ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੇਰ੍ਪਿਤਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਤੇ ऽਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਚ ਰੋਚਤਿ ਯਾ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਦਹਂਤੇਤਿ ਤ੍ਵਯਿਦृष੍ਟੇ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮਨ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਅਤੇ ਜੋ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਮ੍ਰੋ ऽਹਂਹਿਸ੍ਵਦੇਹੇਨਭੋਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿਪ੍ਰਭੋ ਨਸ਼ੂਨ੍ਯੋਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋਵੈਤਵਦਾਸੋ ऽਸ੍ਮਿਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਮੇਰੀ ਸੂਰਤ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯਜ੍ਞਂਨਮਸ੍ਕਾਰਂਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਅਥਾਤ੍ਰਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤਾਂਬੂਲਮਾਹਰੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂਲਕ੍ਸ਼ਂ ਕੋਟਿਮਨ੍ਯੇਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂਪਾਤਕਂਨਸ਼੍ਯਤਿਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਦੁਃਖਸ੍ਯਮੂਲਂਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਹਿਵ੍ਯਾਧੇਰ੍ਮੂਲਂਹਿਪਾਤਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾਪ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਣੈਵਹਿਪਾਪਾਨਾਮਪਨੋਦਨਮੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਕृਤੋਧਰ੍ਮਃਕ੍ਸ਼ਮਃਪਾਪਵਿਨੋਦਨੇ
ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਜਪਰੂਪਂਹਿਪ੍ਰਣਵਂਤੁਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਰਮ ਵਿਚ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਓਮ ਦੇ ਜਪ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਨਨਂਮਰਣਂਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂਮਾਯਾਚਕ੍ਰਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਮਾਯਾਚਕ੍ਰਂਹਿਬਲਿਪੀਠਂਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਚੱਕਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੀ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ।
ਬਲਿਪੀਠਂਸਮਾਰਭ੍ਯਪ੍ਰਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਕ੍ਰਮੇਣਵੈ ਪਦੇਪਦਾਂਤਰਂਗਤ੍ਵਾਬਲਿਪੀਠਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਦਮ ਵਿਚ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਫਾਸਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਂਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਨਿਰ੍ਗਮਾਜ੍ਜਨਨਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂਨਮਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਨਨਂ ਮਰਣਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਮਾਯਾਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵਮਾਯਾਰ੍ਪਿਤਦ੍ਵਂਦ੍ਵੋ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਾਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਂਕ੍ਰਿਯਾਧੀਨਃਸਜੀਵੋਬਦ੍ਧ ਉਚ੍ਯਤੇ ਦੇਹਤ੍ਰਯਵਸ਼ੀਕਾਰੇਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯਾਚਕ੍ਰਪ੍ਰਣੇਤਾਹਿਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਸ਼ਿਵਮਾਯਾਰ੍ਪਿਤਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂਸ਼ਿਵਸ੍ਤੁਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤਿ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵੇਨਕਲ੍ਪਿਤਂਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਤਿਪ੍ਰਿਯਂਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂਨਮੋਬੁਧਾਃ
ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰਾਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚਕृਤਪੂਜਾਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ऽਵਿਨਾਸ਼੍ਯਂਹਿ ਪਾਤਕਂਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵਸਰ੍ਵਪਾਪਂਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਟਾ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਪਰੋਮੌਨੀਸਤ੍ਯਾਦਿਗੁਣਸਂਯੁਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਤਪੋਜਪਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨੇष੍ਵੇਕੈਕਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਚੁੱਪ, ਸਚ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ਼੍ਚਜ੍ਞਾਨਮਜ੍ਞਾਨਸਂਸ਼ਯਃ ਸ਼ਿਵਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਤੇਕ੍ਰਿਯਾਦੀਨਾਂਫਲਂਭਵੇਤ੍
ਰਾਜ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਨਾਸ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਆਦਿਕ ਦੇ ਫਲ ਹਨ।
ਕਰਣੇਨਫਲਂਯਾਤਿਤਮਸਃ ਪਰਿਹਾਪਨਾਤ੍ ਜਨ੍ਮਨਃਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾਜ੍ਜ੍ਞਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਜਨਿਤਾਨਿਚ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਫਲ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਦੇਸ਼ਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਦੇਹਂ ਯਥਾਧਨਮ੍ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕ੍ਰਿਯਾਦੀਞ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ, ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਸਰੀਰ, ਧਨ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਆਦਿਕ ਕਰੇ।
ਨ੍ਯਾਯਾਰ੍ਜਿਤਸੁਵਿਤ੍ਤੇਨਵਸੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਥਲੇ ਜੀਵਹਿਂਸਾਦਿਰਹਿਤਮਤਿਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੱਚੀ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਹੋਰ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਵਧੇਰੇ ਤਕਲੀਫ ਦੇ ਜੀਵੇ।
ਪਞ੍ਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣਜਪ੍ਤਂਚਤੋਯਮਨ੍ਨਂਵਿਦੁਃ ਸੁਖਮ੍ ਅਥਵਾ ऽਹੁਰ੍ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਂਜ੍ਞਾਨਦਂਭਵੇਤ੍
ਜਿਸ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ 'ਤੇ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗਰੀਬ ਦਾ ਭਿਕਸ਼ਾ-ਭੋਜਨ ਵੀ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਂਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍ ਸ਼ਂਭੁਸਤ੍ਰਮਿਤਿਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਂਸ਼ਿਵਯੋਗਿਨਃ
ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਦਾ ਭਿਕਸ਼ਾ-ਭੋਜਨ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਿਵ-ਯੋਗੀ ਦਾ ਭਿਕਸ਼ਾ-ਭੋਜਨ 'ਸ਼ੰਭੂ ਦਾ ਧਾਗਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਾਪਿਭੂਤਲੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਨਭੁਕ੍ਸਦਾਮੌਨੀਰਹਸ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਭੋਜਨ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਖੋਲ੍ਹੋ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁਭਕ੍ਤਾਨਾਂਸ਼ਿਵਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੇਵਹਿ ਰਹਸ੍ਯਂਸ਼ਿਵਮਂਤ੍ਰਸ੍ਯਸ਼ਿਵੋਜਾਨਾਤਿਨਾਪਰਃ
ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੀ ਦੱਸੋ; ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤੋਵਸੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂਸ਼ਿਵਲਿਂਗਂਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਲਿਂਗਾਸ਼੍ਰਯੇਣੈਵਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਭਵਤਿਭੂਸੁਰਾਃ
ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ-ਲਿੰਗ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਅਡੋਲ ਲਿੰਗ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੂਜਯਾਚਰਲਿਂਗਸ੍ਯਕ੍ਰਮਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ਸਰ੍ਵਮੁਕ੍ਤਂਸਮਾਸੇਨਸਾਧ੍ਯਸਾਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਾਧਨ ਤੇ ਲਕੜੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸੇਨਯਤ੍ਪੁਰਾਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤਂਹਿਮਯਾਪੁਰਾ ਭਦ੍ਰਮਸ੍ਤੁਹਿਵੋ ऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ऽਸ੍ਤੁਸਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ—ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਸਾਡੀ ਪੱਕੀ ਰਹੇ।
ਯ ਇਮਂਪਠਤੇ ऽਧ੍ਯਾਯਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਨਰਃ ਸਦਾ ਸ਼ਿਵਜ੍ਞਾਨਂਸਲਭਤੇਸ਼ਿਵਸ੍ਯਕृਪਯਾਬੁਧਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ਿਵ-ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤਸੂਤਚਿਰਂਜੀਵਧਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਸਮ੍ਯਗੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾਲਿਂਗਮਹਿਮਾਸਤ੍ਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਸੂਤ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਜੀਓ। ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਲਿੰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।