ਸ਼ਿਵਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਰ੍ਧ੍ਯੇਯਸ਼੍ਸ਼ਂਭੁਰਾਕਾਸ਼ਮਧ੍ਯਗਃ

ਜੋ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਸਰਵੇਸ਼ਵਰ' ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ — ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਯੋ ऽਗ੍ਰੇ ਮਾਂ ਵਿਦਧੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਹਿਣੋਤਿ ਮੇ ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਮਯਾਲਬ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਮਿਦਂ ਪਦਮ੍

ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ — ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ।

ਈਸ਼ੋ ਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਸ੍ਤਬ੍ਧੋ ਯ ਏਕੋ ਦਿਵਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ਯੇਨੇਦਮਖਿਲਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ

ਇਸ਼ਵਰ, ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਖੜਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਏਕੋ ਬਹੂਨਾਂ ਜਂਤੂਨਾਂ ਨਿष੍ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਸਕ੍ਰਿਯਃ ਯ ਏਕੋ ਬਹੁਧਾ ਬੀਜਂ ਕਰੋਤਿ ਸ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ

ਇਕੋ ਉਹ, ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਨਿਸਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੈ; ਉਹੀ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਬੀਜ ਬਣਦਾ ਹੈ — ਉਹ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ।

ਯ ਏਕੋ ਭਾਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ

ਇਕੋ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਦਰ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।

ਸਦਾ ਜਨਾਨਾਂ ਹृਦਯੇ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟੋ ऽਪਿ ਯਃ ਪਰੈਃ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਲਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਿਤਿष੍ਠਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ

ਜੋ ਸਦਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਗਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਯਸ੍ਤੁ ਕਾਲਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਕ੍ਤਾਨਿ ਕਾਰਣਾਨ੍ਯਖਿਲਾਨ੍ਯਪਿ ਅਨਨ੍ਤਸ਼ਕ੍ਤਿਰੇਵੈਕੋ ਭਗਵਾਨਧਿਤਿष੍ਠਤਿ

ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨ ਯਸ੍ਯ ਦਿਵਸੋ ਰਾਤ੍ਰਿਰ੍ਨ ਸਮਾਨੋ ਨ ਚਾਧਿਕਃ ਸ੍ਵਭਾਵਿਕੀ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਕ੍ਰਿਯੇ ਅਪਿ

ਜਿਸ ਲਈ ਨਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਨਾ ਰਾਤ; ਨਾ ਕੋਈ ਬਰਾਬਰ, ਨਾ ਵਧੇਰਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕੁਦਰਤੀ, ਸਦੀਵੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਮ ਵਾਲੀ ਹੈ।

ਯਦਿਦਂ ਕ੍ਸ਼ਰਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਦਪ੍ਯਮृਤਮਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਤਾਵੁਭਾਵਕ੍ਸ਼ਰਾਤ੍ਮਾਨਾਵੇਕੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਃ

ਜੋ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਅਮਰ ਤੇ ਅਨਾਸਵੰਤ ਹੈ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਅਕਸ਼ਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਰਾ ਹਨ।

ਈਸ਼ਤੇ ਤਦਭਿਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਯੋਜਨਾਸਤ੍ਤ੍ਵਭਾਵਨਃ ਭੂਯੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਪਸ਼ੋਰਨ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯਾ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ

ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਉਸ ਲਈ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਬੰਧਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਭਾਸਤੇ ਵਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ ਯਸ੍ਯ ਭਾਸਾ ਵਿਭਾਤੀਦਮਿਤ੍ਯੇषਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ

ਜਿਸ ਵਿਚ ਨਾ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ, ਨਾ ਸੂਰਜ, ਨਾ ਚੰਦ; ਜਿਸ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਚਮਕਦਾ ਹੈ — ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।

ਏਕੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੁ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਨ ਤਸ੍ਯ ਪਰਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪਦਂ ਸਮਧਿਗਮ੍ਯਤੇ

ਇਕੋ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਂਦੇਵ, ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਅਯਮਾਦਿਰਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾਦੇਵ ਨਿਰ੍ਮਲਃ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਧੀਨਸ਼੍ਚਰਾਚਰਃ

ਇਹ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਨਾ ਅੰਤ; ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਤੰਤਰ, ਪੂਰਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਲਣ ਤੇ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਪ੍ਰਾਕृਤਵਪੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਵਰ੍ਜਿਤਃ ਅਯਂ ਮੁਕ੍ਤੋ ਮੋਚਕਸ਼੍ਚ ਹ੍ਯਕਾਲਃ ਕਾਲਚੋਦਕਃ

ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਲਕੜੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ; ਇਹ ਮੁਕਤ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਸਰ੍ਵੋਪਰਿਕृਤਾਵਾਸਸ੍ਸਰ੍ਵਾਵਾਸਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਤ੍ षਡ੍ਵਿਧਾਧ੍ਵਮਯਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਪਤਿਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ; ਛੇ ਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।

