ਉਦ੍ਧੂਲਨਂਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂਚਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਾਚਰਂਤਿਯੇ ਤੇषਾਂਨਾਸ੍ਤਿਸਮਾਚਾਰੋਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਰਨ ਜਾਂ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਉਦ੍ਧੂਲਨਂਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂਚਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਾਚਰਂਤਿਯੇ ਤੇषਾਂਨਾਸ੍ਤਿਵਿਨਿਮੁਂਕ੍ਤਿਸ੍ਸਂਸਾਰਾਜ੍ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਉਦ੍ਧੂਲਨਂਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂਚਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਾਚਰਨ੍ਤਿਯੇ ਤੇषਾਂਨਾਸ੍ਤਿਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਂਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਲਪਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਉਦ੍ਧੂਲਨਂਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਾਚਰਨ੍ਤਿਯੇ ਤੇਮਹਾਪਾਤਕੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਇਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੀਯਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਦ੍ਧੂਲਨਂਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂਚਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨਾਚਰਨ੍ਤਿ ਯੇ ਤੇषਾਮਾਚਰਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂਵਿਪਰੀਤਫਲਾਯ ਹਿ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਹਰ ਕੰਮ ਉਲਟ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਜਂਤੂਨਾਂਸ਼ਰ੍ਵਵਿਦ੍ਵਿषਾਮ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰੋਦ੍ਧੂਲਨਦ੍ਵੇषੋਜਾਯਤੇਸੁਦृਢਂ ਮੁਨੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਰਵਾ ਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਣ ਵੱਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੈਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸ਼ਿਵਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਾਤ੍ਮਵਿਤ੍ ਮੁਚ੍ਯਤੇਸਰ੍ਵਪਾਪੈਸ੍ਤੁਸ੍ਪृष੍ਟੇਨਭਸ੍ਮਨਾਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਕੇ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤੇਨਭਸ੍ਮਨਾਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰਿਸਨ੍ਧ੍ਯਂਯਸ੍ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੇਨਸਹਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਟੀ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵੇਲੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਤੇਨਭਸ੍ਮਨਾ ਕੁਰ੍ਯਾਲਾਟੇ ਤੁ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍ ਯੋਸਾਵਨਾਦਿਭੂਤਾਨ੍ਹਿਲੋਕਾਨਾਪ੍ਤੋ ਮृਤੋਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਿੱਟੀ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤ੍ਵਾ ਭਸ੍ਮਨਾਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਜਪੇਦ੍ਵੈषਡਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂ ਚ ਰਚਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਧਿਨਾਭਸ੍ਮਨਾਜਪੇਤ੍
ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਪ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਅਦਯੋ ਵਾਧਮੋ ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਾਨ੍ਵਿਤੋਪਿ ਵਾ ਉषਃਪਾਪਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵਾਪਿਮੂਰ੍ਖੋ ਵਾ ਪਤਿਤੋਪਿ ਵਾ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਚਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਹੋਵੇ—
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂਭੂਤਿਸ਼ਾਸਨਸਂਯੁਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰਤੁਭਿਃਸਾਂਨਿਧ੍ਯਂਕ੍ਰਿਯਤੇਸਦਾ
ਜਿਸ ਥਾਂ ਭੂਤੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਫਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਸਹਿਤੋ ਜੀਵਃ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ ਪਾਪਾਨ੍ਵਿਤੋਪਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਯੁਤਃ
ਜੋ ਜੀਵ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਤੇ ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨੀ ਭੂਤਿਸ਼ਾਸਨਸਂਯੁਤਃ ਗਤੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾਦ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਮਿਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨੀ, ਭੂਤੀ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਕਸਮਾਤ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰਕਿਮੁਕ੍ਤੇਨਧਾਰ੍ਯਂਭਸ੍ਮਸਦਾ ਬੁਧੈਃ ਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨਂਸਦਾਕਾਰ੍ਯਂਜਪ੍ਯੋਮਂਤ੍ਰਃषਡਕ੍ਸ਼ਰਃ
ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਸਮ ਧਾਰਣ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਛੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਵਿष੍ਣੁਨਾਵਾਪਿ ਰੁਦ੍ਰੇਣਮੁਨਿਭਿਃ ਸੁਰੈਃ ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂਨਸ਼ਕ੍ਯਂਪਰਿਭਾषਿਤੁਮ੍
ਭਸਮ ਧਾਰਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਵਿਆਖਿਆ ਸਕਦੇ।
ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਾਚਾਰੋਲੁਪ੍ਤਵਰ੍ਣਕ੍ਰਿਯੋਪਿ ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਸਕृਤ੍ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਸ੍ਯਧਾਰਣਾਤ੍ਸੋਪਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਾਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਗੁਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇਭਸ੍ਮਧਾਰਿਣਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਕਰ੍ਮਕੁਰ੍ਵਂਤਿਮਾਨਵਾਃ ਤੇषਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿਵਿਨਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਸਾਰਾਜ੍ਜਨ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਭਸਮ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਤੇ ਨਾਧੀਤਂਗੁਰੋਃਸਰ੍ਵਂਤੇਨਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ ਯੇਨਵਿਪ੍ਰੇਣਸ਼ਿਰਸਿਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂਭਸ੍ਮਨਾਕृਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਅਰਥ ਹਨ।
ਯੇ ਭਸ੍ਮਧਾਰਿਣਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਨਰਾਃ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿਤਾਡਨਮ੍ ਤੇषਾਂਚਂਡਾਲਤੋਜਨ੍ਮਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੂਹ੍ਯਂਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਸਮ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਚੰਡਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਨੀਚਾ ਹੈ।
ਮਾਨਸ੍ਤੋਕੇਨਮਂਤ੍ਰੇਣਮਂਤ੍ਰਿਤਂਭਸ੍ਮਧਾਰਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇष੍ਵਂਗੇषੁਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਜੋ ਭਗਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ 'ਮਾਨਸਤੋਕੇਨ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਭਸਮ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੇਨੈਵਸ਼ੂਦ੍ਰਃਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਤੁ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਿਧਵਾਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਸ਼੍ਚਸ਼ੂਦ੍ਰਵਤ੍
ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਪੰਚਾਅਕਸ਼ਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਮਨੁਭਿਰ੍ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯਵਿਧੀਯਤੇ ਤ੍ਰਿਯਂਬਕੇਨਮਨੁਨਾਵਿਧਿਰ੍ਵੈਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਲਈ ਪੰਜ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਲਈ ਤ੍ਰਿਅੰਬਕ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ।
ਅਘੋਰੇਣਾਥਮਨੁਨਾਵਿਪਿਨਸ੍ਥਵਿਧਿਃਸ੍ਮृਤਃ ਯਤਿਸ੍ਤੁਪ੍ਰਣਵੇਨੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਾਦੀਨਿਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਅਘੋਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਹੈ; ਪਰ ਯਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਣਵ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੀਨਿਤ੍ਯਂਸ਼ਿਵੋਹਂਭਾਵਨਾਤ੍ਪਰਾਤ੍ ਸ਼ਿਵਯੋਗੀ ਚ ਨਿਯਤਮੀਸ਼ਾਨੇਨਾਪਿ ਧਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਸ਼ਿਵ ਹੋਂ' ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀ ਵੀ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਈਸ਼ਾਨ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਅਨ੍ਯੈਰਪਿ ਯਥਾਜੀਵੈਸ੍ਸਦੇਤਿ ਸ਼ਿਵਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਭਸਮ ਧਾਰਣ ਦੀ ਉੱਤਮ ਵਿਧੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਾਤੀ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਜਿੰਨਾ ਜੀਵਨ ਰਹੇ, ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨਯਾਵਂਤਃ ਕਣਾਃ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੇਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ ਤਾਵਂਤਿ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਾਨਿ ਤਨੌਧਤ੍ਤੇਹਿਧਾਰਕਃ
ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨੀ ਭਸਮ ਦੀਆਂ ਕਣੀਆਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗਾਂ ਦਾ ਧਾਰਕ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਚ ਸਂਕਰਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋਥਵਿਧਵਾਬਾਲਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪਾਖਂਡਿਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੀ-ਜਾਤੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ, ਵਿਧਵਾਵਾਂ, ਬੱਚੇ, ਤੇ ਪਾਖੰਡੀ ਵੀ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀਗृਹੀਵਨ੍ਯਃਸਂਨ੍ਯਾਸੀਵਾਵ੍ਰਤੀਤਥਾ ਨਾਰ੍ਯੋਭਸ੍ਮਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਾਂਕਾਮੁਕ੍ਤਾ ਏਵਨਸਂਸ਼ਯਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਘਰਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਾਂ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ—ਜੇ ਉਹ ਭਸਮ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰਾ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਧृਜ੍ਞਾਨਤੋਵਾਪਿਵਹ੍ਨਿਦਾਹਸਮੋਯਥਾ ਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਞਾਨਧृਤਂਭਸ੍ਮਪਾਵਯੇਤ੍ਸਕਲਂਨਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਸਮ, ਗਿਆਨ ਜਾਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।