ਕਿਂਬਹੂਕ੍ਤੇਨਮੁਨਯਃਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਪਿਤਥਾਨ੍ਯਤਃ ਅਧਿਕਾਰੋਸ੍ਤਿਸਰ੍ਵੇषਾਂਸ਼ਿਵਲਿਂਗਾਰ੍ਚਨੇਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਮੁਨਿਓ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਹੀ ਹੱਕ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਵੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਲੋਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂਵੈਦਿਕੇਨਾਪਿਮਾਰ੍ਗੇਣਾਰਾਧਨਂਵਰਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषਾਮਪਿਜਂਤੂਨਾਂਵੈਦਿਕੇਨਨਸਂਮਤਮ੍
ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਵੈਦਿਕ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਵੈਦਿਕ ਪੂਜਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ।
ਵੈਦਿਕਾਨਾਂਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂਚਪੂਜਾਵੈਦਿਕਮਾਰ੍ਗਤਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਨਾਨ੍ਯਮਾਰ੍ਗੇਣ ਇਤ੍ਯਾਹਭਗਵਾਞ੍ਛਿਵਃ
ਵੈਦਿਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਵੈਦਿਕ ਰਾਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਦਧੀਚ ਗੌਤਮਾਦੀਨਾਂਸ਼ਾਪੇਨਾਦਗ੍ਧਚੇਤਸਾਮ੍ ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਜਾਯਤੇਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਨੈਵ ਵੈਦਿਕਕਰ੍ਮਣਿ
ਦਧੀਚ, ਗੌਤਮ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸੜ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ 'ਚ ਸਿਰਫ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯੋਵੈਦਿਕਮਨਾਦृਤ੍ਯਕਰ੍ਮਸ੍ਮਾਰ੍ਤਮਥਾਪਿਵਾ ਅਨ੍ਯਤ੍ਸਮਾਚਰੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋਨਸਂਕਲ੍ਪਫਲਂਲਭੇਤ੍
ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਸਮਾਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਮਰਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਥਂਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਚਨਂਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਂਤਂਵਿਧਾਨਤਃ ਪੂਜਯੇਦष੍ਟਮੂਰ੍ਤੀਸ਼੍ਚਤਤ੍ਰੈਵਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਮਯੀਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਨੈਵੇਦ ਦੇਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਅੱਠ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਰਾਪੋਨਲੋਵਾਯੁਰਾਕਾਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯਸੋਮਕੌ ਯਜਮਾਨ ਇਤਿ ਤ੍ਵष੍ਟੌਮੂਰ੍ਤਯਃਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਯਜਮਾਨ—ਇਹ ਅੱਠ ਮੂਰਤੀਆਂ ਮੰਨੀ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਰ੍ਵੋਭਵਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਉਗ੍ਰੋਭੀਮ ਇਤੀਸ਼੍ਵਰਃ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰੇਤਾਨ੍ਮੂਰ੍ਤਿਭਿਰਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਸ਼ਰਵ, ਭਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਉਗ੍ਰ, ਭੀਮ, ਈਸ਼ਵਰ, ਮਹਾਦੇਵ ਅਤੇ ਪਸ਼ੁਪਤੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯੇਤ੍ਪਰਿਵਾਰਂ ਚਤਤਃਸ਼ਂਭੋਃਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ ਈਸ਼ਾਨਾਦਿਕ੍ਰਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰਚਂਦਨਾਕ੍ਸ਼ਤਪਤ੍ਰਕੈਃ
ਫਿਰ, ਸੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਈਸ਼ਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਚੰਦਨ, ਅਕਸ਼ਤ ਅਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ।
ਈਸ਼ਾਨਂਨਨ੍ਦਿਨਂਚਂਡਂਮਹਾਕਾਲਂਚਭृਂਗਿਣਮ੍ ਵृषਂਸ੍ਕਂਦਂਕਪਰ੍ਦੀਸ਼ਂਸੋਮਂਸ਼ੁਕ੍ਰਂਚਤਤ੍ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਈਸ਼ਾਨ, ਨੰਦੀ, ਚੰਡ, ਮਹਾਕਾਲ, ਭ੍ਰਿੰਗੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼, ਸਕੰਦ, ਕਪਰਦੀਸ਼, ਸੋਮ ਅਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਇਸੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ।
ਅਗ੍ਰਤੋਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਪृष੍ਠੇਕੀਰ੍ਤਿਮੁਖਂ ਤਥਾ ਤਤ ਏਕਾਦਸ਼ਾਨ੍ਨੁਦ੍ਰਾਨ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਵਿਧਿਨਾਤਤਃ
ਅੱਗੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਪਿੱਛੇ ਕੀਰਤਿਮੁਖ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮੇਵ ਚ ਸ੍ਤੁਤੀਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਾਂਗਪਠਨਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰਿਆ ਜਪ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਪੰਜਾਂਗ ਪਾਠ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਲਿਂਗਂ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਇਤਿਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਸ਼ੇषਂ ਚ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨਮਾਦਰਾਤ੍
ਫਿਰ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮ ਸਕੇ, ਵਿਦਾ ਲੈ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪੂਰੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵੁਦਙ੍ਮੁਖਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂਸਦੈਵਹਿ ਸ਼ਿਵਾਰ੍ਚਨਂ ਸਦਾਪ੍ਯੇਵਂਸ਼ੁਚਿਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨ ਪ੍ਰਾਚੀਮਗ੍ਰਤਃ ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਨੋਦੀਚੀਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸਂਹਿਤਾਨ੍ ਨਪ੍ਰਤੀਚੀਂਯਤਃ ਪृष੍ਠਮਤੋਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਬੈਠਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹੋਵੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਤੇ ਪਿੱਠ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਕਰਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਣਾ।
