ਆਵਾਹਨਾਦਿਕਂਸਰ੍ਵਮਾਚਾਰ੍ਯੇਣੈਵਕਾਰਯੇਤ੍ ਆਚਾਰ੍ਯ ऋਤ੍ਵਿਜਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਜਪੇਚ੍ਛਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਆਵਾਹਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਅਚਾਰਯ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣ; ਅਚਾਰਯ ਰਿਤਵਿਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰੇ।
ਕੁਂਭਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਭਾਗੇਜਪਾਂਤੇਹੋਮਮਾਚਰੇਤ੍ ਕੋਟਿਂਲਕ੍ਸ਼ਂਸਹਸ੍ਰਂਵਾਸ਼ਤਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਬੁਧਾਃ
ਘੜੇ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਜਾਪ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਹਵਨ ਕਰੇ, ਚਾਹੇ ਇੱਕ ਕਰੋੜ, ਲੱਖ, ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਜਾਂ ਅਠ-ਉੱਤਰ ਹਵਨ ਹੋਵੇ।
ਏਕਾਹਂਵਾਨਵਾਹਂਵਾਤਥਾਮਂਡਲਮੇਵ ਵਾ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵੀਤਕਾਲਦੇਸ਼ਾਨੁਸਾਰਤਃ
ਇਹ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਨੌ ਦਿਨ ਜਾਂ ਚਾਲੀ ਦਿਨ (ਮੰਡਲ) ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਮੀਹੋਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥੇਚਪਲਾਸ਼ਕਮ੍ ਸਮਿਦਨ੍ਨਾਜ੍ਯਕੈਰ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਨਾਮ੍ਨਾਮਂਤ੍ਰੇਣ ਵਾ ਹੁਨੇਤ੍
ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਸ਼ਮੀ ਦੀ ਲੱਕੜ, ਤੇ ਵਾਧੇ ਲਈ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ ਲੱਕੜ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੋ; ਸਮਿੱਧ, ਅੰਨ, ਘੀ ਆਦਿ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰਾਰਂਭੇਯਤ੍ਕृਤਂਦ੍ਰਵ੍ਯਂਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂਤਂਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਹਂਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾਂਤੇ ਦਿਨੇਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯਯੇਜ੍ਜਲੈਃ
ਜਦੋਂ ਰਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਵਦਾਹੁਤਿਸਂਖ੍ਯਯਾ ਆਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚਹਵਿष੍ਯਾਸ਼ੀਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚਭਵੇਦ੍ਬੁਧਾਃ
ਫਿਰ, ਜਿੰਨੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਰਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਵੀ ਹਵਿਸ਼ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਣ।
ਆਦਿਤ੍ਯਾਦੀਨ੍ਗ੍ਰਹਾਨਿष੍ਟ੍ਵਾਸਰ੍ਵਹੋਮਾਂਤ ਏਵਹਿ ऋਤ੍ਵਿਭ੍ਯੋਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨਵਰਤ੍ਨਂਯਥਾ ਕ੍ਰਮਮ੍
ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੁਜਾਰੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਰਤਨ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਦਾਨਂਤਤਃਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਰਿਦਾਨਂਤਤਃ ਪਰਮ੍ ਬਾਲਾਨਾਮੁਪਨੀਤਾਨਾਂਗृਹਿਣਾਂਵਨਿਨਾਂਧਨਮ੍
ਫਿਰ ਦਸ ਦਾਨ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਨ ਦੇਣ: ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਪਨਯਨ ਹੋਏ, ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ।
ਕਨ੍ਯਾਨਾਂਚਸਭਰ੍ਤ੍ਃਣਾਂਵਿਧਵਾਨਾਂਤਤਃਪਰਮ੍ ਤਂਤ੍ਰੋਪਕਰਣਂਸਰ੍ਵਮਾਚਾਰ੍ਯਾਯਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ, ਵਿਆਹੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ; ਉਥੇ ਵਰਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਅਚਾਰਯ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ।
ਉਤ੍ਪਾਤਾਨਾਂਚਮਾਰੀਣਾਂਦੁਃਖਸ੍ਵਾਮੀਯਮਃਸ੍ਮृਤਃ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਮਸ੍ਯਪ੍ਰੀਤ੍ਯਰ੍ਥਂਕਾਲਦਾਨਂਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਮੌਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਯਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ 'ਕਾਲਦਾਨ' ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਨਿष੍ਕੇਣ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਸ਼ਨਿष੍ਕੇਣ ਵਾ ਪੁਨਃ ਪਾਸ਼ਾਂਕੁਸ਼ਧਰਂ ਕਾਲਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਰੂਪਿਣਮ੍
ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਾਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਜੋ ਪਾਸ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ, ਸੌ ਨਿਸ਼ਕ ਜਾਂ ਦਸ ਨਿਸ਼ਕ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਣਪ੍ਰਤਿਮਾਦਾਨਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਯਾਸਹ ਤਿਲਦਾਨਂਤਤਃਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਾਯੁष੍ਯਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦਾਨ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਦਕਸ਼ਣਾ; ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨਾ।
ਆਜ੍ਯਾਵੇਕ੍ਸ਼ਣਦਾਨਂਚਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਾਧਿਨਿਵृਤ੍ਤਯੇ ਸਹਸ੍ਰਂਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਦਰਿਦ੍ਰਃਸ਼ਤਮੇਵਵਾ
ਬਿਮਾਰੀ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਘੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ; ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ, ਜਾਂ ਜੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਸੌ ਨੂੰ।
ਵਿਤ੍ਤਾਭਾਵੇਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਭੈਰਵਸ੍ਯਮਹਾਪੂਜਾਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੂਤਾਦਿਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਜੇ ਧਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੰਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਕਰਨਾ; ਭੈਰਵ ਦੀ ਮਹਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ।
