ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਤਪਾਂਸਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ ਕਥਿਤਾਨਿ ਪੁਰਾ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ — ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਤਲਬ ਲਈ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਹਰਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰਦ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ

ਹਰੀ, ਮੈਂ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਹਾਂ।

ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਤੈਰ੍ਮੂਢੈਰ੍ਦੁਰ੍ਜਨੈਰਪਿ ਕੁਤ੍ਸਿਤੈਃ ਭਕ੍ਤੈਰਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਂਭਾष੍ਯ ਏਵ ਚ

ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਤਦਿਦਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਰੂਪਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਦਾਦ੍ਯਮਰੈਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤੁ ਯੋਗਿਭਿਃ

ਉਸਦਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ — ਸਥੂਲ, ਸੂਖਮ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਅਸੀਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਂਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠੈਸ੍ਤਤ੍ਪਰੈਰ੍ਭਕ੍ਤੈਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ

ਪਰ ਜੋ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਪਰਮ੍ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰੇ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੇਵ ਸਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਭਕ੍ਤਿਸਂਭਵਃ ਯਥਾ ਚਾਂਕੁਰਤੋ ਬੀਜਂ ਬੀਜਤੋ ਵਾ ਯਥਾਂਕੁਰਃ

ਭਗਤੀ ਕੇਵਲ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਬੀਜ ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਸਾਦਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਏਵ ਪਸ਼ੋਸ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਯਃ ਸ ਏਵ ਸਾਧਨੈਰਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਚ ਸਾਧ੍ਯਤੇ

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਾਦਸਾਧਨਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਸ ਚ ਵੇਦੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤਦਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਾਤ੍ਸਾਮ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ

ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੁਲਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸਾਮ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਂਪਰ੍ਕੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਤਿਸ਼ਯਸ੍ਤਤਃ ਧਰ੍ਮਾਤਿਸ਼ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਸ਼ੋਃ ਪਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ

ਸੰਤੁਲਨ ਨਾਲ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਧਿਆਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੀ ਵਧਿਆਈ ਮਿਲਣ ਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਏਵਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਪਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਸਾਂਬੇ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਜ੍ਞਾਨਪੂਰ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਾਪ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਾਂਬ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵਾਨੁਗੁਣਮੀਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਵ੍ਯਤਿਰਿਚ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਕਰ੍ਮਸਂਤ੍ਯਾਗਃ ਫਲਤੋ ਨ ਸ੍ਵਰੂਪਤਃ

ਮਨ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਲ ਵਿੱਚ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਫਲਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਿਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਯਃ ਸ਼ੁਭਃ ਸ ਚ ਗੁਰ੍ਵਨਪੇਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤਦਪੇਕ੍ਸ਼ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਧਾ

ਇਸ ਲਈ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਰਸਤਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਇਕ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਦੂਜਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ।

ਤਤ੍ਰਾਨਪੇਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਮੁਖ੍ਯਃ ਸ਼ਤਗੁਣਾਧਿਕਃ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮਾਨ੍ਵਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਸਮਨ੍ਵਯਃ

ਉਥੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਮਨ ਦੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਚ, ਸ਼ਿਵ-ਜਾਣ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ।

ਜ੍ਞਨਾਨ੍ਵਯਵਸ਼ਾਤ੍ਪੁਂਸਃ ਸਂਸਾਰੇ ਦੋषਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ ਤਤੋ ਵਿषਯਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਾਦ੍ਭਾਵਸਾਧਨਮ੍

ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹੋ ਜਗਤ ਦੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਉਪਰਾਮਤਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਭਾਵਸਿਦ੍ਧ੍ਯੁਪਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨੇ ਨਿष੍ਠਾ ਨ ਕਰ੍ਮਣਿ ਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨਾਭਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਂਸੋ ਯੋਗਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ

ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਜੋਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯੋਗੇਨ ਤੁ ਪਰਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਤਦਨਂਤਰਮ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਸਮੋ ਭਵੇਤ੍

ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਰਗਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਨੁਗ੍ਰਹਪ੍ਰਕਾਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਮੋ ऽਯਮਵਿਵਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਯੋਗ੍ਯਤਾ ਪੁਂਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਦृਗਨੁਗ੍ਰਹਃ

ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਹੋਣ ਦਾ ਢੰਗ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਹੋ ਜਿਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਗਰ੍ਭਸ੍ਥੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਾਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾਪਰਃ ਬਾਲੋ ਵਾ ਤਰੁਣੋ ਵਾਥ ਵृਦ੍ਧੋ ਵਾ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਰਃ

ਕੋਈ ਗਰਭ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹੀ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਰਕੋ ऽਪਰਃ ਅਪਰਸ੍ਤੁ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਪਦਕ੍ਸ਼ਯੇ

ਕੋਈ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਨਰਕ ਤੋਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਦੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰਾਵਰ੍ਤ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦਧ੍ਵਗਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਓਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨੈਕਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਨਰਾਣਾਂ ਮੁਕ੍ਤਿਰਿष੍ਯਤੇ ਜ੍ਞਾਨਭਾਵਾਨੁਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨੈਵ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਃ

ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਇਕੋ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ਼ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਰ੍ਥਂ ਵਾਙ੍ਮਨੋਦੋषਵਰ੍ਜਿਤਾਃ ਧ੍ਯਾਯਂਤਸ਼੍ਸ਼ਿਵਮੇਵੈਕਂ ਸਦਾਰਤਨਯਾਗ੍ਨਯਃ

ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਧਿਆਉ, ਬੋਲ, ਮਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ।

ਤਨ੍ਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਤਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦੁਪਾਸ਼੍ਰਯਾਃ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣਾਸ੍ਤਮੇਵ ਮਨਸਾਗਤਾਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ, ਸ਼ਿਵ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਰ ਕੰਮ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਦੀਰ੍ਘਸੂਤ੍ਰਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ ਸਤ੍ਰਾਂਤੇ ਮਂਤ੍ਰਯੋਗੇਨ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਤਿ

ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਯੱਗ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ, ਮੰਤਰ ਤੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਣ ਉਥੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਸ ਏਵ ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸੋਪਾਯਂ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ ਤਤੋ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪੁਰੀ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਾ

ਉਹ ਖੁਦ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸੇਗਾ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੋ।

ਗਂਤਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਸਦਾ ਵਿਹਰਤਿ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍

ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਲਈ।

ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਗਮਿष੍ਯਥ ਤਤੋ ਵਃ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋਪਾਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ

ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੋਗੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।

ਯੇਨੈਕਜਨ੍ਮਨਾ ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੁष੍ਮਤ੍ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਅਨੇਕਜਨ੍ਮਸਂਸਾਰਬਂਧਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਰਿਣੀ

ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ।