ਸ਼ਤਨਿष੍ਕੇਣ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ਨਿष੍ਕੇਣ ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਂ ਕਾਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਰੂਪਿਣਮ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਪਾਸ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸੌ ਨਿਸ਼ਕ ਜਾਂ ਦਸ ਨਿਸ਼ਕ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਮਾਦਾਨਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾਸਹ ਤਿਲਦਾਨਂਤਤਃਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਯੁष੍ਯਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਦਕਸ਼ਣਾ; ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ।
ਆਜ੍ਯਾਵੇਕ੍ਸ਼ਣਦਾਨਂਚਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ ਸਹਸ੍ਰਂਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਦਰਿਦ੍ਰਃਸ਼ਤਮੇਵਵਾ
ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਘੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ; ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੌ ਨੂੰ।
ਵਿਤ੍ਤਾਭਾਵੇਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਭੈਰਵਸ੍ਯਮਹਾਪੂਜਾਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਤਾਦਿਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਜੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਕਰਨਾ; ਭੈਰਵ ਦੀ ਮਹਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।
ਮਹਾਭਿषੇਕਂਨੈਵੇਦ੍ਯਂਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇਤੁਕਾਰਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੂਰਿਭੋਜਨਰੂਪਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮਹਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਕਰਨਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ।
ਏਵਂਕृਤੇਨਯਜ੍ਞੇਨਦੋषਸ਼ਾਂਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸ਼ਾਂਤਿਯਜ੍ਞਮਿਮਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍षੇਵਰ੍षੇਤੁਫਾਲ੍ਗੁਨੇ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਯਜਨ ਹਰ ਸਾਲ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੌ ਸਦ੍ਯੋ ਵੈ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਮਹਾਪਾਪਾਦਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੈਰਵਪੂਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਨਾ; ਜੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੈਰਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ।
ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਿਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤੌਸਂਕਲ੍ਪਂਪੁਨਰਾਚਰੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੀਪਦਾਨਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ; ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ।
ਤਦਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਵੈਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ ਦਿਵਾਕਰਂਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂਸ਼ਤਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ।
ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂਲਕ੍ਸ਼ਂਕੋਟਿਂਵਾਕਾਰਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਮਯਜ੍ਞੇਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੇਰ੍ਪਿਤਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਤੇ ऽਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਚ ਰੋਚਤਿ ਯਾ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਦਹਂਤੇਤਿ ਤ੍ਵਯਿਦृष੍ਟੇ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮਨ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਅਤੇ ਜੋ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਮ੍ਰੋ ऽਹਂਹਿਸ੍ਵਦੇਹੇਨਭੋਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿਪ੍ਰਭੋ ਨਸ਼ੂਨ੍ਯੋਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋਵੈਤਵਦਾਸੋ ऽਸ੍ਮਿਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਮੇਰੀ ਸੂਰਤ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯਜ੍ਞਂਨਮਸ੍ਕਾਰਂਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਅਥਾਤ੍ਰਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤਾਂਬੂਲਮਾਹਰੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂਲਕ੍ਸ਼ਂ ਕੋਟਿਮਨ੍ਯੇਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂਪਾਤਕਂਨਸ਼੍ਯਤਿਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਦੁਃਖਸ੍ਯਮੂਲਂਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਹਿਵ੍ਯਾਧੇਰ੍ਮੂਲਂਹਿਪਾਤਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾਪ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਣੈਵਹਿਪਾਪਾਨਾਮਪਨੋਦਨਮੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਕृਤੋਧਰ੍ਮਃਕ੍ਸ਼ਮਃਪਾਪਵਿਨੋਦਨੇ
ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਜਪਰੂਪਂਹਿਪ੍ਰਣਵਂਤੁਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਰਮ ਵਿਚ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਓਮ ਦੇ ਜਪ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਨਨਂਮਰਣਂਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂਮਾਯਾਚਕ੍ਰਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਮਾਯਾਚਕ੍ਰਂਹਿਬਲਿਪੀਠਂਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਚੱਕਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੀ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ।
ਬਲਿਪੀਠਂਸਮਾਰਭ੍ਯਪ੍ਰਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਕ੍ਰਮੇਣਵੈ ਪਦੇਪਦਾਂਤਰਂਗਤ੍ਵਾਬਲਿਪੀਠਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਦਮ ਵਿਚ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਫਾਸਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਂਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਨਿਰ੍ਗਮਾਜ੍ਜਨਨਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂਨਮਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਨਨਂ ਮਰਣਂ ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਮਾਯਾਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵਮਾਯਾਰ੍ਪਿਤਦ੍ਵਂਦ੍ਵੋ ਨ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭਾਗੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।
ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਂਕ੍ਰਿਯਾਧੀਨਃਸਜੀਵੋਬਦ੍ਧ ਉਚ੍ਯਤੇ ਦੇਹਤ੍ਰਯਵਸ਼ੀਕਾਰੇਮੋਕ੍ਸ਼ ਇਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਬੁਧੈਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇ ਬੰਧਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਣ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਾਯਾਚਕ੍ਰਪ੍ਰਣੇਤਾਹਿਸ਼ਿਵਃ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ ਸ਼ਿਵਮਾਯਾਰ੍ਪਿਤਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂਸ਼ਿਵਸ੍ਤੁਪਰਿਮਾਰ੍ਜਤਿ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵੇਨਕਲ੍ਪਿਤਂਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਸਮਰ੍ਪਯੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਤਿਪ੍ਰਿਯਂਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂਨਮੋਬੁਧਾਃ
ਜੋ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕਾਰਾਃ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ षੋਡਸ਼ੈਰੁਪਚਾਰੈਸ਼੍ਚਕृਤਪੂਜਾਫਲਪ੍ਰਦਾ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ऽਵਿਨਾਸ਼੍ਯਂਹਿ ਪਾਤਕਂਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਲੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨੈਵਸਰ੍ਵਪਾਪਂਵਿਨਾਸ਼ਯੇਤ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਟਾ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਪਰੋਮੌਨੀਸਤ੍ਯਾਦਿਗੁਣਸਂਯੁਤਃ ਕ੍ਰਿਯਾਤਪੋਜਪਜ੍ਞਾਨਧ੍ਯਾਨੇष੍ਵੇਕੈਕਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਚੁੱਪ, ਸਚ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ, ਤਪ, ਜਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਿਆਨ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੇ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂਦਿਵ੍ਯਦੇਹਸ਼੍ਚਜ੍ਞਾਨਮਜ੍ਞਾਨਸਂਸ਼ਯਃ ਸ਼ਿਵਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਤੇਕ੍ਰਿਯਾਦੀਨਾਂਫਲਂਭਵੇਤ੍
ਰਾਜ, ਦਿਵਿਆ ਸਰੀਰ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਦਾ ਨਾਸ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਆਦਿਕ ਦੇ ਫਲ ਹਨ।
ਕਰਣੇਨਫਲਂਯਾਤਿਤਮਸਃ ਪਰਿਹਾਪਨਾਤ੍ ਜਨ੍ਮਨਃਪਰਿਮਾਰ੍ਜਿਤ੍ਵਾਜ੍ਜ੍ਞਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਜਨਿਤਾਨਿਚ
ਕਰਮ ਨਾਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਨਮ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਫਲ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾਦੇਸ਼ਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਯਥਾਦੇਹਂ ਯਥਾਧਨਮ੍ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤ ਕ੍ਰਿਯਾਦੀਞ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਭਗਤ, ਥਾਂ, ਸਮਾਂ, ਸਰੀਰ, ਧਨ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਆਦਿਕ ਕਰੇ।