ਮਹਾਭਿषੇਕਂਨੈਵੇਦ੍ਯਂਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇਤੁਕਾਰਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੂਰਿਭੋਜਨਰੂਪਤਃ
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਮਹਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਅਤੇ ਨੈਵੇਦਿਆ ਕਰਨਾ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ।
ਏਵਂਕृਤੇਨਯਜ੍ਞੇਨਦੋषਸ਼ਾਂਤਿਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਸ਼ਾਂਤਿਯਜ੍ਞਮਿਮਂਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਰ੍षੇਵਰ੍षੇਤੁਫਾਲ੍ਗੁਨੇ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਦੋਸ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਯਜਨ ਹਰ ਸਾਲ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੌ ਸਦ੍ਯੋ ਵੈ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਮਹਾਪਾਪਾਦਿਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭੈਰਵਪੂਜਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਆਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਰਨਾ; ਜੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭੈਰਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ।
ਮਹਾਵ੍ਯਾਧਿਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤੌਸਂਕਲ੍ਪਂਪੁਨਰਾਚਰੇਤ੍ ਸਰ੍ਵਭਾਵੇ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦੀਪਦਾਨਮਥਾਚਰੇਤ੍
ਜੇ ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਨਵਾਂ ਸੰਕਲਪ ਕਰਨਾ; ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੀਵਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ।
ਤਦਪ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾਵੈਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਾਨਮਾਚਰੇਤ੍ ਦਿਵਾਕਰਂਨਮਸ੍ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂਸ਼ਤਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਵੀ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨਾ।
ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂਲਕ੍ਸ਼ਂਕੋਟਿਂਵਾਕਾਰਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ ਨਮਸ੍ਕਾਰਾਤ੍ਮਯਜ੍ਞੇਨ ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੇਰ੍ਪਿਤਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਤੇ ऽਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਚ ਰੋਚਤਿ ਯਾ ਚਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਦਹਂਤੇਤਿ ਤ੍ਵਯਿਦृष੍ਟੇ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਤੇਰੀ ਸੂਰਤ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਮਨ, ਖਾਲੀਪਨ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਅਤੇ ਜੋ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਮ੍ਰੋ ऽਹਂਹਿਸ੍ਵਦੇਹੇਨਭੋਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿਪ੍ਰਭੋ ਨਸ਼ੂਨ੍ਯੋਮਤ੍ਸ੍ਵਰੂਪੋਵੈਤਵਦਾਸੋ ऽਸ੍ਮਿਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਨਿਮਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਪ੍ਰਭੂ। ਮੇਰੀ ਸੂਰਤ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।
ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂਸ੍ਵਾਤ੍ਮਯਜ੍ਞਂਨਮਸ੍ਕਾਰਂਪ੍ਰਕਲ੍ਪਯੇਤ੍ ਅਥਾਤ੍ਰਸ਼ਿਵਨੈਵੇਦ੍ਯਂਦਤ੍ਤ੍ਵਾਤਾਂਬੂਲਮਾਹਰੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਪਾਨ ਦਾ ਪੱਤਾ ਲੈ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਯਮष੍ਟੋਤ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮ੍ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂਲਕ੍ਸ਼ਂ ਕੋਟਿਮਨ੍ਯੇਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਖੁਦ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਇਕ ਸੌ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਜ਼ਾਰ, ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਲੱਖ ਜਾਂ ਕਰੋੜ ਵਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂਪਾਤਕਂਨਸ਼੍ਯਤਿਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਦੁਃਖਸ੍ਯਮੂਲਂਵ੍ਯਾਧਿਰ੍ਹਿਵ੍ਯਾਧੇਰ੍ਮੂਲਂਹਿਪਾਤਕਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਪਾਪ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੇਣੈਵਹਿਪਾਪਾਨਾਮਪਨੋਦਨਮੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵੋਦ੍ਦੇਸ਼ਕृਤੋਧਰ੍ਮਃਕ੍ਸ਼ਮਃਪਾਪਵਿਨੋਦਨੇ
ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੀਤਾ ਧਰਮ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ਿਵਧਰ੍ਮੇषੁ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਕ੍ਰਿਯਯਾ ਜਪਰੂਪਂਹਿਪ੍ਰਣਵਂਤੁਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਰਮ ਵਿਚ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਓਮ ਦੇ ਜਪ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਜਨਨਂਮਰਣਂਦ੍ਵਂਦ੍ਵਂਮਾਯਾਚਕ੍ਰਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਮਾਯਾਚਕ੍ਰਂਹਿਬਲਿਪੀਠਂਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ, ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਚੱਕਰ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੀ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ।
ਬਲਿਪੀਠਂਸਮਾਰਭ੍ਯਪ੍ਰਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਕ੍ਰਮੇਣਵੈ ਪਦੇਪਦਾਂਤਰਂਗਤ੍ਵਾਬਲਿਪੀਠਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ੇਤ੍
ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਹਰ ਕਦਮ ਵਿਚ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਫਾਸਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਕਾਰਂਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਿਤੀਰਿਤਮ੍ ਨਿਰ੍ਗਮਾਜ੍ਜਨਨਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂਨਮਸ੍ਤ੍ਵਾਤ੍ਮਸਮਰ੍ਪਣਮ੍
ਫਿਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।