ਵਿਨਾਭਸ੍ਮਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰੇਣ ਵਿਨਾ ਰੁਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਾਲਯਾ ਬਿਲ੍ਵਪਤ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਨੈਵ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਕਰਂ ਬੁਧਃ
ਬਿਨਾ ਭਸਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਬਿਨਾ ਰੁਦਰਾਖ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਬਿਲਵਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ, ਕੋਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਭਸ੍ਮਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਪੂਜਨੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਦਾਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਲਲਾਟੇ ਚ ਤ੍ਰਿਪੁਣ੍ਡ੍ਰਕਮ੍
ਜੇ ਭਸਮ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਤਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਵੀ ਲਲਾਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਲਾ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਮਿਤਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਚਃ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ਨਿਰ੍ਣਯਂ ਬਿਲ੍ਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਪਿ ਸਨ੍ਮੁਨੇ
ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਇਸ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਬਿਲਵਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ੀ।
ਸਰ੍ਵਂਵਦਾਮਿਸਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਯੂਯਂ ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤਾਃ
ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਲਈ ਧਨਿਆ ਹੋ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਦ੍ਵ੍ਰਤੀਦृਢਨਿਸ਼੍ਚਯਃ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਛਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂਤ੍ਯਜੇਦਗ੍ਰਾਹ੍ਯਭਾਵਨਾਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਫ, ਚੰਗੇ ਵਰਤਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਗਲਤ ਸਮਝ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਕਿ ਇਹ ਲੈਣਾ ਮਨਾਂ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਪਾਪਾਨਿ ਦੂਰਤਃ ਭਕ੍ਤੇਤੁਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯੇਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਯਾਂਤਿਕੋਟਿਸ਼ਃ
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਭਗਤ ਲਈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਅਣਗਿਣਤ ਵਾਰੀ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਲਂ ਯਾਗਸਹਸ੍ਰੇਣਾਪ੍ਯਲਂ ਯਾਗਾਰ੍ਬੁਦੈਰਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਯਾਗਾਂ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਯਾਗਾਂ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਗृਹੇਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਪ੍ਰਚਾਰੋਪਿਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਤਦ੍ਗृਹਂਪਾਵਨਂਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਪਾਵਨਕਾਰਣਮ੍
ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਗਤਂ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਾਮੁਦਾ ਭਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇ ਨ ਸ਼ਿਵਸ੍ਮਰਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਆਗਤਂ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਮਨ੍ਯਦਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ ਵਿਲਂਬੇਪਾਪਸਂਬਂਧੋਭਵਤ੍ਯੇਵ ਹਿ ਮਾਨਵੇ
ਜੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਪਰ ਜੇ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪਾਪ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਗ੍ਰਹਣੇਚ੍ਛਾਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ਸਪਾਪਿष੍ਠੋਗਰਿष੍ਠਃਸ੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਂਯਾਤ੍ਯਪਿਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ।
ਹृਦਯੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤੇ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰੂਪ੍ਯਾਦਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ ਸ਼ਿਵਦੀਕ੍ਸ਼ਾਵਤਾਭਕ੍ਤੇਨੇਦਂਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤੀਰ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਦਨ, ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਖਾਣ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਦੀਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਵਿਤੋਭਕ੍ਤੋ ਮਹਾਪ੍ਰਸਾਦਸਂਜ੍ਞਕਮ੍ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਚ੍ਛੁਭਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਵਾਲਾ ਭਗਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾ-ਪ੍ਰਸਾਦ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਿੰਗਾਂ ਦਾ ਨੈਵੇਦਿਆ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯੁਜਾਂਨ੍ਃਣਾਂਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਰਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂਨਿਰ੍ਣਯਂਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਹੁਣ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਨੂੰ ਖਾਣ ਬਾਰੇ ਫੈਸਲਾ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੋਦ੍ਭਵੇ ਲਿਂਗੇ ਰਸਲਿਂਗੇਤਥਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਪਾषਾਣੇ ਰਾਜਤੇਸ੍ਵਰ੍ਣੇਸੁਰਸਿਦ੍ਧਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੇ
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਲਿੰਗ, ਰਸ ਵਾਲਾ ਲਿੰਗ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਪੱਥਰ, ਚਾਂਦੀ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਸਿੱਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਲਿੰਗ—