ਭਵृਦ੍ਧ੍ਯਾਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਧਿਮਨ੍ਯਤੇਸ੍ਵਯਮੈਤ੍ਯਸੌ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਮਨੇਨੈਵਵਸ਼ੀਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਪ ਇਸ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸਾਰ ਉਹਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦਸ੍ਯਵਸ਼ੀਕਰ੍ਤਾਨਾਸ੍ਤੀਤਿਸਸ਼ਿਵਃਸ੍ਮृਤਃ ਯਥਾਸਰ੍ਵਮृਗਾਣਾਂਚਹਿਂਸਕੋਮृਗਹਿਂਸਕਃ
ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯਹਿਂਸਾਮृਗੋਨਾਸ੍ਤਿਤਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਿਂਹ ਇਤੀਰਿਤਃ ਸ਼ਂ ਨਿਤ੍ਯਂਸੁਖਮਾਨਂਦਮਿਕਾਰਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਸ਼ੇਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; 'ਸ਼' ਸਦਾ ਸੁਖ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਮ' ਪੁਰਖ (ਮਨੁੱਖ) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਕਾਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਮृਤਂਮੇਲਨਂਸ਼ਿਵ ਉਚ੍ਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦੇਵਂਸ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸ਼ਿਵਂਕृਤ੍ਵਾਰ੍ਚਯੇਚ੍ਛਿਵਮ੍
'ਵ' ਸ਼ਕਤੀ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਬਣਾਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਧੂਲਨਂਪੂਰ੍ਵਂ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂਧਾਰਯੇਤ੍ਪਰਮ੍ ਪੂਜਾਕਾਲੇਹਿਸਜਲਂਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂਨਿਰ੍ਜਲਂਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਖ ਲਗਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਚ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਸਮੇਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ।
ਦਿਵਾਵਾ ਯਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰੌਨਾਰੀਵਾਥਨਰੋਪਿਵਾ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂਸਜਲਂਭਸ੍ਮਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰੇਣੈਵਧਾਰਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਪੂਜਾ ਲਈ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਸਮ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਂਸਜਲਂਭਸ੍ਮਧृਤ੍ਵਾਪੂਜਾਂਕਰੋਤਿਯਃ ਸ਼ਿਵਪੂਜਾਂਫਲਂਸਾਂਗਂਤਸ੍ਯੈਵਹਿਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਸਮ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਪੂਜਾ ਦਾ ਪੂਰਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਵੈਸ਼ਿਵਮਂਤ੍ਰੇਣਧृਤ੍ਵਾਹ੍ਯਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੀਭਵੇਤ੍ ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਰਮੀਤਿਸਂਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸ਼ਿਵੈਕਪਰਮੋਯਤਃ
ਸ਼ਿਵ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਭਸਮ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ 'ਸ਼ਿਵ ਆਸ਼੍ਰਮੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਵ੍ਰਤੈਕਨਿष੍ਠਸ੍ਯਨਾਸ਼ੌਚਂਨਚਸੂਤਕਮ੍ ਲਲਾਟੇ ऽਗ੍ਰੇਸਿਤਂਭਸ੍ਮਤਿਲਕਂਧਾਰਯੇਨ੍ਮृਦਾ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਜਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਸਮ ਦੀ ਲਕੀਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਾਦ੍ਗੁਰੁਹਸ੍ਤਾਦ੍ਵਾਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਸ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਗੁਣਾਨ੍ਰੁਂਧ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋਗੁਰੁਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਗਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ; ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ 'ਗੁਰੂ' ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਹੀ ਅਰਥ ਹੈ।
ਸਵਿਕਾਰਾਨ੍ਰਾਜਸਾਦੀਨ੍ਗੁਣਾਨ੍ਰੁਂਧੇਵ੍ਯਪੋਹਤਿ ਗੁਣਾਤੀਤਃ ਪਰਸ਼ਿਵੋਗੁਰੁਰੂਪਂਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜ ਆਦਿ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਸ਼ਿਵ ਗੁਰੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਣਤ੍ਰਯਂਵ੍ਯਪੋਹ੍ਯਾਗ੍ਰੇਸ਼ਿਵਂਬੋਧਯਤੀਤਿਸਃ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨਾਂਤੁਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਸ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ 'ਗੁਰੂ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗੁਰੁਸ਼ਰੀਰਂਤੁਗੁਰੁਲਿਂਗਂਭਵੇਦ੍ਬੁਧਃ ਗੁਰੁਲਿਂਗਸ੍ਯਪੂਜਾਤੁਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਲਿੰਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਾ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂਕਰੋਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਕਾਯੇਨਮਨਸਾਗਿਰਾ ਉਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਗੁਰੁਣਾਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂਵਾ ऽਸ਼ਕ੍ਯਮੇਵਵਾ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸੁਣਦਾ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰੋਤ੍ਯੇਵਹਿਪੂਤਾਤ੍ਮਾਪ੍ਰਾਣੈਰਪਿਧਨੈਰਪਿ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼ਾਸਨੇਯੋਗ੍ਯਃ ਸ਼ਿष੍ਯ ਇਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਸਾਫ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਦীক্ষਾ ਲਈ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੀਰਾਦ੍ਯਰ੍ਥਕਂਸਰ੍ਵਂਗੁਰੋਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਸੁਸ਼ਿष੍ਯਕਃ ਅਗ੍ਰਪਾਕਂਨਿਵੇਦ੍ਯਾਗ੍ਰੇਭੁਂਜੀਯਾਦ੍ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਗਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਯਃਪੁਤ੍ਰ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਸਦਾਸ਼ਿष੍ਯਤ੍ਵਯੋਗਤਃ ਜਿਹ੍ਵਾਲਿਂਗਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰਸ਼ੁਕ੍ਰਂਕਰ੍ਣਯੋਨੌਨਿषਿਚ੍ਯਵੈ
ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ-ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਕਰਕੇ; ਜੀਭ, ਲਿੰਗ, ਮੰਤਰ, ਵੀਰਯ, ਕੰਨ ਅਤੇ ਜਣਨੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਃਪੁਤ੍ਰੋਮਂਤ੍ਰਪੁਤ੍ਰਃਪਿਤਰਂਪੂਜਯੇਦ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਨਿਮਜ੍ਜਯਤਿਪੁਤ੍ਰਂਵੈਸਂਸਾਰੇਜਨਕਃਪਿਤਾ
ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਤਾਰਯਤਿਸਂਸਾਰਾਦ੍ਗੁਰੁਰ੍ਵੈਬੋਧਕਃ ਪਿਤਾ ਉਭਯੋਰਂਤਰਂਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਪਿਤਰਂਗੁਰੁਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਗੁਰੂ, ਜਾਗਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਫਰਕ ਜਾਣ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਂਗਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾਚਾਪਿ ਧਨਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਜਿਤੈਰ੍ਗੁਰੁਮ੍ ਪਾਦਾਦਿਕੇਸ਼ਪਰ੍ਯਂਤਂਲਿਂਗਾਨ੍ਯਂਗਾਨਿਯਦ੍ਗੁਰੋਃ
ਆਪਣੇ ਕਮਾਈ ਹੋਏ ਧਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜੋ ਕੁਝ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧਨਰੂਪੈਃ ਪਾਦੁਕਾਦ੍ਯੈਃ ਪਾਦਸਂਗ੍ਰਣਾਦਿਭਿਃ ਸ੍ਨਾਨਾਭਿषੇਕਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਭੋਜਨੈਸ਼੍ਚਪ੍ਰਪੂਜਯੇਤ੍
ਧਨ, ਜੁੱਤੀ ਆਦਿ ਸਮਾਨ, ਪੈਰ ਛੂਹਣ ਆਦਿ, ਇਸ਼ਨਾਨ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਭੋਗ, ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪੂਜੈਵਪੂਜਾਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਸ੍ਯਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ ਗੁਰੁਸ਼ੇषਂਤੁਯਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਸ਼ੁਦ੍ਧਿਕਰਂਭਵੇਤ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੋਃਸ਼ੇषਃਸ਼ਿਵੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂਜਲਮਨ੍ਨਾਦਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਾਨਾਂਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂਭੋਜ੍ਯਂਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਗੁਰੂ ਦਾ ਬਚਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਉਚਿਸ਼ਟ—ਜਲ, ਭੋਜਨ ਆਦਿ—ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਅਤੇ ਖਾਧਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰ੍ਵਨੁਜ੍ਞਾਵਿਰਹਿਤਂਚੋਰਵਤ੍ਸਕਲਂਭਵੇਤ੍ ਗੁਰੋਰਪਿਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞਂਯਤ੍ਨਾਦ੍ਗृਹ੍ਣੀਤਵੈਗੁਰੁਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਗੁਰੂ ਖਾਸ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਮੋਚਨਂਸਾਧ੍ਯਂਵਿਸ਼ੇषਜ੍ਞੋਹਿਮੋਚਕਃ ਆਦੌਚਵਿਘ੍ਨਸ਼ਮਨਂਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂਕਰ੍ਮਪੂਰ੍ਤਯੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਭਿੰਨਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨੇਨਕृਤਂਸਾਂਗਂਕਰ੍ਮਵੈਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਕਲਕਰ੍ਮਾਦੌਵਿਘ੍ਨੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਬੁਧਃ
ਜਦੋਂ ਕੰਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਰ੍ਵਬਾਧਾਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਯਜੇਦ੍ਬੁਧਃ ਜ੍ਵਰਾਦਿਗ੍ਰਂਥਿਰੋਗਾਸ਼੍ਚਬਾਧਾਹ੍ਯਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਾਮਤਾ
ਸਾਰੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਵਰ, ਗਠ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪੀੜਾਂ ਲਈ ਵੀ।
ਪਿਸ਼ਾਚਜਂਬੁਕਾਦੀਨਾਂਵਲ੍ਮੀਕਾਦ੍ਯੁਦ੍ਭਵੇਤਥਾ ਅਕਸ੍ਮਾਦੇਵਗੋਧਾਦਿਜਂਤੂਨਾਂਪਤਨੇਪਿਚ
ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਜੰਬੂ, ਗਿੱਦੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਚੀਟੀ ਆਦਿ ਦੀ ਪੀੜ, ਜਾਂ ਅਚਾਨਕ ਗੋਹ, ਛਿਪਕਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ ਲਈ।
ਗृਹੇਕਚ੍ਛਪਸਰ੍ਪਸ੍ਤ੍ਰੀਦੁਰ੍ਜਨਾਦਰ੍ਸ਼ਨੇਪਿਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਨਾਰੀਗਵਾਦੀਨਾਂਪ੍ਰਸੂਤਿਵਿषਯੇਪਿਚ
ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਛੂਆ, ਸੱਪ, ਮੰਦ-ਚਰਿਤਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਰੁੱਖ, ਔਰਤਾਂ, ਗਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ।
ਭਾਵਿਦੁਃਖਂਸਮਾਯਾਤਿਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਭੌਤਿਕਾਮਤਾ ਅਮੇਧ੍ਯਾ ਸ਼ਨਿਪਾਤਸ਼੍ਚਮਹਾਮਾਰੀਤਥੈਵਚ
ਜਦੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਭੌਤਿਕ ਪੀੜਾਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ: ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਸ਼ਨੀ ਦੀ ਪੀੜ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਮਹਾਮਾਰੀ ਵੀ।