ਪਞ੍ਚਮੁਦ੍ਰਾਃਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਸ਼ਿਵਮਂਤ੍ਰਜਪਂ ਚਰੇਤ੍ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮਂਤ੍ਰੇਣ ਜਪੇਦ੍ਵੇਦਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪੰਜ ਮੂਦਰਾਂ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਏ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪਞ੍ਚਾਙ੍ਗਪਾਠਂਚਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਦੇਵਾਗਾਤ੍ਵਿਤਿਮਂਤ੍ਰੇਣਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਂਭੋਰ੍ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ‘ਦੇਵਾਗਾਤ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਵਿਸਰਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਯਾਵ੍ਯਾਸਤੋਵੈਦਿਕੋਵਿਧਿਃ ਸਮਾਸਤਸ਼੍ਚਸ਼ृਣੁਤਵੈਦਿਕਂਵਿਧਿਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਿਦਿਕ ਰੀਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਵਿਦਿਕ ਵਿਧੀ ਸੁਣੋ।
ऋਚਾਸਦ੍ਯੋਜਾਤਮਿਤਿਮृਦਾਹਰਣਮਾਚਰੇਤ੍ ਵਾਮਦੇਵਾਯ ਇਤਿ ਚ ਜਲਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਪਮਾਚਰੇਤ੍
‘ਸਦ੍ਯੋਜਾਤ’ ਰਿਕ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਲੈਣ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ‘ਵਾਮਦੇਵਾਯ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਘੋਰੇਣ ਚ ਮਂਤ੍ਰੇਣਲਿਂਗਨਿਰ੍ਮਾਣਮਾਚਰੇਤ੍ ਤਤ੍ਪੁਰੁषਾਯਮਂਤ੍ਰੇਣਾਹ੍ਵਾਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
‘ਅਘੋਰੇਣ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਿੰਗ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ‘ਤਤਪੁਰੁਸ਼ਾਯ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਯੋਜਯੇਦ੍ਵੇਦਿਕਾਯਾਮੀਸ਼ਾਨਮਨੁਨਾਹਰਮ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਨਂਚਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਸੁਧੀਃ
‘ਈਸ਼ਾਨ’ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਨੂੰ ਵੇਦਿਕਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਾਰਾ ਵਿਧਾਨ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਮਂਤ੍ਰੇਣਗੁਰੁਦਤ੍ਤੇਨਵਾਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਜਾਂ षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰੇਣ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸੁਧੀਃ
ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਵਾਯਭਵਨਾਸ਼ਾਯਮਹਾਦੇਵਾਯਧੀਮਹਿ ਉਗ੍ਰਾਯ ਉਗ੍ਰਨਾਸ਼ਾਯ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਸ਼ਸ਼ਿਮੌਲਿਨੇ
ਅਸੀਂ ਭਵ, ਭਵਨਾਸ਼ਕ, ਮਹਾਦੇਵ, ਉਗ੍ਰ, ਉਗ੍ਰਨਾਸ਼ਕ, ਸ਼ਰਵ ਤੇ ਚੰਦਨੂੰ ਵਾਲੇ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਨੇਨ ਮਨੁਨਾ ਵਾਪਿ ਪੂਜਯੇਚ੍ਛਂਕਰਂਸੁਧੀਃ ਸੁਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚਭ੍ਰਮਂਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵਫਲਦਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਸਿਰਫ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਾਦृਤ੍ਯ ਵੈਦਿਕਕ੍ਰਮਪੂਜਨਮ੍ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇਨ੍ਯਵਿਧਿਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਾਧਾਰਣਤਯਾਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦਿਕ ਕ੍ਰਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਹੁਣ, ਦੁਜਾ ਲਈ ਆਮ ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਾਪਾਰ੍ਥਿਵਲਿਂਗਸ੍ਯਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ਼ਿਵਨਾਮਭਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹਰੋਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਂਭੁਃਸ਼ੂਲਪਾਣਿਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ ਸ਼ਿਵਃ ਪਸ਼ੁਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵਮਹਾਦੇਵ ਇਤਿ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਹਰ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ੰਭੂ, ਸ਼ੂਲਪਾਣੀ, ਪਿਨਾਕਧਰ, ਸ਼ਿਵ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ — ਇਹ ਨਾਮ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਰਤਣੇ ਹਨ।
ਮृਦਾਹਰਣਸਂਘਟ੍ਟਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਹ੍ਵਾਨਮੇਵਚ ਸ੍ਨਪਨਂਪੂਜਨਂਚੈਵਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵੇਤਿਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍
ਮਿੱਟੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਠਨ ਕਰਨਾ, ਸਥਾਪਨਾ, ਆਹਵਾਨ, ਸਨਾਨ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਵਿਸਰਜਨ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਣੇ ਹਨ।
ਅਂਕਾਰਾਦਿਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਂਤੈਰ੍ਨਮੋਨ੍ਤੈਰ੍ਨਾਮਭਿਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾਚਕ੍ਰਿਯਾਸਰ੍ਵਾਭਕ੍ਤ੍ਯਾਪਰਮਯਾਮੁਦਾ
ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ 'ਅੰ' ਤੋਂ ਚੌਥੇ ਵਿਭਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਪੂਰੀ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯਾਸਵਿਧਿਂਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਡਙ੍ਗਕਰਯੋਸ੍ਤਥਾ षਡਕ੍ਸ਼ਰੇਣਮਂਤ੍ਰੇਣਤਤੋਧ੍ਯਾਨਂਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਨਿਆਸ ਵਿਧੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੈਲਾਸਪੀਠਾਸਨਮਧ੍ਯਸਂਸ੍ਥਂ ਭਕ੍ਤੈਃ ਸਨਂਦਾਦਿਭਿਰਰ੍ਚ੍ਯਮਾਨਮ੍ ਭਕ੍ਤਰ੍ਤਿਦਾਵਾਨਲਮਪ੍ਰਮੇਯਂਧ੍ਯਾਯੇਦੁਮਾਲਿਂਗਿਤਵਿਸ਼੍ਵਭੂषਣਮ੍
ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਪੀਠ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਨੰਦ ਆਦਿ ਭਕਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਕਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂਮਹੇਸ਼ਂਰਜਤਗਿਰਿਨਿਭਂਚਾਰੁਚਂਦ੍ਰਾਵਤਂਸਂਰਤ੍ਨਾਕਲ੍ਪੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਂਗਂਪਰਸ਼ੁਮृਗਵਰਾਭੀਤਿਹਸ੍ਤਂਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮ੍ ਪਦ੍ਮਾਸੀਨਂਸਮਂਤਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤਮਮਰਗਣੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਕृਤ੍ਤਿਂਵਸਾਨਂਵਿਸ਼੍ਵਾਦ੍ਯਂਵਿਸ਼੍ਵਬੀਜਂਨਿਖਿਲਭਯਹਰਂਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਂਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਮ੍
ਇਤਿਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾਚਸਂਪੂਜ੍ਯਪਾਰ੍ਥਿਵਂਲਿਂਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਜਪੇਤ੍ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰਂਮਂਤ੍ਰਂਗੁਰੁਦਤ੍ਤਂਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉੱਚਤ ਧਰਤੀ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵਦੇਵੇਸ਼ਂਸ੍ਤੁਵੀਤਪ੍ਰਣਮਨ੍ਸੁਧੀਃ ਨਾਨਾਭਿਧਾਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਠੇਦ੍ਵੈਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਸੁਧੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਤਰੁਦਰੀ ਪਾਠ ਕਰਨ।
ਤਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤਪੁष੍ਪਾਣਿਗृਹੀਤ੍ਵਾਂਜਲਿਨਾਮੁਦਾ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਚ੍ਛਂਕਰਂਭਕ੍ਤ੍ਯਾਮਂਤ੍ਰੈਰੇਭਿਃਸੁਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਫਿਰ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗਹਿਰੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਾਵਕਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਪ੍ਰਾਣਸ੍ਤ੍ਵਚ੍ਚਿਤ੍ਤੋਹਂਸਦਾਮृਡ ਕृਪਾਨਿਧ ਇਤਿਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਭੂਤਨਾਥਪ੍ਰਸੀਦਮੇ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਡਾ; ਤੈਨੂੰ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਅਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿਵਾਜ੍ਞਾਨਾਜ੍ਜਪ ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਮਯਾ ਕृਤਂ ਤਦਸ੍ਤੁਸਫਲਂਕृਪਯਾਤਵਸ਼ਂਕਰ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ — ਜਪ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ — ਚਾਹੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਫਲ ਲਵੇ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ।
ਅਹਂਪਾਪੀਮਹਾਨਦ੍ਯਪਾਵਨਸ਼੍ਚਭਵਾਨ੍ਮਹਾਨ੍ ਇਤਿਵਿਜ੍ਞਾਯਗੌਰੀਸ਼ਯਦਿਚ੍ਛਸਿਤਥਾਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।
ਵੇਦੈਃ ਪੁਰਾਣੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਤੈਰृषਿਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਪਿ ਨਜ੍ਞਾਤੋਸਿਮਹਾਦੇਵਕੁਤੋਹਂਤ੍ਵਂਮਹਾਸ਼ਿਵ
ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਾਂ, ਸਿਦਾਂਤਾਂ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਸ਼ਿਵ?
ਯਥਾ ਤਥਾ ਤ੍ਵਦੀਯੋਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਭਾਵੈਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਵੈ ਪ੍ਰਸੀਦ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼; ਤੂੰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਣਾ ਹੈ — ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਪੁष੍ਪਾਨਾਰੋਪ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਵੋਪਰਿ ਪ੍ਰਣਮੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਤਸ਼੍ਸ਼ਂਭੁਂ ਸਾष੍ਟਾਂਗਂ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲ ਸ਼ਿਵ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸਾਸਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਥੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਸੁਧੀਃ ਪੁਨਃ ਸ੍ਤੁਵੀਤ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਫਿਰ, ਸੁਧੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰੇ, ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ।
ਤਤੋ ਗਲਰਵਂਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮੇਚ੍ਛੁਚਿਨਮ੍ਰਧੀਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਿਮਾਦृਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਫਿਰ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਰਜ਼ ਕਰੇ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਕਰੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਰ੍ਚਾ ਵਿਧਾਨਤਃ ਭੁਕ੍ਤਿਦਾਮੁਕ੍ਤਿਦਾਚੈਵਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਜਾ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯਧ੍ਯਾਯਂਸੁਚਿਤ੍ਤੇਨਯਃਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਾਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਟਿਕੀ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰੋਸ਼ਨ ਦੇਹ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ, ਹਿਰਨ, ਵਰ ਅਤੇ ਅਭੈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦਇਆਲੂ ਹਨ, ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹਨ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਬੀਜ ਹਨ, ਸਭ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਮੂੰਹ ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ।