ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਦੂਰਤਃ ਭਕ੍ਤੇਤੁਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯੇਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਯਾਂਤਿਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਭਗਤ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਰੀ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਂ ਯਾਗਸਹਸ੍ਰੇਣਾਪ੍ਯਲਂ ਯਾਗਾਰ੍ਬੁਦੈਰਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਯਾਗਾਂ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯਾਗਾਂ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਗृਹੇਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਪ੍ਰਚਾਰੋਪਿਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਤਦ੍ਗृਹਂਪਾਵਨਂਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਪਾਵਨਕਾਰਣਮ੍
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤਂ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾਮੁਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇ ਨ ਸ਼ਿਵਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਆਗਤਂ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਮਨ੍ਯਦਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ ਵਿਲਂਬੇਪਾਪਸਂਬਂਧੋਭਵਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮਾਨਵੇ
ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਜੇ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਗ੍ਰਹਣੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਸਪਾਪਿष੍ਠੋਗਰਿष੍ਠਃਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਂਯਾਤ੍ਯਪਿਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਹृਦਯੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯਾਦਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਸ਼ਿਵਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਤਾਭਕ੍ਤੇਨੇਦਂਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤੀਰ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਦਨ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਦੀਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੋਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਛੁਭਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਵਾਲਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਸਾਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੁਜਾਂਨ੍ਃਣਾਂਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂਨਿਰ੍ਣਯਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਹੁਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਭਵੇ ਲਿਂਗੇ ਰਸਲਿਂਗੇਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਾषਾਣੇ ਰਾਜਤੇਸ੍ਵਰ੍ਣੇਸੁਰਸਿਦ੍ਧਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਲਿੰਗ, ਰਸ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੱਥਰ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ—
ਕਾਸ਼੍ਮੀਰੇ ਸ੍ਫਾਟਿਕੇਰਾਤ੍ਨੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਲਿਂਗੇषੁ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਸਮਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਿੱਚ, ਸਫੈਦ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੋਤਿ ਲਿੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਭੋਗ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾਪਿ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂਯਸ੍ਤੁਧਾਰਯੇਤ੍ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ਰੁਤਂਤਸ੍ਯਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਪਹਿਨ ਲਵੇ ਤੇ ਘੀ ਖਾ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਚਂਡਾਧਿਕਾਰੋਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿਤਦ੍ਭਾਕ੍ਤਵ੍ਯਂਨਮਾਨਵੈਃ ਚਂਡਾਧਿਕਾਰੋਨੋਯਤ੍ਰਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂਤਚ੍ਚਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਚੰਡਾਧਿਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਭੋਗ ਉਹੀ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਚੰਡਾਧਿਕਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭੋਗ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਬਾਣਲਿਂਗੇਚਲੌਹੇਚਸਿਦ੍ਧੇਲਿਂਗੇਸ੍ਵਯਂਭੁਵਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁਚਸਰ੍ਵਾਸੁਨਚਂਡੋਧਿਕृਤੋਭਵੇਤ੍
