ਸ਼ੀਰ੍षਕੇਚਲਲਾਟੇਚਕਂਠੇਚਾਂਸਦ੍ਵਯੇਭੁਜੇ ਕੂਰ੍ਪਰੇਮਣਿਬਂਧੇਚਹृਦਯੇਨਾਭਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਕੇ
ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ, ਗਲੇ ਉੱਤੇ, ਦੋਨਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੋਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਕਲਾਈਆਂ ਉੱਤੇ, ਦਿਲ ਉੱਤੇ, ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਤੇ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ।
ਪृष੍ਠੇਚੈਵਂਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਯਯਜੇਤ੍ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਿਦੈਵਤੇ ਸ਼ਿਵਸ਼ਕ੍ਤਿਂਤਥਾਰੁਦ੍ਰਮੀਸ਼ਂਨਾਰਦਮੇਵਚ
ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ਕਤੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਈਸ਼ ਤੇ ਨਾਰਦ।
ਵਾਮਾਦਿਨਵਸ਼ਕ੍ਤੀਸ਼੍ਚ ਏਤਾਃ षੋਡਸ਼ਦੇਵਤਾਃ ਨਾਸਤ੍ਯੋਦਸ੍ਰਕਸ਼੍ਚੈਵ ਅਸ਼੍ਵਿਨੌਦ੍ਵੌਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤੌ
ਵਾਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਨੌ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਇਹ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੋਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਹਨ; ਨਾਸਤਯ ਤੇ ਦਸਰਾ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿਕੇਸ਼ੇਚਕਰ੍ਮਯੋਰ੍ਵਦਨੇਤਥਾ ਬਾਹੁਦ੍ਵਯੇ ਚ ਹृਦਯੇਨਾਭ੍ਯਾਮੂਰੁਯੁਗੇਤਥਾ
ਜਾਂ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਵਾਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ, ਦੋਨਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਦਿਲ ਉੱਤੇ, ਨਾਭੀ ਦੇ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਦੋਨਾਂ رانਾਂ ਉੱਤੇ।
ਜਾਨੁਦ੍ਵਯੇਚਪਦਯੋਃ ਪृष੍ਠਭਾਗੇ ਚ षੋਡਸ਼ ਸ਼ਿਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਃਕੋ ਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ੋਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਵਾ
ਦੋਨਾਂ ਗੁੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਦੋਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ—ਇਹ ਹਨ ਸੋਲਾਂ ਥਾਂ: ਸ਼ਿਵ, ਚੰਦਰਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵਿਘਨਹਰ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ।
ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚੈਵਹृਦਯੇਸ਼ਮ੍ਭੁਸ੍ਤਥਾਨਾਭੌਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਨਾਗਸ਼੍ਚਨਾਗਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਉਭਯੋਰृषਿਕਨ੍ਯਕਾਃ
ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀ, ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਨਾਗ, ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ, ਤੇ ਦੋਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ।
ਪਾਦਯੋਸ਼੍ਚਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਤੀਰ੍ਥਾਃ ਪृष੍ਠੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਃ ਇਤ੍ਯੇਵ षੋਡਸ਼ ਸ੍ਥਾਨਮਥੋਚ੍ਯਤੇ
ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਲਾਂ ਥਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਗੁਹ੍ਯਸ੍ਥਾਨਂ ਲਲਾਟਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਦ੍ਵਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਂਸਯੁਗ੍ਮਂ ਚ ਹृਦਯਂ ਨਾਭਿਰਿਤ੍ਯੇਵਮष੍ਟਕਮ੍
ਗੁਪਤ ਥਾਂ, ਮੱਥਾ, ਦੋ ਕੰਨ, ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ, ਦੋ ਮੋਢੇ, ਦਿਲ ਤੇ ਨਾਭੀ—ਇਹ ਅੱਠ ਥਾਂ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਂ ਭਸ੍ਮਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਇਹ ਸਭ ਭਸਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਅਥ ਵਾ ਮਸ੍ਤਕਂ ਬਾਹੂਹृਦਯਂ ਨਾਭਿਰੇਵ ਚ ਪਞ੍ਚਸ੍ਥਾਨਾਨ੍ਯਮੂਨ੍ਯਾਹੁਰ੍ਧਾਰਣੇ ਭਸ੍ਮਵਿਜ੍ਜਨਾਃ
ਜਾਂ, ਸਿਰ, ਬਾਂਹਾਂ, ਦਿਲ ਤੇ ਨਾਭੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਥਾਂ ਭਸਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਤਿਲਕ ਲਈ ਦੱਸੀਆਂ ਹਨ।
ਯਥਾਸਂਭਵਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਦ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਉਦ੍ਧੂਲਨੇਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਾਦੀਨਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮਭਵ ਹੋ ਸਕੇ, ਥਾਂ, ਸਮਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਲਗਾਉਣ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂਤ੍ਰਿਗੁਣਾਧਾਰਂਤ੍ਰਿਵੇਦਜਨਕਂਸ਼ਿਵਮ੍ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੇਤਿ ਲਲਾਟੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੂਲ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅਤੇ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਈਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂਨਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍ ਬੀਜਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਧਾਰਯੇਤ੍ਤੁਪ੍ਰਕੋष੍ਠਯੋਃ
ਦੋ 'ਈਸ਼ਾ' ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ 'ਨਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਬੀਜ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ 'ਨਮ' ਕਹਿ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਧਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਚ ਉਮੇਸ਼ਾਭ੍ਯਾਂਤਥੋਪਰਿ ਭੀਮਾਯੇਤਿਤਤਃਪृष੍ਠੇਸ਼ਿਰਸਃਪਸ਼੍ਚਿਮੇਤਥਾ
ਹੇਠਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਦੋ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਤੇ ਉਮਾ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਿੱਠ ਤੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਦੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਹੈ, ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਨਕਰ੍षੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼ਿਵਰੂਪਮਹਾਪਤੇ ਸ਼ृਣੁਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਤ੍ਕਥਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ੈਨਕ, ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਮਹਾਂਪਤਿ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਿਯਤਮੋਜ੍ਞੇਯੋ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪਰਪਾਵਨਃ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਜ੍ਜਾਪ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਃਸ੍ਮृਤਃ
ਰੁਦਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾਦੇਵ੍ਯਗ੍ਰੇਕਥਿਤੋਮੁਨੇ ਲੋਕੋਪਕਰਣਾਰ੍ਥਾਯਸ਼ਿਵੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਿਵ ਨੇ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸੀ ਸੀ।
ਸ਼ृਣੁਦੇਵਿਮਹੇਸ਼ਾਨਿਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਹਿਮਾਸ਼ਿਵੇ ਕਥਯਾਮਿਤਵਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਭਕ੍ਤਾਨਾਂਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸੀ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।
ਦਿਵ੍ਯਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਹੇਸ਼ਾਨਿਪੁਨਃਪੁਰਾ ਤਪਃਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਂਮਨਃ ਸਂਯਮ੍ਯਵੈ ਮਮ
ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਾਨੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ੍ਵਤਂਤ੍ਰੇਣ ਪਰੇਸ਼ੇਨ ਲੋਕੋਪਕृਤਿਕਾਰਿਣਾ ਲੀਲਯਾਪਰਮੇਸ਼ਾਨਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰੁਨ੍ਮੀਲਿਤਂਮਯਾ
ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਨਾਲ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨੀ।
ਪੁਟਾਭ੍ਯਾਂਚਾਰੁਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਭ੍ਯਾਂਪਤਿਤਾਜਲਬਿਂਦਵਃ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦਵੋਜਾਤਾਵृਕ੍ਸ਼ਾਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂਜ੍ਞਕਾਃ
ਦੋ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ; ਉਥੇ ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਰੁੱਖ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ।
ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਣਾਤ੍ ਤੇ ਦਤ੍ਤਾਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਰੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਾਂ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਭੂਮੌਗੌਂਡੋਦ੍ਭਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਛਿਵਵਲ੍ਲਭਾਨ੍ ਮਥੁਰਾਯਾਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਲਂਕਾਯਾਂਮਲਯੇ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਗੌੜ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ, ਮਥੁਰਾ, ਅਯੋਧਿਆ, ਲੰਕਾ ਅਤੇ ਮਲਯਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ।
ਸਹ੍ਯਾਦ੍ਰੌਚਤਥਾਕਾਸ਼੍ਯਾਂਦਸ਼ੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁਵਾਤਥਾ ਪਰਾਨਸਹ੍ਯਪਾਪੌਘਭੇਦਨਾਞ੍ਛ੍ਰੁਤਿਨੋਦਨਾਤ੍
ਸਹਿਆਦ੍ਰੀ ਪਹਾੜਾਂ, ਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਸ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਇਹ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਗਏ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਵੈਸ਼੍ਯਾਃਸ਼ੂਦ੍ਰਾਜਾਤਾਮਮਾਜ੍ਞਯਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇਪृਥਿਵ੍ਯਾਂਤੁਤਜ੍ਜਾਤੀਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਕ੍ਸ਼ਕਾਃ
ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ — ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮੇ ਹਨ — ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਰੁਦਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਹਨ, ਪਹਿਨਣ।
ਸ਼੍ਵੇਤਰਕ੍ਤਾਃ ਪੀਤਕृष੍ਣਾਵਰ੍ਣਾਜ੍ਞੇਯਾਃ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਬੁਧੈਃ ਸ੍ਵਜਾਤੀਯਂਨृਭਿਰ੍ਧਾਰ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂਵਰ੍ਣਤਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਵਰਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਦੇ ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਪਹਿਨਣ।
ਵਰ੍ਣੈਸ੍ਤੁਤਤ੍ਫਲਂਧਾਰ੍ਯਂਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲੇਪ੍ਸੁਭਿਃ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषੇਣਸ਼ਿਵਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਯੇਸਦਾ
ਜੋ ਫਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਪਹਿਨਣ।
ਧਾਤ੍ਰੀਫਲਪ੍ਰਮਾਣਂਯਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍ ਬਦਰੀਫਲਮਾਤ੍ਰਂਤੁਮਧ੍ਯਮਂਸਂਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਜੋ ਆਂਵਲੇ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਜਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਧਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਧਮਂਚਣਮਾਤ੍ਰਂਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਯੈषਾਪਰੋਚ੍ਯਤੇ ਸ਼ृਣੁਪਾਰ੍ਵਤਿਸੁਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਭਕ੍ਤਾਨਾਂਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਣੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਬਦਰੀਫਲਮਾਤ੍ਰਂਚਯਤ੍ਸ੍ਯਾਤ੍ਕਿਲਮਹੇਸ਼੍ਵਰਿ ਤਥਾਪਿਫਲਦਂਲੋਕੇਸੁਖਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੇ ਮਣੀ ਬੇਰੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।