ਉਤ੍ਤਰੋਤ੍ਤਰਭੂਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਰਸ਼੍ਚ ਨਿਰੁਤ੍ਤਰਃ ਅਨਨ੍ਤਾਨਨ੍ਤਸਨ੍ਦੋਹਮਕਰਂਦਮਧੁਵ੍ਰਤਃ

ਉੱਚੇ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਤੇ ਸੀਮਤ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ, ਅਮਲਤਾਸ ਦੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉੱਤੇ ਮੰਡਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਡਰਦਾ ਹੈ।

ਅਖਂਡਜਗਦਂਡਾਨਾਂ ਪਿਂਡੀਕਰਣਪਂਡਿਤਃ ਔਦਾਰ੍ਯਵੀਰ੍ਯਗਾਂਭੀਰ੍ਯਮਾਧੁਰ੍ਯਮਕਰਾਲਯਃ

ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਿਲਦਾਰੀ, ਬਹਾਦਰੀ, ਗਹਿਰਾਈ, ਮਿੱਠਾਸ ਤੇ ਭੈ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਨੈਵਾਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਸ੍ਤੁ ਨਾਧਿਕਂ ਚਾਪਿ ਕਿਂਚਨ ਅਤੁਲਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਰਾਜਰਾਜਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ

ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਰਾਜਾ ਹੈ।

ਅਨੇਨ ਚਿਤ੍ਰਕृਤ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸृਜ੍ਯਤੇ ਜਗਤ੍ ਅਂਤਕਾਲੇ ਪੁਨਸ਼੍ਚੇਦਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਲਯਮੇष੍ਯਤੇ

ਉਸ ਦੀ ਅਚਰਜੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਇਹੀ ਸੰਸਾਰ ਫਿਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸ੍ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਵਸ਼੍ਯਾਨਿ ਅਯਂ ਸਰ੍ਵਨਿਯੋਜਕਃ ਅਯਂ ਤੁ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕ੍ਵਚਿਤ੍

ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਹੀਂ।

ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਨਿ ਤਪਾਂਸਿ ਨਿਯਮਾਸ੍ਤਥਾ ਕਥਿਤਾਨਿ ਪੁਰਾ ਸਦ੍ਭਿਰ੍ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ

ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ — ਇਹ ਸਭ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਮਤਲਬ ਲਈ ਦੱਸੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।

ਹਰਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਚ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ ਤਪੋਭਿਰੁਗ੍ਰੈਰਦ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਃ

ਹਰੀ, ਮੈਂ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਤਰਸਦੇ ਹਾਂ।

ਅਦृਸ਼੍ਯਃ ਪਤਿਤੈਰ੍ਮੂਢੈਰ੍ਦੁਰ੍ਜਨੈਰਪਿ ਕੁਤ੍ਸਿਤੈਃ ਭਕ੍ਤੈਰਨ੍ਤਰ੍ਬਹਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਂਭਾष੍ਯ ਏਵ ਚ

ਉਹ ਗਿਰੇ ਹੋਏ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਤਦਿਦਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਰੂਪਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਅਸ੍ਮਦਾਦ੍ਯਮਰੈਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤੁ ਯੋਗਿਭਿਃ

ਉਸਦਾ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ — ਸਥੂਲ, ਸੂਖਮ ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ। ਸਥੂਲ ਰੂਪ ਅਸੀਂ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਸੂਖਮ ਰੂਪ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।

ਤਤਃ ਪਰਂ ਤੁ ਯਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਮਾਨਂਦਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਤਨ੍ਨਿष੍ਠੈਸ੍ਤਤ੍ਪਰੈਰ੍ਭਕ੍ਤੈਰ੍ਦृਸ਼੍ਯਂ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤੈਃ

ਪਰ ਜੋ ਰੂਪ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ, ਆਨੰਦ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨ ਗੁਹ੍ਯਾਦ੍ਗੁਹ੍ਯਤਰਂ ਪਰਮ੍ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਸ੍ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ

ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਕਰੇ ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਾਦਾਦੇਵ ਸਾ ਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਭਕ੍ਤਿਸਂਭਵਃ ਯਥਾ ਚਾਂਕੁਰਤੋ ਬੀਜਂ ਬੀਜਤੋ ਵਾ ਯਥਾਂਕੁਰਃ

ਭਗਤੀ ਕੇਵਲ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਉਪਜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਬੀਜ ਤੇ ਬੀਜ ਤੋਂ ਅੰਕੁਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰਸਾਦਪੂਰ੍ਵਿਕਾ ਏਵ ਪਸ਼ੋਸ੍ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਯਃ ਸ ਏਵ ਸਾਧਨੈਰਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰਪਿ ਚ ਸਾਧ੍ਯਤੇ

ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿਚ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਸਾਦਸਾਧਨਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਸ ਚ ਵੇਦੇਨ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਃ ਤਦਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਾਤ੍ਸਾਮ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵਯੋਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਯੋਃ

ਕਿਰਪਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੁਲਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।