ਬਾਣ ਲਿੰਗ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਸਿੱਧ ਲਿੰਗ, ਸਵਯੰਭੂ ਲਿੰਗ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਡਾਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾਵਿਧਾਨੇਨਯੋਲਿਂਗਸ੍ਨਾਪਨੋਦਕਮ੍ ਤ੍ਰਿਃਪਿਬੇਤ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਂਪਾਪਂਤਸ੍ਯੇਹਾਸ਼ੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਸ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਇੱਥੇ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਪਤ੍ਰਂਪੁष੍ਪਂਫਲਂਜਲਮ੍ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਸਂਗਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਾਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰਿਤਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭੋਗ, ਪੱਤਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਪਰ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਲੋਂਗੋਪਰਿ ਚ ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂਤਦਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਃ ਸੁਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਯਲ੍ਲਿਂਗਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਬਾਹ੍ਯਤਃ
ਲਿੰਗ ਉੱਤੇ ਜੋ ਭੋਗ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਪਰ ਜੋ ਲਿੰਗ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੋ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਨਿਰ੍ਣਯਃਪ੍ਰੋਕ੍ਤ ਇਤ੍ਥਂਵੋਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਬਿਲ੍ਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸਾਵਧਾਨਤਯਾ ऽਦਰਾਤ੍
ਭੋਗ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ; ਹੁਣ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਵਰੂਪੋਯਂ ਬਿਲ੍ਵੋਦੇਵੈਰਪਿਸ੍ਤੁਤਿਃ ਯਥਾਕਥਂਚਿਦੇਤਸ੍ਯਮਹਿਮਾਜ੍ਞਾਯਤੇਕਥਮ੍
ਇਹ ਬਿਲਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥਾਨਿਯਾਵਂਤਿਲੋਕੇषੁਪ੍ਰਥਿਤਾਨ੍ਯਪਿ ਤਾਨਿਸਰ੍ਵਾਣਿਤੀਰ੍ਥਾਨਿਬਿਲ੍ਵਮੂਲੇਵਸਂਤਿਹਿ
ਜਗਤ ਵਿਚ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਿਲ੍ਵਮੂਲੇ ਮਹਾਦੇਵਂ ਲਿਂਗਰੂਪਿਣਮਵ੍ਯਯਮ੍ ਯਃ ਪੂਜਯਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਸ ਸ਼ਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਅਟੱਲ ਲਿੰਗ-ਰੂਪ ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲ੍ਵਮੂਲੇ ਜਲੈਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਮੂਰ੍ਧਾਨਮਭਿषਿਂਚਤਿ ਸ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਤਃਸ੍ਯਾਤ੍ਸ ਏਵ ਭੁਵਿ ਪਾਵਨਃ
ਜੋ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਸ੍ਯਬਿਲ੍ਵਮੂਲਸ੍ਯਾਥਾਲਵਾਲਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਜਲਾਕੁਲਂਮਹਾਦੇਵੋਦृष੍ਟ੍ਵਾਤੁष੍ਟੋਭਵਤ੍ਯਲਮ੍
ਇਸ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਝੀਲ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮਹਾਦੇਵ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਲ੍ਵਮੂਲਂ ਯੋ ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਰ੍ਨਰਃ ਸ਼ਿਵਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿਸਂਤਤਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਦੀ ਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲ੍ਵਮੂਲੇ ਦੀਪਮਾਲਾਂਯਃ ਕਲ੍ਪਯਤਿ ਸਾਦਰਮ੍ ਸਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨੋਮਹੇਸ਼ਾਂਤਰ੍ਗਤੋਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲ੍ਵਸ਼ਾਖਾਂ ਸਮਾਦਾਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਨਵਪਲ੍ਲਵਮ੍ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪੂਜਯੇਦ੍ਬਿਲ੍ਵਂਸਚਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਬਿਲਵ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਬਿਲਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲ੍ਵਮੂਲੇ ਸ਼ਿਵਰਤਂ ਭੋਜਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਕ੍ਤਿਤਃ ਏਕਂਵਾਕੋਟਿਗੁਣਿਤਂਤਸ੍ਯਪੁਣ੍ਯਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਿਲ੍ਵਮੂਲੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਕ੍ਤਮਨ੍ਨਮਾਜ੍ਯੇਨ ਸਂਯੁਤਮ੍ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤਾਯ ਸ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਨ ਜਾਯਤੇ
ਜੋ ਬਿਲਵ ਦੇ ਮੂਲ ਤੇ, ਘੀ ਮਿਲਿਆ ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਾਂਗੋਪਾਂਗਮਿਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਲਿਂਗਪ੍ਰਪੂਜਨਮ੍ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਭੇਦਤੋ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸ਼ਿਵਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਹਿੱਸੇ ਤੇ ਉਪ-ਹਿੱਸੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕ ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਉਹ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਫਰਕ ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਹਨ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਪੀਠਪੂਜਾਂ ਸਰ੍ਵਪੂਜਾਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਸਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਹ ਪੀਠ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕਰਣ।