਅਰਥ ਤੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ, ਸਮਝ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਸਨ।

ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਵਿਦੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵੇਦਵਾਦਬਹਿष੍ਕृਤਾਨ੍ ਵਾਦਜਲ੍ਪਬਲੈਰ੍ਘ੍ਨਂਤਿ ਵਚੋਭਿਰਤਿਵਾਦਿਨਃ

ਉਥੇ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸਦਾ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਰਕ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਖਾਲੀ ਬਹਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।